|
ميلاد پيامبر اكرم(ص)
سرانجام پس از قرنها، انتظار عالم خلقت به سر آمد و بزرگ
هدايتگر انسانها پا به عرصه و جود نهاد. برترين مخلوق خدا ظاهر
شد، باران «رحمة للعالمين» باريدن گرفت، چشمه رافت و هدايت
فيضان كرد و نور محمدى عالم ملك و ملكوت را منور نمود. در شهرى
كه شرافتش را از و لادت او دريافت كرد، چشم به جهان گشود :
«لا اقسم بهذا البلد ، و انت حل بهذا البلد:
اى پيامبر چون تو در اين شهر هستى به اين شهر قسم مى خورم.»
امام على(ع) در رابطه با مكان تولد پيامبر فرموده اند: «مولده
بمكة»
مكه اين شهر امن خدا، زادگاه آخرين سفير الهى بر خلايق گرديد.
شهرى كه بواسطه دعاى ابراهيم محل امان و امن همه موجودات اعم
از نبات و حيوان و انسان گرديد:«و اذ قال ابراهيم رب اجعل هذا
البلد آمنا»
تعبير قرآن در آيات ابتداى سوره بلد نشان مى دهد كه مكه به
خاطر اقامت پيامبر در اين شهر و تولدشان درآن، شرافت يافته و
مورد قسم خداوند واقع گشته است.
ولادت رسول اكرم را در عام الفيل معادل سال 570 ميلادى
گفته اند. روز ولادت ايشان 17 ربيع الاول بود .
امام على (ع) در خطبه اى ميلاد پيامبر(ص) را اينگونه توصيف
مى كنند:«كريما ميلاده» پيامبرى كه براى كرامت بخشيدن به
انسانها مبعوث شده و غايت بعثت او انحصار در تتميم مكارم
اخلاقى دارد، ميلاد او نيز همواره با كرامت و به دور از هر
دنائت و پستى بوده است.
برنامه انبياء تكريم انسانهاست. و چون دين اسلام اتم و اكمل
اديان است و پيامبر -اكرم انبياء- براى تتميم كرامتها پا به
عرصه وجود نهاده است، لذا در عالم وجود، ميلادى كريم تر از اين
ميلاد رخ نداده است.چ
با ميلاد پيامبر(ص) حوادث شگرف و تحولات عجيبى در زمين و آسمان
پديد آمد. در روايتى از امام صادق(ع) نقل شده كه ابليس در
آسمان هاى هفتگانه رفت و آمد مى كرد وقتى عيسى(ع) متولد شد
ابليس از سه آسمان محروم گرديد، و در چهار آسمان ديگر آمد و شد
داشت و با تولد پيامبر اكرم(ص) از رفت و آمد هفت آسمان محروم و
ممنوع گرديد و ستارگان آسمان، شيطان را از آسمان مى راندند.
حوادثى نيز در زمين رخ داد. از جمله آنها به لرزه درآمدن ايوان
كسرى و فرو ريختن چهارده كنگره آن، خاموش شدن آتشكده فارس، خشك
شدن درياچه ساوه، سرنگون شدن بتها و اتفاقات ديگرى كه در كتب
تاريخ اسلام به تفصيل بيان شده است.
دوران كودكى تا بعثت پيامبر اكرم(ص)
ازآنجاييكه دوران كودكى، دوران شكل گيرى شخصيت، منش و خصوصيات
اخلاقى و رفتارى هر فردى اسات،لذا كودك در اين دوران نياز به
مراقبت ويژه و تربينت صحيح و سالم دارد.
انبياء الهى نيز از اين امر مستثنى نبوده و از آن جايى كه
اينان، بالاخص حضرت رسول اكرم(ص) در دستگاه خلقت براى اهداف
بلندى خلقت يافته و قدم به عرصه وجود نهاده بودند، لذا تحت
تربيت و مراقبت خاص الهى قرار داشته و توسط ملايكه و فرشتگان
الهى مراقبت مى شدند. به اين حقيقت در رواياتى تاكيد شده است.
امام محمد باقر(ع) در تفسير آيه شريفه «الا من ارتضى من رسول
فانه يسلك من بين يديه و من خلفه رصدا» فرموده اند:
خداوند براى پيامبرانش فرشتگانى را مى گماشت تا اعمالشان را
احصاء كرده و رسالتشان را به آنها ابلاغ كنند و در رابطه با
پيامبر اسلام(ص) نيز خداوند فرشته اى بلند مرتبه را از هنگام
از شير گرفته شدن پيامبر به بعد بر او متوكل كرد تا او را به
سوى خوبيها و فضايل اخلاقى رهنمون ساخته و از بديها و رذايل
اخلاقى باز دارد و بارها اتفاق مى افتاد كه فرشنه مذكور در
زمان جوانى و قبل از رسيدن به مقام رسالت، او را با كلام
«السلام عليك يا محمد يا رسول الله» خطاب مى كرد و حضرت
مى پنداشت كه اين صدا از سنگ و زمين برمى خيزد، لذا تفحص و
تامل مى كرد و چيزى نمى ديد.»
على (ع) نيز در اين باره فرموده اند:
«لقد قرن الله به(ص) من لدن ان كان فطيما اعظم ملك من ملائكة
يسلك به طريق المكارم و محاسن اخلاق العالم ليله و
نهاره...
هنگامى كه از شير گرفته شد خدا بزرگترين فرشته از فرشتگانش را
شب و روز همنشين او فرمود تا اينكه راههاى بزرگوارى را پيمود و
خويهاى نيكوى جهان را فراهم نمود.»
و از ائمه معصومين عليهم السلام در تفسير آيه «و كذلك اوحينا
اليك روحا من امرنا ما كنت تدرى ما الكتاب و لا الايمان» روايت
شده است كه فرموده اند: اين روحى كه خداوند در اين آيه از آن
نام مى برد، مخلوقى بزرگتر از جبرئيل و ميكائيل است كه همراه
پيامبر بوده و وى را راهنمايى نموده و راه صواب را نشانش
مى داد و بعد از پيامبر نيز همراه ائمه معصومين بود.
و از آثار مراقبتهاى الهى اين بود، كه حضرت رسول از سنين
آغازين حياتش موحد بود و بدون محافظه كارى، دشمنى اش را با
بتها اعلام مى نمود، از گوشت حيواناتى كه در مقابل بتها و به
نام بتها ذبح مى شد، تناول نمى كرد. مراقب رفتار و كردارش بود.
هرگز با مردم مكه و بزمهاى شبانه و عيش و نوشهاى آنها ميانه اى
نداشت، مانند ساير كودكان به تفريح و لهو و لعب توجهى
نمى نمود. آداب و رسوم خرافى كه ميان اعراب جاهلى و به خصوص
مردم مكه و قريش معمول بود، او را رنجور مى ساخت. لذا از آنها
كنار مى گرفت و روى به خارج شهر مينهاد و در افكار عميقى فرو
مى رفت.
و لذا حضرت اميرالمؤمنين(ع) پيامبر اكرم(ص) را اينگونه توصيف
مى كند:،
«خير البرية طفلا و انجبها كهلا و اطهر المطهرين شيمة:
در كودكى شايسته ترين مخلوق و در سن كهولت نجيب ترين و
كريمترين آنان بود، اخلاقش از همه پاكان، پاكتربود.»
به هر ترتيب واضح است، براى كسى كه جهت اتمام مكارم اخلاق
مبعوث شده است، لازم است خودش در مكارم اخلاق يكه آفاق باشد و
لذا پيامبر اسلام در محاسن اخلاقى يگانه دوران بود، به طورى كه
دشمنان نيز به كمالات و محسنات اخلاقى وى معترف بودند.
پيامبر گرامى اسلام(ص) در دوران قبل از رسالت، به صداقت و
امانت و عقل و فطانت معروف و مشهور بود، او را به نام«محمد
امين» مى خواندند، به صداقت و امانتش اعتماد فراوان داشتند، در
بسيارى از كارها به عقل او اتكامى كردند.
آرى، تاريخ پرافتخار حيات پيامبر اكرم از كودكى تا بعثت، سراسر
بر پاكى نفس و طهارت باطن، آراستگى ظاهر و عزت و كرامت حضرتش
گواهى مى دهد.
ماه فروماند از جمال محمد
ماه فرو ماند از جمال محمد
سرو نرويد باعتدال محمد
قدر فلك را كمال و
منزلتى نيست
در نظر قدر با كمال
محمد
وعده ديدار هر كسى
بقيامت
ليلة الاسرا شب وصال
محمد
آدم ونوح و خليل و موسى
عيسى
آمده مجموع در ظلال
محمد
عرصه دنيا مجال همت او
نيست
روز قيامت مگر مجال
محمد
شمس و قمر در زمين حشر
نتابند
نور نتابد مگر جمال
محمد
وان همه پيرايه بست جنت
فردوس
بو، كه قبولش كند بلال
محمد
شايد اگر آفتاب و ماه
نتابد
پيش دو ابروى چون هلال
محمد
چشم مرا تا بخواب ديد
جمالش
خواب نمى گيرد از خيال
محمد
«سعدى»
اگر عاشقى كنى و
جوانى
عشق محمد بس است و آل
محمد
(ميلاد امام
جعفر صادق (ع
ام:
جعفر
(به معنى نهر جارى پرفايده)
تاريخ
ولادت:
يكشنبه 17 ربيع الاول ، سال
83
هجرى
كنيه:
ابو
عبداللّه
لقب:
صادق
مكان
ولادت:
مدينه
مدت عمر مبارک
:
65 سال
پدر:
حضرت
محمد بن على (ع)
علت شهادت:
مسموميت
قاتل
ملعون:
منصور
دوانيقى (خليفه عباسى)
مادر:
معروف
به ام فروه، دختر قاسم
بن محمد بن ابى بكر
زمان شهادت:
يكشنبه
25 شوال ، سال 148 هجر
مدفن مطهر:
قـبـر
شريفش در قبرستان بقيع (واقع در
مدينه
منوره) در كنار قبر پدر و جدّ و عمويش امام حسن مجتبى (عليه
السلام) مى
باشد.
زندگينامه
امام جعفر صادق(ع)
امام جعفر صادق (ع) در پگاه روز جمعه يا دوشنبه هفدهم ربيع
الأول سال 80 هجرى، معروف به سال قحطى، در مدينه ديده به جهان
گشود. اما بنا به گفته شيخ مفيد و كلينى، ولادت آن حضرت در سال
83 هجرى اتفاق افتاده است.
ليكن
ابن طلحه روايت نخست را صحيح تر ميداند و ابن خشاب نيز در اين
باره گويد: چنان كه ذراع براى ما نقل كرده، روايت نخست، سال 80
هجرى، صحيح است. وفات آن امام (ع) در دوشنبه روزى از ماه شوال
و بنا به نوشته مؤلف جنات الخلود در 25 شوال و به روايتى نيمه
ماه رجب سال 148 هجرى روى داده است. با اين حساب مىتوان عمر
آن حضرت را 68 يا 65 سال گفت كه از اين مقدار 12 سال و چند
روزى و يا 15 سال با جدش امام زين العابدين (ع) معاصر بوده و
19سال با پدرش و 34 سال پس از پدرش زيسته است كه همين مدت،
دوران خلافت و امامت آن حضرت به شمار ميآيد و نيز بقيه مدتى
است كه سلطنت هشام بن عبد الملك، و خلافت وليد بن يزيد بن عبد
الملك و يزيد بن وليد عبد الملك، ملقب به ناقص، ابراهيم بن
وليد و مروان بن محمد ادامه داشته است.
كنيه مادر امام (ع) را ام فروه گفته اند. برخى نيز كنيه او را
ام القاسم نوشته و اسم او را قريبه يا فاطمه ذكر كرده اند.
كنيه آن حضرت ابو عبد الله بوده است و اين كنيه از ديگر كنيه
هاى وى معروفتر و مشهورتر است. محمد بن طلحه گويد: برخى كنيه
آن حضرت را ابو اسماعيل دانسته اند. ابن شهر آشوب نيز در كتاب
مناقب مي گويد: آن حضرت مكنى به ابو عبد الله و ابو اسماعيل و
كنيه خاص وى ابو موسى بوده است.
لقب امام صادق (ع)
آن حضرت القاب چندى داشت كه مشهورترين آنها صادق، صابر، فاضل
و طاهر بود. از آنجا كه وى در بيان و گفتار راستگو بود، او را
صادق خواندند.
فضايل امام جعفر صادق (ع)
مناقب آن حضرت بسيار است كه به اختصار از آنها ياد مي كنيم.
فضايل امام صادق بيش از آن است كه بتوان ذكر كرد. جمله اي از
مالك بن انس امام مشهور اهل سنت است كه: «بهتر از جعفر بن
محمد، هيچ چشمي نديده، هيچ گوشي نشنيده و در هيچ قلبي خطور
نكرده است.» از ابوحنيفه نيز اين جمله مشهور است كه گفت:
«ما رأيت افقه من جعفر بن محمد» يعني: «از جعفر بن محمد، فقيه
تر نديدم.»
|
