|
به نام خداوند رحمتگر مهربان |
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
|
قاف سوگند به قرآن باشكوه
(1) |
|
ق
وَالْقُرْآنِ الْمَجِيدِ ﴿1﴾
|
|
[كه آنان نگرويدند] بلكه از
اينكه هشداردهندهاى از خودشان برايشان آمد در شگفتشدند و كافران گفتند
اين [محمد و حكايت معاد] چيزى عجيب است (2)
|
|
بَلْ عَجِبُوا أَن جَاءهُمْ مُنذِرٌ مِّنْهُمْ فَقَالَ الْكَافِرُونَ هَذَا
شَيْءٌ عَجِيبٌ ﴿2﴾
|
|
آيا چون مرديم و خاك شديم [زنده
مىشويم] اين بازگشتى بعيد است (3)
|
|
أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا ذَلِكَ رَجْعٌ بَعِيدٌ
﴿3﴾ |
|
قطعا دانستهايم كه زمين [چه
مقدار] از اجسادشان فرو مىكاهد و پيش ما كتاب ضبطكنندهاى است
(4) |
|
قَدْ عَلِمْنَا مَا تَنقُصُ الْأَرْضُ مِنْهُمْ وَعِندَنَا كِتَابٌ حَفِيظٌ
﴿4﴾ |
|
[نه] بلكه حقيقت را وقتى
برايشان آمد دروغ خواندند و آنها در كارى سردرگم [مانده]اند
(5) |
|
بَلْ كَذَّبُوا بِالْحَقِّ لَمَّا جَاءهُمْ فَهُمْ فِي أَمْرٍ مَّرِيجٍ
﴿5﴾ |
|
مگر به آسمان بالاى سرشان
ننگريستهاند كه چگونه آن را ساخته و زينتش دادهايم و براى آن هيچ گونه
شكافتگى نيست (6) |
|
أَفَلَمْ يَنظُرُوا إِلَى السَّمَاء فَوْقَهُمْ كَيْفَ بَنَيْنَاهَا
وَزَيَّنَّاهَا وَمَا لَهَا مِن فُرُوجٍ ﴿6﴾
|
|
و زمين را گسترديم و در آن
لنگر[آسا كوه]ها فرو افكنديم و در آن از هر گونه جفت دلانگيز رويانيديم
(7) |
|
وَالْأَرْضَ مَدَدْنَاهَا وَأَلْقَيْنَا فِيهَا رَوَاسِيَ وَأَنبَتْنَا
فِيهَا مِن كُلِّ زَوْجٍ بَهِيجٍ ﴿7﴾
|
|
[تا] براى هر بنده توبهكارى
بينشافزا و پندآموز باشد (8)
|
|
تَبْصِرَةً وَذِكْرَى لِكُلِّ عَبْدٍ مُّنِيبٍ
﴿8﴾ |
|
و از آسمان آبى پر بركت فرود
آورديم پس بدان [وسيله] باغها و دانههاى دروكردنى رويانيديم
(9) |
|
وَنَزَّلْنَا مِنَ السَّمَاء مَاء مُّبَارَكًا فَأَنبَتْنَا بِهِ جَنَّاتٍ
وَحَبَّ الْحَصِيدِ ﴿9﴾
|
|
و درختان تناور خرما كه
خوشه[هاى] روى هم چيده دارند (10)
|
|
وَالنَّخْلَ بَاسِقَاتٍ لَّهَا طَلْعٌ نَّضِيدٌ
﴿10﴾ |
|
[اينها همه] براى روزى بندگان
[من] است و با آن [آب] سرزمين مردهاى را زنده گردانيديم رستاخيز [نيز]
چنين است (11) |
|
رِزْقًا لِّلْعِبَادِ وَأَحْيَيْنَا بِهِ بَلْدَةً مَّيْتًا كَذَلِكَ
الْخُرُوجُ ﴿11﴾ |
|
پيش از ايشان قوم نوح و اصحاب
رس و ثمود (12) |
|
كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَأَصْحَابُ الرَّسِّ وَثَمُودُ
﴿12﴾ |
|
و عاد و فرعون و برادران لوط
(13) |
|
وَعَادٌ وَفِرْعَوْنُ وَإِخْوَانُ لُوطٍ ﴿13﴾
|
|
و بيشهنشينان و قوم تبع به
تكذيب پرداختند همگى فرستادگان [ما] را به دروغ گرفتند و [در نتيجه] تهديد
[من] واجب آمد (14)
|
|
وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ كُلٌّ كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ
وَعِيدِ ﴿14﴾ |
|
مگر از آفرينش نخستين [خود] به
تنگ آمديم [نه] بلكه آنها از خلق جديد در شبههاند
(15) |
|
أَفَعَيِينَا بِالْخَلْقِ الْأَوَّلِ بَلْ هُمْ فِي لَبْسٍ مِّنْ خَلْقٍ
جَدِيدٍ ﴿15﴾ |
|
و ما انسان را آفريدهايم و
مىدانيم كه نفس او چه وسوسهاى به او مىكند و ما از شاهرگ [او] به او
نزديكتريم (16) |
|
وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ
وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ
﴿16﴾ |
|
آنگاه كه دو [فرشته]
دريافتكننده از راست و از چپ مراقب نشستهاند
(17) |
|
إِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّيَانِ عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ
قَعِيدٌ ﴿17﴾ |
|
[آدمى] هيچ سخنى را به لفظ
درنمىآورد مگر اينكه مراقبى آماده نزد او [آن را ضبط مىكند]
(18) |
|
مَا يَلْفِظُ مِن قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ
﴿18﴾ |
|
و سكرات مرگ به راستى در رسيد
اين همان است كه از آن مىگريختى (19)
|
|
وَجَاءتْ سَكْرَةُ الْمَوْتِ بِالْحَقِّ ذَلِكَ مَا كُنتَ مِنْهُ تَحِيدُ
﴿19﴾ |
|
و در صور دميده شود اين است روز
تهديد [من] (20) |
|
وَنُفِخَ فِي الصُّورِ ذَلِكَ يَوْمُ الْوَعِيدِ
﴿20﴾ |
|
و هر كسى مىآيد [در حالى كه]
با او سوقدهنده و گواهىدهندهاى است (21)
|
|
وَجَاءتْ كُلُّ نَفْسٍ مَّعَهَا سَائِقٌ وَشَهِيدٌ
﴿21﴾ |
|
[به او مىگويند] واقعا كه از
اين [حال] سخت در غفلت بودى و[لى] ما پردهات را [از جلوى چشمانت] برداشتيم
و ديدهات امروز تيز است (22)
|
|
لَقَدْ كُنتَ فِي غَفْلَةٍ مِّنْ هَذَا فَكَشَفْنَا عَنكَ غِطَاءكَ
فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ ﴿22﴾
|
|
و [فرشته] همنشين او مىگويد
اين است آنچه پيش من آماده است [و ثبت كردهام]
(23) |
|
وَقَالَ قَرِينُهُ هَذَا مَا لَدَيَّ عَتِيدٌ
﴿23﴾ |
|
[به آن دو فرشته خطاب مىشود]
هر كافر سرسختى را در جهنم فروافكنيد (24)
|
|
أَلْقِيَا فِي جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ
﴿24﴾ |
|
[هر] بازدارنده از خيرى [هر]
متجاوز شكاكى (25) |
|
مَّنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ مُّرِيبٍ ﴿25﴾
|
|
كه با خداوند خدايى ديگر قرار
داد [اى دو فرشته] او را در عذاب شديد فرو افكنيد
(26) |
|
الَّذِي جَعَلَ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ فَأَلْقِيَاهُ فِي الْعَذَابِ
الشَّدِيدِ ﴿26﴾ |
|
[شيطان] همدمش مىگويد پروردگار
ما من او را به عصيان وانداشتم ليكن [خودش] در گمراهى دور و درازى بود
(27) |
|
قَالَ قَرِينُهُ رَبَّنَا مَا أَطْغَيْتُهُ وَلَكِن كَانَ فِي ضَلَالٍ
بَعِيدٍ ﴿27﴾ |
|
[خدا] مىفرمايد در پيشگاه من
با همديگر مستيزيد [كه] از پيش به شما هشدار داده بودم
(28) |
|
قَالَ لَا تَخْتَصِمُوا لَدَيَّ وَقَدْ قَدَّمْتُ إِلَيْكُم بِالْوَعِيدِ
﴿28﴾ |
|
پيش من حكم دگرگون نمىشود و من
[نسبت] به بندگانم بيدادگر نيستم (29)
|
|
مَا يُبَدَّلُ الْقَوْلُ لَدَيَّ وَمَا أَنَا بِظَلَّامٍ لِّلْعَبِيدِ
﴿29﴾ |
|
آن روز كه [ما] به دوزخ
مىگوييم آيا پر شدى و مىگويد آيا باز هم هست
(30) |
|
يَوْمَ نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ امْتَلَأْتِ وَتَقُولُ هَلْ مِن مَّزِيدٍ
﴿30﴾ |
|
و بهشت را براى پرهيزگاران
نزديك گردانند بىآنكه دور باشد (31)
|
|
وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ غَيْرَ بَعِيدٍ
﴿31﴾ |
|
[و به آنان گويند] اين همان است
كه وعده يافتهايد [و] براى هر توبهكار نگهبان [حدود خدا] خواهد بود
(32) |
|
هَذَا مَا تُوعَدُونَ لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ
﴿32﴾ |
|
آنكه در نهان از خداى بخشنده
بترسد و با دلى توبهكار [باز] آيد (33)
|
|
مَنْ خَشِيَ الرَّحْمَن بِالْغَيْبِ وَجَاء بِقَلْبٍ مُّنِيبٍ
﴿33﴾ |
|
به سلامت [و شادكامى] در آن
درآييد [كه] اين روز جاودانگى است (34)
|
|
ادْخُلُوهَا بِسَلَامٍ ذَلِكَ يَوْمُ الْخُلُودِ
﴿34﴾ |
|
هر چه بخواهند در آنجا دارند و
پيش ما فزونتر [هم] هست (35)
|
|
لَهُم مَّا يَشَاؤُونَ فِيهَا وَلَدَيْنَا مَزِيدٌ
﴿35﴾ |
|
و چه بسا نسلها كه پيش از ايشان
هلاك كرديم كه [بس] نيرومندتر از اينان بودند و در شهرها پرسه زده بودند
[اما سرانجام] مگر گريزگاهى بود (36)
|
|
وَكَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّن قَرْنٍ هُمْ أَشَدُّ مِنْهُم بَطْشًا
فَنَقَّبُوا فِي الْبِلَادِ هَلْ مِن مَّحِيصٍ
﴿36﴾ |
|
قطعا در اين [عقوبتها] براى هر
صاحبدل و حق نيوشى كه خود به گواهى ايستد عبرتى است
(37) |
|
إِنَّ فِي ذَلِكَ لَذِكْرَى لِمَن كَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى
السَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌ ﴿37﴾
|
|
و در حقيقت آسمانها و زمين و
آنچه را كه ميان آن دو است در شش هنگام آفريديم و احساس ماندگى نكرديم
(38) |
|
وَلَقَدْ خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِي
سِتَّةِ أَيَّامٍ وَمَا مَسَّنَا مِن لُّغُوبٍ
﴿38﴾ |
|
و بر آنچه مىگويند صبر كن و
پيش از برآمدن آفتاب و پيش از غروب به ستايش پروردگارت تسبيح گوى
(39) |
|
فَاصْبِرْ عَلَى مَا يَقُولُونَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ
الشَّمْسِ وَقَبْلَ الْغُرُوبِ ﴿39﴾
|
|
و پارهاى از شب و به دنبال
سجود [به صورت تعقيب و نافله] او را تسبيح گوى
(40) |
|
وَمِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَأَدْبَارَ السُّجُودِ
﴿40﴾ |
|
و روزى كه منادى از جايى نزديك
ندا درمىدهد به گوش باش (41)
|
|
وَاسْتَمِعْ يَوْمَ يُنَادِ الْمُنَادِ مِن مَّكَانٍ قَرِيبٍ
﴿41﴾ |
|
روزى كه فرياد [رستاخيز] را به
حق مىشنوند آن [روز] روز بيرون آمدن [از زمين] است
(42) |
|
يَوْمَ يَسْمَعُونَ الصَّيْحَةَ بِالْحَقِّ ذَلِكَ يَوْمُ الْخُرُوجِ
﴿42﴾ |
|
ماييم كه خود زندگى مىبخشيم و
به مرگ مىرسانيم و برگشت به سوى ماست (43)
|
|
إِنَّا نَحْنُ نُحْيِي وَنُمِيتُ وَإِلَيْنَا الْمَصِيرُ
﴿43﴾ |
|
روزى كه زمين به سرعت از
[اجساد] آنان جدا و شكافته مىشود اين حشرى است كه بر ما آسان خواهد بود
(44) |
|
يَوْمَ تَشَقَّقُ الْأَرْضُ عَنْهُمْ سِرَاعًا ذَلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنَا
يَسِيرٌ ﴿44﴾ |
|
ما به آنچه مىگويند داناتريم و
تو به زور وادارنده آنان نيستى پس به [وسيله] قرآن هر كه را از تهديد [من]
مىترسد پند ده (45)
|
|
نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَا يَقُولُونَ وَمَا أَنتَ عَلَيْهِم بِجَبَّارٍ
فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَن يَخَافُ وَعِيدِ
﴿45﴾ |
