|
به نام خداوند رحمتگر مهربان |
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
|
سوگند به بادهاى ذرهافشان
(1) |
|
وَالذَّارِيَاتِ ذَرْوًا ﴿1﴾
|
|
و ابرهاى گرانبار
(2) |
|
فَالْحَامِلَاتِ وِقْرًا ﴿2﴾
|
|
و سبك سيران
(3) |
|
فَالْجَارِيَاتِ يُسْرًا ﴿3﴾
|
|
و تقسيمكنندگان كار[ها]
(4) |
|
فَالْمُقَسِّمَاتِ أَمْرًا ﴿4﴾
|
|
كه آنچه وعده داده شدهايد راست
است (5) |
|
إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَصَادِقٌ ﴿5﴾
|
|
و [روز] پاداش واقعيت دارد
(6) |
|
وَإِنَّ الدِّينَ لَوَاقِعٌ ﴿6﴾
|
|
سوگند به آسمان مشبك
(7) |
|
وَالسَّمَاء ذَاتِ الْحُبُكِ ﴿7﴾
|
|
كه شما [درباره قرآن] در سخنى
گوناگونيد (8) |
|
إِنَّكُمْ لَفِي قَوْلٍ مُّخْتَلِفٍ ﴿8﴾
|
|
[بگوى] تا هر كه از آن برگشته
برگشته باشد (9) |
|
يُؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ أُفِكَ ﴿9﴾
|
|
مرگ بر دروغپردازان
(10) |
|
قُتِلَ الْخَرَّاصُونَ ﴿10﴾
|
|
همانان كه در ورطه نادانى
بىخبرند (11) |
|
الَّذِينَ هُمْ فِي غَمْرَةٍ سَاهُونَ ﴿11﴾
|
|
پرسند روز پاداش كى است
(12) |
|
يَسْأَلُونَ أَيَّانَ يَوْمُ الدِّينِ ﴿12﴾
|
|
همان روز كه آنان بر آتش عقوبت
[و آزموده] شوند (13)
|
|
يَوْمَ هُمْ عَلَى النَّارِ يُفْتَنُونَ ﴿13﴾
|
|
عذاب [موعود] خود را بچشيد اين
است همان [بلايى] كه با شتاب خواستار آن بوديد
(14) |
|
ذُوقُوا فِتْنَتَكُمْ هَذَا الَّذِي كُنتُم بِهِ تَسْتَعْجِلُونَ
﴿14﴾ |
|
پرهيزگاران در باغها و چشمه
سارانند (15) |
|
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ
﴿15﴾ |
|
آنچه را پروردگارشان عطا فرموده
مىگيرند زيرا كه آنها پيش از اين نيكوكار بودند
(16) |
|
آخِذِينَ مَا آتَاهُمْ رَبُّهُمْ إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَلِكَ
مُحْسِنِينَ ﴿16﴾ |
|
و از شب اندكى را مىغنودند
(17) |
|
كَانُوا قَلِيلًا مِّنَ اللَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ
﴿17﴾ |
|
و در سحرگاهان [از خدا] طلب
آمرزش مىكردند (18)
|
|
وَبِالْأَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ ﴿18﴾
|
|
و در اموالشان براى سائل و
محروم حقى [معين] بود (19)
|
|
وَفِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِّلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ
﴿19﴾ |
|
و روى زمين براى اهل يقين
نشانههايى [متقاعدكننده] است (20)
|
|
وَفِي الْأَرْضِ آيَاتٌ لِّلْمُوقِنِينَ ﴿20﴾
|
|
و در خود شما پس مگر نمىبينيد
(21) |
|
وَفِي أَنفُسِكُمْ أَفَلَا تُبْصِرُونَ ﴿21﴾
|
|
و روزى شما و آنچه وعده داده
شدهايد در آسمان است (22)
|
|
وَفِي السَّمَاء رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ
﴿22﴾ |
|
پس سوگند به پروردگار آسمان و
زمين كه واقعا او حق است همان گونه كه خود شما سخن مىگوييد
(23) |
|
فَوَرَبِّ السَّمَاء وَالْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِّثْلَ مَا أَنَّكُمْ
تَنطِقُونَ ﴿23﴾ |
|
آيا خبر مهمانان ارجمند ابراهيم
به تو رسيد (24) |
|
هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ ضَيْفِ إِبْرَاهِيمَ الْمُكْرَمِينَ
﴿24﴾ |
|
چون بر او درآمدند پس سلام
گفتند گفتسلام مردمى ناشناسيد (25)
|
|
إِذْ دَخَلُوا عَلَيْهِ فَقَالُوا سَلَامًا قَالَ سَلَامٌ قَوْمٌ
مُّنكَرُونَ ﴿25﴾ |
|
پس آهسته به سوى زنش رفت و
گوسالهاى فربه [و بريان] آورد (26)
|
|
فَرَاغَ إِلَى أَهْلِهِ فَجَاء بِعِجْلٍ سَمِينٍ
﴿26﴾ |
|
آن را به نزديكشان برد [و] گفت
مگر نمىخوريد (27)
|
|
فَقَرَّبَهُ إِلَيْهِمْ قَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ
﴿27﴾ |
|
و [در دلش] از آنان احساس ترسى
كرد گفتند مترس و او را به پسرى دانا مژده دادند
(28) |
|
فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قَالُوا لَا تَخَفْ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَامٍ
عَلِيمٍ ﴿28﴾ |
|
و زنش با فريادى [از شگفتى] سر
رسيد و بر چهره خود زد و گفت زنى پير نازا [چگونه بزايد]
(29) |
|
فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِي صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ
عَجُوزٌ عَقِيمٌ ﴿29﴾
|
|
گفتند پروردگارت چنين فرموده
است او خود حكيم داناست (30)
|
|
قَالُوا كَذَلِكَ قَالَ رَبُّكِ إِنَّهُ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ
﴿30﴾ |
|
[ابراهيم] گفت اى فرستادگان
ماموريتشما چيست (31)
|
|
قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ
﴿31﴾ |
|
گفتند ما به سوى مردمى پليدكار
فرستاده شدهايم (32)
|
|
قَالُوا إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَى قَوْمٍ مُّجْرِمِينَ
﴿32﴾ |
|
تا سنگهايى از گل رس بر [سر]
آنان فرو فرستيم (33)
|
|
لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِّن طِينٍ
﴿33﴾ |
|
[كه] نزد پروردگارت براى مسرفان
نشانگذارى شده است (34)
|
|
مُسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ
﴿34﴾ |
|
پس هر كه از مؤمنان در آن
[شهرها] بود بيرون برديم (35)
|
|
فَأَخْرَجْنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
﴿35﴾ |
|
و[لى] در آنجا جز يك خانه از
فرمانبران [خدا بيشتر] نيافتيم (36)
|
|
فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيْرَ بَيْتٍ مِّنَ الْمُسْلِمِينَ
﴿36﴾ |
|
و در آنجا براى آنها كه از عذاب
پر درد مىترسند عبرتى به جاى گذاشتيم (37)
|
|
وَتَرَكْنَا فِيهَا آيَةً لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ الْعَذَابَ الْأَلِيمَ
﴿37﴾ |
|
و [نيز] در [ماجراى] موسى چون
او را با حجتى آشكار به سوى فرعون گسيل داشتيم
(38) |
|
وَفِي مُوسَى إِذْ أَرْسَلْنَاهُ إِلَى فِرْعَوْنَ بِسُلْطَانٍ مُّبِينٍ
﴿38﴾ |
|
پس [فرعون] با اركان [دولت] خود
روى برتافت و گفت [اين شخص] ساحر يا ديوانهاى است
(39) |
|
فَتَوَلَّى بِرُكْنِهِ وَقَالَ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ
﴿39﴾ |
|
[تا] او و سپاهيانش را گرفتيم و
آنان را در دريا افكنديم در حالى كه او [در آخرين لحظه] نكوهشگر [خود] بود
(40) |
|
فَأَخَذْنَاهُ وَجُنُودَهُ فَنَبَذْنَاهُمْ فِي الْيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌ
﴿40﴾ |
|
و در [ماجراى] عاد [نيز] چون بر
[سر] آنها آن باد مهلك را فرستاديم (41)
|
|
وَفِي عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الرِّيحَ الْعَقِيمَ
﴿41﴾ |
|
به هر چه مىوزيد آن را چون
خاكستر استخوان مرده مىگردانيد (42)
|
|
مَا تَذَرُ مِن شَيْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَالرَّمِيمِ
﴿42﴾ |
|
و در [ماجراى] ثمود [نيز عبرتى
بود] آنگاه كه به ايشان گفته شد تا چندى برخوردار شويد
(43) |
|
وَفِي ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا حَتَّى حِينٍ
﴿43﴾ |
|
تا [آنكه] از فرمان پروردگار
خود سر برتافتند و در حالى كه آنها مىنگريستند آذرخش آنان را فرو گرفت
(44) |
|
فَعَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ وَهُمْ
يَنظُرُونَ ﴿44﴾ |
|
در نتيجه نه توانستند به پاى
خيزند و نه طلب يارى كنند (45)
|
|
فَمَا اسْتَطَاعُوا مِن قِيَامٍ وَمَا كَانُوا مُنتَصِرِينَ
﴿45﴾ |
|
و قوم نوح [نيز] پيش از آن
[اقوام نامبرده همين گونه هلاك شدند] زيرا آنها مردمى نافرمان بودند
(46) |
|
وَقَوْمَ نُوحٍ مِّن قَبْلُ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمًا فَاسِقِينَ
﴿46﴾ |
|
و آسمان را به قدرت خود
برافراشتيم و بىگمان ما [آسمان]گستريم (47)
|
|
وَالسَّمَاء بَنَيْنَاهَا بِأَيْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ
﴿47﴾ |
|
و زمين را گسترانيدهايم و چه
نيكو گسترندگانيم (48)
|
|
وَالْأَرْضَ فَرَشْنَاهَا فَنِعْمَ الْمَاهِدُونَ
﴿48﴾ |
|
و از هر چيزى دو گونه [يعنى نر
و ماده] آفريديم اميد كه شما عبرت گيريد (49)
|
|
وَمِن كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ
﴿49﴾ |
|
پس به سوى خدا بگريزيد كه من
شما را از طرف او بيمدهندهاى آشكارم (50)
|
|
فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ إِنِّي لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌ مُّبِينٌ
﴿50﴾ |
|
و با خدا معبودى ديگر قرار
مدهيد كه من از جانب او هشداردهندهاى آشكارم
(51) |
|
وَلَا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ إِنِّي لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌ
مُّبِينٌ ﴿51﴾ |
|
بدين سان بر كسانى كه پيش از
آنها بودند هيچ پيامبرى نيامد جز اينكه گفتند ساحر يا ديوانهاى است
(52) |
|
كَذَلِكَ مَا أَتَى الَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا قَالُوا
سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ ﴿52﴾
|
|
آيا همديگر را به اين [سخن]
سفارش كرده بودند [نه] بلكه آنان مردمى سركش بودند
(53) |
|
أَتَوَاصَوْا بِهِ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ
﴿53﴾ |
|
پس از آنان روى بگردان كه تو در
خور نكوهش نيستى (54)
|
|
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَا أَنتَ بِمَلُومٍ
﴿54﴾ |
|
و پند ده كه مؤمنان را پند سود
بخشد (55) |
|
وَذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرَى تَنفَعُ الْمُؤْمِنِينَ
﴿55﴾ |
|
و جن و انس را نيافريدم جز براى
آنكه مرا بپرستند (56)
|
|
وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ
﴿56﴾ |
|
از آنان هيچ روزيى نمىخواهم و
نمىخواهم كه مرا خوراك دهند (57)
|
|
مَا أُرِيدُ مِنْهُم مِّن رِّزْقٍ وَمَا أُرِيدُ أَن يُطْعِمُونِ
﴿57﴾ |
|
خداست كه خود روزى بخش نيرومند
استوار است (58) |
|
إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ
﴿58﴾ |
|
پس براى كسانى كه ستم كردند
بهرهاى است از عذاب همانند بهره عذاب ياران [قبلى]شان پس [بگو] در خواستن
عذاب از من شتابزدگى نكنند (59)
|
|
فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ذَنُوبًا مِّثْلَ ذَنُوبِ أَصْحَابِهِمْ فَلَا
يَسْتَعْجِلُونِ ﴿59﴾
|
|
پس واى بر كسانى كه كافر
شدهاند از آن روزى كه وعده يافتهاند (60)
|
|
فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا مِن يَوْمِهِمُ الَّذِي يُوعَدُونَ
﴿60﴾ |
