|
به نام خداوند رحمتگر مهربان |
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
|
حاء ميم
(1) |
|
حم
﴿1﴾ |
|
سوگند به كتاب روشنگر
(2) |
|
وَالْكِتَابِ الْمُبِينِ ﴿2﴾
|
|
[كه] ما آن را در شبى فرخنده
نازل كرديم [زيرا] كه ما هشداردهنده بوديم (3)
|
|
إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةٍ مُّبَارَكَةٍ إِنَّا كُنَّا مُنذِرِينَ
﴿3﴾ |
|
در آن [شب] هر [گونه] كارى [به
نحوى] استوار فيصله مىيابد (4)
|
|
فِيهَا يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ ﴿4﴾
|
|
[اين] كارى است [كه] از جانب ما
[صورت مىگيرد] ما فرستنده [پيامبران] بوديم
(5) |
|
أَمْرًا مِّنْ عِندِنَا إِنَّا كُنَّا مُرْسِلِينَ
﴿5﴾ |
|
[و اين] رحمتى از پروردگار توست
كه او شنواى داناست (6)
|
|
رَحْمَةً مِّن رَّبِّكَ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
﴿6﴾ |
|
پروردگار آسمانها و زمين و آنچه
ميان آن دو است اگر يقين داريد (7)
|
|
رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا إِن كُنتُم مُّوقِنِينَ
﴿7﴾ |
|
خدايى جز او نيست او زندگى
مىبخشد و مىميراند پروردگار شما و پروردگار پدران شماست
(8) |
|
لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ يُحْيِي وَيُمِيتُ رَبُّكُمْ وَرَبُّ آبَائِكُمُ
الْأَوَّلِينَ ﴿8﴾ |
|
ولى نه آنها به شك و شبهه خويش
سرگرمند (9) |
|
بَلْ هُمْ فِي شَكٍّ يَلْعَبُونَ ﴿9﴾
|
|
پس در انتظار روزى باش كه آسمان
دودى نمايان برمىآورد (10)
|
|
فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاء بِدُخَانٍ مُّبِينٍ
﴿10﴾ |
|
كه مردم را فرو مىگيرد اين است
عذاب پر درد (11) |
|
يَغْشَى النَّاسَ هَذَا عَذَابٌ أَلِيمٌ ﴿11﴾
|
|
[مىگويند] پروردگارا اين عذاب
را از ما دفع كن كه ما ايمان داريم (12)
|
|
رَبَّنَا اكْشِفْ عَنَّا الْعَذَابَ إِنَّا مُؤْمِنُونَ
﴿12﴾ |
|
آنان را كجا [جاى] پند[گرفتن]
باشد و حال آنكه به يقين براى آنان پيامبرى روشنگر آمده است
(13) |
|
أَنَّى لَهُمُ الذِّكْرَى وَقَدْ جَاءهُمْ رَسُولٌ مُّبِينٌ
﴿13﴾ |
|
پس از او روى برتافتند و گفتند
تعليميافتهاى ديوانه است (14)
|
|
ثُمَّ تَوَلَّوْا عَنْهُ وَقَالُوا مُعَلَّمٌ مَّجْنُونٌ
﴿14﴾ |
|
ما اين عذاب را اندكى از شما
برمىداريم [ولى شما] در حقيقت باز از سر مىگيريد
(15) |
|
إِنَّا كَاشِفُو الْعَذَابِ قَلِيلًا إِنَّكُمْ عَائِدُونَ
﴿15﴾ |
|
روزى كه دست به حمله مىزنيم
همان حمله بزرگ [آنگاه] ما انتقامكشندهايم
(16) |
|
يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْكُبْرَى إِنَّا مُنتَقِمُونَ
﴿16﴾ |
|
و به يقين پيش از آنان قوم
فرعون را بيازموديم و پيامبرى بزرگوار برايشان آمد
(17) |
|
وَلَقَدْ فَتَنَّا قَبْلَهُمْ قَوْمَ فِرْعَوْنَ وَجَاءهُمْ رَسُولٌ
كَرِيمٌ ﴿17﴾ |
|
كه [به آنان گفت] بندگان خدا را
به من بسپاريد زيرا كه من شما را فرستادهاى امينم
(18) |
|
أَنْ أَدُّوا إِلَيَّ عِبَادَ اللَّهِ إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ
﴿18﴾ |
|
و بر خدا برترى مجوييد كه من
براى شما حجتى آشكار آوردهام (19)
|
|
وَأَنْ لَّا تَعْلُوا عَلَى اللَّهِ إِنِّي آتِيكُم بِسُلْطَانٍ مُّبِينٍ
﴿19﴾ |
|
و من به پروردگار خود و
پروردگار شما پناه مىبرم از اينكه مرا سنگباران كنيد
(20) |
|
وَإِنِّي عُذْتُ بِرَبِّي وَرَبِّكُمْ أَن تَرْجُمُونِ
﴿20﴾ |
|
و اگر به من ايمان نمىآوريد پس
از من كناره گيريد (21)
|
|
وَإِنْ لَّمْ تُؤْمِنُوا لِي فَاعْتَزِلُونِ
﴿21﴾ |
|
پس پروردگار خود را خواند كه
اينها مردمى گناهكارند (22)
|
|
فَدَعَا رَبَّهُ أَنَّ هَؤُلَاء قَوْمٌ مُّجْرِمُونَ
﴿22﴾ |
|
[فرمود] بندگانم را شبانه ببر
زيرا شما مورد تعقيب واقع خواهيد شد (23)
|
|
فَأَسْرِ بِعِبَادِي لَيْلًا إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ
﴿23﴾ |
|
و دريا را هنگامى كه آرام است
پشتسر بگذار كه آنان سپاهى غرقشدنىاند (24)
|
|
وَاتْرُكْ الْبَحْرَ رَهْوًا إِنَّهُمْ جُندٌ مُّغْرَقُونَ
﴿24﴾ |
|
[وه] چه باغها و چشمهسارانى
[كه آنها بعد از خود] بر جاى نهادند (25)
|
|
كَمْ تَرَكُوا مِن جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ ﴿25﴾
|
|
و كشتزارها و جايگاههاى نيكو
(26) |
|
وَزُرُوعٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ ﴿26﴾
|
|
و نعمتى كه از آن برخوردار
بودند (27) |
|
وَنَعْمَةٍ كَانُوا فِيهَا فَاكِهِينَ ﴿27﴾
|
|
[آرى] اين چنين [بود] و آنها را
به مردمى ديگر ميراث داديم (28)
|
|
كَذَلِكَ وَأَوْرَثْنَاهَا قَوْمًا آخَرِينَ
﴿28﴾ |
|
و آسمان و زمين بر آنان زارى
نكردند و مهلت نيافتند (29)
|
|
فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّمَاء وَالْأَرْضُ وَمَا كَانُوا مُنظَرِينَ
﴿29﴾ |
|
و به راستى فرزندان اسرائيل را
از عذاب خفتآور رهانيديم (30)
|
|
وَلَقَدْ نَجَّيْنَا بَنِي إِسْرَائِيلَ مِنَ الْعَذَابِ الْمُهِينِ
﴿30﴾ |
|
از [دست] فرعون كه متكبرى از
افراطكاران بود (31)
|
|
مِن فِرْعَوْنَ إِنَّهُ كَانَ عَالِيًا مِّنَ الْمُسْرِفِينَ
﴿31﴾ |
|
و قطعا آنان را دانسته بر مردم
جهان ترجيح داديم (32)
|
|
وَلَقَدِ اخْتَرْنَاهُمْ عَلَى عِلْمٍ عَلَى الْعَالَمِينَ
﴿32﴾ |
|
و از نشانهها [ى الهى] آنچه را
كه در آن آزمايشى آشكار بود بديشان داديم (33)
|
|
وَآتَيْنَاهُم مِّنَ الْآيَاتِ مَا فِيهِ بَلَاء مُّبِينٌ
﴿33﴾ |
|
هر آينه اين [كافران] مىگويند
(34) |
|
إِنَّ هَؤُلَاء لَيَقُولُونَ ﴿34﴾
|
|
جز مرگ نخستين ديگر [واقعهاى]
نيست و ما زندهشدنى نيستيم (35)
|
|
إِنْ هِيَ إِلَّا مَوْتَتُنَا الْأُولَى وَمَا نَحْنُ بِمُنشَرِينَ
﴿35﴾ |
|
اگر راست مىگوييد پس پدران ما
را [باز] آوريد (36)
|
|
فَأْتُوا بِآبَائِنَا إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ
﴿36﴾ |
|
آيا ايشان بهترند يا قوم تبع و
كسانى كه پيش از آنها بودند آنها را هلاك كرديم زيرا كه گنهكار بودند
(37) |
|
أَهُمْ خَيْرٌ أَمْ قَوْمُ تُبَّعٍ وَالَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ
أَهْلَكْنَاهُمْ إِنَّهُمْ كَانُوا مُجْرِمِينَ
﴿37﴾ |
|
و آسمانها و زمين و آنچه را كه
ميان آن دو است به بازى نيافريدهايم (38)
|
|
وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لَاعِبِينَ
﴿38﴾ |
|
آنها را جز به حق نيافريدهايم
ليكن بيشترشان نمىدانند (39)
|
|
مَا خَلَقْنَاهُمَا إِلَّا بِالْحَقِّ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا
يَعْلَمُونَ ﴿39﴾ |
|
در حقيقت روز جدا سازى موعد همه
آنهاست (40) |
|
إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ مِيقَاتُهُمْ أَجْمَعِينَ
﴿40﴾ |
|
همان روزى كه هيچ دوستى از هيچ
دوستى نمىتواند حمايتى كند و آنان يارى نمىشوند
(41) |
|
يَوْمَ لَا يُغْنِي مَوْلًى عَن مَّوْلًى شَيْئًا وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ
﴿41﴾ |
|
مگر كسى را كه خدا رحمت كرده
است زيرا كه اوست همان ارجمند مهربان (42)
|
|
إِلَّا مَن رَّحِمَ اللَّهُ إِنَّهُ هُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
﴿42﴾ |
|
آرى درخت زقوم
(43) |
|
إِنَّ شَجَرَةَ الزَّقُّومِ ﴿43﴾
|
|
خوراك گناه پيشه است
(44) |
|
طَعَامُ الْأَثِيمِ ﴿44﴾
|
|
چون مس گداخته در شكمها
مىگدازد (45) |
|
كَالْمُهْلِ يَغْلِي فِي الْبُطُونِ ﴿45﴾
|
|
همانند جوشش آب جوشان
(46) |
|
كَغَلْيِ الْحَمِيمِ ﴿46﴾
|
|
او را بگيريد و به ميان دوزخش
بكشانيد (47) |
|
خُذُوهُ فَاعْتِلُوهُ إِلَى سَوَاء الْجَحِيمِ
﴿47﴾ |
|
آنگاه از عذاب آب جوشان بر سرش
فرو ريزيد (48) |
|
ثُمَّ صُبُّوا فَوْقَ رَأْسِهِ مِنْ عَذَابِ الْحَمِيمِ
﴿48﴾ |
|
بچش كه تو همان ارجمند بزرگوارى
(49) |
|
ذُقْ إِنَّكَ أَنتَ الْعَزِيزُ الْكَرِيمُ
﴿49﴾ |
|
اين است همان چيزى كه در باره
آن ترديد مىكرديد (50)
|
|
إِنَّ هَذَا مَا كُنتُم بِهِ تَمْتَرُونَ ﴿50﴾
|
|
به راستى پرهيزگاران در جايگاهى
آسوده [اند] (51) |
|
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي مَقَامٍ أَمِينٍ ﴿51﴾
|
|
در بوستانها و كنار چشمهسارها
(52) |
|
فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ ﴿52﴾
|
|
پرنيان نازك و ديباى ستبر
مىپوشند [و] برابر هم نشستهاند (53)
|
|
يَلْبَسُونَ مِن سُندُسٍ وَإِسْتَبْرَقٍ مُّتَقَابِلِينَ
﴿53﴾ |
|
[آرى] چنين [خواهد بود] و آنها
را با حوريان درشتچشم همسر مىگردانيم (54)
|
|
كَذَلِكَ وَزَوَّجْنَاهُم بِحُورٍ عِينٍ ﴿54﴾
|
|
در آنجا هر ميوهاى را [كه
بخواهند] آسوده خاطر مىطلبند (55)
|
|
يَدْعُونَ فِيهَا بِكُلِّ فَاكِهَةٍ آمِنِينَ
﴿55﴾ |
|
در آنجا جز مرگ نخستين مرگ
نخواهند چشيد و [خدا] آنها را از عذاب دوزخ نگاه مىدارد
(56) |
|
لَا يَذُوقُونَ فِيهَا الْمَوْتَ إِلَّا الْمَوْتَةَ الْأُولَى وَوَقَاهُمْ
عَذَابَ الْجَحِيمِ ﴿56﴾
|
|
[اين] بخششى است از جانب
پروردگار تو اين است همان كاميابى بزرگ (57)
|
|
فَضْلًا مِّن رَّبِّكَ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ
﴿57﴾ |
|
در حقيقت [قرآن] را بر زبان تو
آسان گردانيديم اميد كه پند پذيرند (58)
|
|
فَإِنَّمَا يَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ
﴿58﴾ |
|
پس مراقب باش زيرا كه آنان هم
مراقبند (59) |
|
فَارْتَقِبْ إِنَّهُم مُّرْتَقِبُونَ ﴿59﴾
|
