صفحه اول(فهرست)
		به نام خداوند رحمتگر مهربان   بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ   واى بر هر بدگوى عيبجويى (1)   وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍ ﴿1﴾   كه مالى گرد آورد و برشمردش (2)   الَّذِي جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُ ﴿2﴾   پندارد كه مالش او را جاويد كرده (3)   يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُ أَخْلَدَهُ ﴿3﴾   ولى نه قطعا در آتش خردكننده فرو افكنده خواهد شد (4)   كَلَّا لَيُنبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ ﴿4﴾   و تو چه دانى كه آن آتش خردكننده چيست (5)   وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحُطَمَةُ ﴿5﴾   آتش افروخته خدا[يى] است (6)   نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ ﴿6﴾   [آتشى] كه به دلها مى‏رسد (7)   الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ ﴿7﴾   و [آتشى كه] در ستونهايى دراز آنان را در ميان فرامى‏گيرد (8)   إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌ ﴿8﴾   مگر نديدى پروردگارت با پيلداران چه كرد؟ (9)   فِي عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍ ﴿9﴾