|
به نام خداوند رحمتگر مهربان |
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
|
حاء ميم (1) |
|
حم
﴿1﴾ |
|
فرو فرستادن اين كتاب از جانب خداى ارجمند سنجيدهكار است
(2) |
|
تَنزِيلُ الْكِتَابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ
﴿2﴾ |
|
به راستى در آسمانها و زمين براى مؤمنان نشانههايى است
(3) |
|
إِنَّ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ لَآيَاتٍ لِّلْمُؤْمِنِينَ
﴿3﴾ |
|
و در آفرينش خودتان و آنچه از [انواع] جنبنده[ها] پراكنده
مىگرداند براى مردمى كه يقين دارند نشانههايى است
(4) |
|
وَفِي خَلْقِكُمْ وَمَا يَبُثُّ مِن دَابَّةٍ آيَاتٌ لِّقَوْمٍ يُوقِنُونَ
﴿4﴾ |
|
و [نيز در] پياپى آمدن شب و روز و آنچه خدا از روزى از آسمان
فرود آورده و به [وسيله] آن زمين را پس از مرگش زنده گردانيده است و
[همچنين در] گردش بادها [به هر سو] براى مردمى كه مىانديشند نشانههايى
است (5) |
|
وَاخْتِلَافِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَمَا أَنزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّمَاء
مِن رِّزْقٍ فَأَحْيَا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَتَصْرِيفِ
الرِّيَاحِ آيَاتٌ لِّقَوْمٍ يَعْقِلُونَ ﴿5﴾
|
|
اين[ها]ست آيات خدا كه به راستى آن را بر تو مىخوانيم پس بعد
از خدا و نشانههاى او به كدام سخن خواهند گرويد
(6) |
|
تِلْكَ آيَاتُ اللَّهِ نَتْلُوهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ فَبِأَيِّ حَدِيثٍ
بَعْدَ اللَّهِ وَآيَاتِهِ يُؤْمِنُونَ ﴿6﴾
|
|
واى بر هر دروغزن گناهپيشه (7)
|
|
وَيْلٌ لِّكُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ ﴿7﴾
|
|
[كه] آيات خدا را كه بر او خوانده مىشود مىشنود و باز به
حال تكبر چنانكه گويى آن را نشنيده استسماجت مىورزد پس او را از عذابى
پردرد خبر ده (8) |
|
يَسْمَعُ آيَاتِ اللَّهِ تُتْلَى عَلَيْهِ ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَكْبِرًا
كَأَن لَّمْ يَسْمَعْهَا فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ
﴿8﴾ |
|
و چون از نشانههاى ما چيزى بداند آن را به ريشخند مىگيرد
آنان عذابى خفتآور خواهند داشت (9)
|
|
وَإِذَا عَلِمَ مِنْ آيَاتِنَا شَيْئًا اتَّخَذَهَا هُزُوًا أُوْلَئِكَ
لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِينٌ ﴿9﴾
|
|
پيشاپيش آنها دوزخ است و نه آنچه را اندوخته و نه آن دوستانى
را كه غير از خدا اختيار كردهاند به كارشان مىآيد و عذابى بزرگ خواهند
داشت (10) |
|
مِن وَرَائِهِمْ جَهَنَّمُ وَلَا يُغْنِي عَنْهُم مَّا كَسَبُوا شَيْئًا
وَلَا مَا اتَّخَذُوا مِن دُونِ اللَّهِ أَوْلِيَاء وَلَهُمْ عَذَابٌ
عَظِيمٌ ﴿10﴾ |
|
اين رهنمودى است و كسانى كه آيات پروردگارشان را انكار كردند
بر ايشان عذابى دردناك از پليدى است (11)
|
|
هَذَا هُدًى وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ لَهُمْ عَذَابٌ مَّن
رِّجْزٍ أَلِيمٌ ﴿11﴾
|
|
خدا همان كسى است كه دريا را به سود شما رام گردانيد تا
كشتيها در آن به فرمانش روان شوند و تا از فزون بخشى او [روزى خويش را] طلب
نماييد و باشد كه سپاس داريد (12)
|
|
اللَّهُ الَّذِي سخَّرَ لَكُمُ الْبَحْرَ لِتَجْرِيَ الْفُلْكُ فِيهِ
بِأَمْرِهِ وَلِتَبْتَغُوا مِن فَضْلِهِ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
﴿12﴾ |
|
و آنچه را در آسمانها و آنچه را در زمين است به سود شما رام
كرد همه از اوست قطعا در اين [امر] براى مردمى كه مىانديشند نشانههايى
است (13) |
|
وَسَخَّرَ لَكُم مَّا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا
مِّنْهُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لَّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ
﴿13﴾ |
|
به كسانى كه ايمان آوردهاند بگو تا از كسانى كه به روزهاى
[پيروزى] خدا اميد ندارند درگذرند تا [خدا هر] گروهى را به [سبب] آنچه
مرتكب مىشدهاند به مجازات رساند (14)
|
|
قُل لِّلَّذِينَ آمَنُوا يَغْفِرُوا لِلَّذِينَ لا يَرْجُون أَيَّامَ
اللَّهِ لِيَجْزِيَ قَوْمًا بِما كَانُوا يَكْسِبُونَ
﴿14﴾ |
|
هر كه كارى شايسته كند به سود خود اوست و هر كه بدى كند به
زيانش باشد سپس به سوى پروردگارتان برگردانيده مىشويد
(15) |
|
مَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ أَسَاء فَعَلَيْهَا ثُمَّ إِلَى
رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ ﴿15﴾
|
|
و به يقين فرزندان اسرائيل را كتاب [تورات] و حكم و پيامبرى
داديم و از چيزهاى پاكيزه روزيشان كرديم و آنان را بر مردم روزگار برترى
داديم (16) |
|
وَلَقَدْ آتَيْنَا بَنِي إِسْرَائِيلَ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ
وَالنُّبُوَّةَ وَرَزَقْنَاهُم مِّنَ الطَّيِّبَاتِ وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَى
الْعَالَمِينَ ﴿16﴾
|
|
و دلايل روشنى در امر [دين] به آنان عطا كرديم و جز بعد از
آنكه علم برايشان [حاصل] آمد [آن هم] از روى رشك و رقابت ميان خودشان
دستخوش اختلاف نشدند قطعا پروردگارت روز قيامت ميانشان در باره آنچه در آن
اختلاف مىكردند داورى خواهد كرد (17)
|
|
وَآتَيْنَاهُم بَيِّنَاتٍ مِّنَ الْأَمْرِ فَمَا اخْتَلَفُوا إِلَّا مِن
بَعْدِ مَا جَاءهُمْ الْعِلْمُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ إِنَّ رَبَّكَ يَقْضِي
بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فِيمَا كَانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ
﴿17﴾ |
|
سپس تو را در طريقه آيينى [كه ناشى] از امر [خداست] نهاديم پس
آن را پيروى كن و هوسهاى كسانى را كه نمىدانند پيروى مكن
(18) |
|
ثُمَّ جَعَلْنَاكَ عَلَى شَرِيعَةٍ مِّنَ الْأَمْرِ فَاتَّبِعْهَا وَلَا
تَتَّبِعْ أَهْوَاء الَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ
﴿18﴾ |
|
آنان هرگز در برابر خدا از تو حمايت نمىكنند [و به هيچ وجه
به كار تو نمىآيند ] و ستمگران بعضىشان دوستان بعضى [ديگر]ند و خدا يار
پرهيزگاران است (19) |
|
إِنَّهُمْ لَن يُغْنُوا عَنكَ مِنَ اللَّهِ شَيئًا وإِنَّ الظَّالِمِينَ
بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاء بَعْضٍ وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُتَّقِينَ
﴿19﴾ |
|
اين [كتاب] براى مردم بينشبخش و براى قومى كه يقين دارند
رهنمود و رحمتى است (20) |
|
هَذَا بَصَائِرُ لِلنَّاسِ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّقَوْمِ يُوقِنُونَ
﴿20﴾ |
|
آيا كسانى كه مرتكب كارهاى بد شدهاند پنداشتهاند كه آنان را
مانند كسانى قرار مىدهيم كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كردهاند [به
طورى كه] زندگى آنها و مرگشان يكسان باشد چه بد داورى مىكنند
(21) |
|
أًمْ حَسِبَ الَّذِينَ اجْتَرَحُوا السَّيِّئَاتِ أّن نَّجْعَلَهُمْ
كَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَوَاء مَّحْيَاهُم
وَمَمَاتُهُمْ سَاء مَا يَحْكُمُونَ ﴿21﴾
|
|
و خدا آسمانها و زمين را به حق آفريده است و تا هر كسى به
[موجب] آنچه به دست آورده پاداش يابد و آنان مورد ستم قرار نخواهند گرفت
(22) |
|
وَخَلَقَ اللَّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ وَلِتُجْزَى كُلُّ
نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ
﴿22﴾ |
|
پس آيا ديدى كسى را كه هوس خويش را معبود خود قرار داده و خدا
او را دانسته گمراه گردانيده و بر گوش او و دلش مهر زده و بر ديدهاش پرده
نهاده است آيا پس از خدا چه كسى او را هدايتخواهد كرد آيا پند نمىگيريد
(23) |
|
أَفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ عَلَى
عِلْمٍ وَخَتَمَ عَلَى سَمْعِهِ وَقَلْبِهِ وَجَعَلَ عَلَى بَصَرِهِ
غِشَاوَةً فَمَن يَهْدِيهِ مِن بَعْدِ اللَّهِ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ
﴿23﴾ |
|
و گفتند غير از زندگانى دنياى ما [چيز ديگرى] نيست مىميريم و
زنده مىشويم و ما را جز طبيعت هلاك نمىكند و[لى] به اين [مطلب] هيچ دانشى
ندارند [و] جز [طريق] گمان نمىسپرند (24)
|
|
وَقَالُوا مَا هِيَ إِلَّا حَيَاتُنَا الدُّنْيَا نَمُوتُ وَنَحْيَا وَمَا
يُهْلِكُنَا إِلَّا الدَّهْرُ وَمَا لَهُم بِذَلِكَ مِنْ عِلْمٍ إِنْ هُمْ
إِلَّا يَظُنُّونَ ﴿24﴾
|
|
و چون آيات روشن ما بر آنان خوانده شود دليلشان همواره جز اين
نيست كه مى گويند اگر راست مىگوييد پدران ما را [حاضر] آوريد
(25) |
|
وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا بَيِّنَاتٍ مَّا كَانَ حُجَّتَهُمْ
إِلَّا أَن قَالُوا ائْتُوا بِآبَائِنَا إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ
﴿25﴾ |
|
بگو خدا[ست كه] شما را زندگى مىبخشد سپس مىميراند آنگاه شما
را به سوى روز رستاخيز كه ترديدى در آن نيست گرد مىآورد ولى بيشتر مردم
[اين را] نمىدانند (26) |
|
قُلِ اللَّهُ يُحْيِيكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يَجْمَعُكُمْ إِلَى
يَوْمِ الْقِيَامَةِ لَا رَيبَ فِيهِ وَلَكِنَّ أَكَثَرَ النَّاسِ لَا
يَعْلَمُونَ ﴿26﴾ |
|
و فرمانروايى آسمانها و زمين از آن خداست و روزى كه رستاخيز
بر پا شود آن روز است كه باطلانديشان زيان خواهند ديد
(27) |
|
وَلَلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرضِ وَيَومَ تَقُومُ السَّاعَةُ
يَوْمَئِذٍ يَخْسَرُ الْمُبْطِلُونَ ﴿27﴾
|
|
و هر امتى را به زانو در آمده مىبينى هر امتى به سوى كارنامه
خود فراخوانده مىشود [و بديشان مىگويند] آنچه را مىكرديد امروز پاداش
مىيابيد (28) |
|
وَتَرَى كُلَّ أُمَّةٍ جَاثِيَةً كُلُّ أُمَّةٍ تُدْعَى إِلَى كِتَابِهَا
الْيَوْمَ تُجْزَوْنَ مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ
﴿28﴾ |
|
اين است كتاب ما كه عليه شما به حق سخن مىگويد ما از آنچه
مىكرديد نسخه بر مىداشتيم (29)
|
|
هَذَا كِتَابُنَا يَنطِقُ عَلَيْكُم بِالْحَقِّ إِنَّا كُنَّا نَسْتَنسِخُ
مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿29﴾
|
|
و اما كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كردهاند پس
پروردگارشان آنان را در جوار رحمتخويش داخل مىگرداند اين همان كاميابى
آشكار است (30) |
|
فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَيُدْخِلُهُمْ
رَبُّهُمْ فِي رَحْمَتِهِ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْمُبِينُ
﴿30﴾ |
|
و اما كسانى كه كافر شدند [بدانها مىگويند] پس مگر آيات من
بر شما خوانده نمىشد و[لى] تكبر نموديد و مردمى بدكار بوديد
(31) |
|
وَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا أَفَلَمْ تَكُنْ آيَاتِي تُتْلَى عَلَيْكُمْ
فَاسْتَكْبَرْتُمْ وَكُنتُمْ قَوْمًا مُّجْرِمِينَ
﴿31﴾ |
|
و چون گفته شد وعده خدا راست است و شكى در رستاخيز نيست گفتيد
ما نمىدانيم رستاخيز چيست جز گمان نمىورزيم و ما يقين نداريم
(32) |
|
وَإِذَا قِيلَ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَالسَّاعَةُ لَا رَيْبَ فِيهَا
قُلْتُم مَّا نَدْرِي مَا السَّاعَةُ إِن نَّظُنُّ إِلَّا ظَنًّا وَمَا
نَحْنُ بِمُسْتَيْقِنِينَ ﴿32﴾
|
|
و [حقيقت] بديهايى كه كردهاند بر آنان پديدار مىشود و آنچه
را كه بدان ريشخند مىكردند آنان را فرو مىگيرد
(33) |
|
وَبَدَا لَهُمْ سَيِّئَاتُ مَا عَمِلُوا وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا بِهِ
يَسْتَهْزِؤُون ﴿33﴾
|
|
و گفته شود همانگونه كه ديدار امروزتان را فراموش كرديد
امروز شما را فراموش خواهيم كرد و جايگاهتان در آتش است و براى شما ياورانى
نخواهد بود (34) |
|
وَقِيلَ الْيَوْمَ نَنسَاكُمْ كَمَا نَسِيتُمْ لِقَاء يَوْمِكُمْ هَذَا
وَمَأْوَاكُمْ النَّارُ وَمَا لَكُم مِّن نَّاصِرِينَ
﴿34﴾ |
|
اين بدان سبب است كه شما آيات خدا را به ريشخند گرفتيد و
زندگى دنيا فريبتان داد پس امروز نه از اين [آتش] بيرون آورده مىشوند و نه
عذرشان پذيرفته مىگردد (35)
|
|
ذَلِكُم بِأَنَّكُمُ اتَّخَذْتُمْ آيَاتِ اللَّهِ هُزُوًا وَغَرَّتْكُمُ
الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فَالْيَوْمَ لَا يُخْرَجُونَ مِنْهَا وَلَا هُمْ
يُسْتَعْتَبُونَ ﴿35﴾
|
|
پس سپاس از آن خداست پروردگار آسمانها و پروردگار زمين
پروردگار جهانيان (36) |
|
فَلِلَّهِ الْحَمْدُ رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَرَبِّ الْأَرْضِ رَبِّ
الْعَالَمِينَ ﴿36﴾
|
|
و در آسمانها و زمين بزرگى از آن اوست و اوستشكستناپذير
سنجيدهكار (37) |
|
وَلَهُ الْكِبْرِيَاء فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ
الْحَكِيمُ ﴿37﴾ |
