|
به نام خداوند رحمتگر مهربان |
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
|
سوگند به طور
(1) |
|
وَالطُّورِ ﴿1﴾ |
|
و كتابى نگاشته شده
(2) |
|
وَكِتَابٍ مَّسْطُورٍ ﴿2﴾
|
|
در طومارى گسترده
(3) |
|
فِي رَقٍّ مَّنشُورٍ ﴿3﴾
|
|
سوگند به آن خانه آباد [خدا]
(4) |
|
وَالْبَيْتِ الْمَعْمُورِ ﴿4﴾
|
|
سوگند به بام بلند [آسمان]
(5) |
|
وَالسَّقْفِ الْمَرْفُوعِ ﴿5﴾
|
|
و آن درياى سرشار [و افروخته]
(6) |
|
وَالْبَحْرِ الْمَسْجُورِ ﴿6﴾
|
|
كه عذاب پروردگارت واقعشدنى
است (7) |
|
إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ لَوَاقِعٌ ﴿7﴾
|
|
آن را هيچ بازدارندهاى نيست
(8) |
|
مَا لَهُ مِن دَافِعٍ ﴿8﴾
|
|
روزى كه آسمان سخت در تب و تاب
افتد (9) |
|
يَوْمَ تَمُورُ السَّمَاء مَوْرًا ﴿9﴾
|
|
و كوهها [جمله] به حركت درآيند
(10) |
|
وَتَسِيرُ الْجِبَالُ سَيْرًا ﴿10﴾
|
|
پس واى بر تكذيبكنندگان در آن
روز (11) |
|
فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ ﴿11﴾
|
|
آنان كه به ياوه سرگرمند
(12) |
|
الَّذِينَ هُمْ فِي خَوْضٍ يَلْعَبُونَ ﴿12﴾
|
|
روزى كه به سوى آتش جهنم كشيده
مىشوند [چه] كشيدنى (13)
|
|
يَوْمَ يُدَعُّونَ إِلَى نَارِ جَهَنَّمَ دَعًّا
﴿13﴾ |
|
[و به آنان گويند] اين همان
آتشى است كه دروغش مىپنداشتيد (14)
|
|
هَذِهِ النَّارُ الَّتِي كُنتُم بِهَا تُكَذِّبُونَ
﴿14﴾ |
|
آيا اين افسون استيا شما
[درست] نمىبينيد (15)
|
|
أَفَسِحْرٌ هَذَا أَمْ أَنتُمْ لَا تُبْصِرُونَ
﴿15﴾ |
|
به آن درآييد خواه بشكيبيد يا
نشكيبيد به حال شما يكسان است تنها به آنچه مىكرديد مجازات مىيابيد
(16) |
|
اصْلَوْهَا فَاصْبِرُوا أَوْ لَا تَصْبِرُوا سَوَاء عَلَيْكُمْ إِنَّمَا
تُجْزَوْنَ مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿16﴾
|
|
پرهيزگاران در باغهايى و [در]
ناز و نعمتند (17) |
|
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَعِيمٍ
﴿17﴾ |
|
به آنچه پروردگارشان به آنان
داده دلشادند و پروردگارشان آنها را از عذاب دوزخ مصون داشته است
(18) |
|
فَاكِهِينَ بِمَا آتَاهُمْ رَبُّهُمْ وَوَقَاهُمْ رَبُّهُمْ عَذَابَ
الْجَحِيمِ ﴿18﴾ |
|
[به آنان گويند] به [پاداش]
آنچه به جاى مىآورديد بخوريد و بنوشيد گواراتان باد
(19) |
|
كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئًا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ
﴿19﴾ |
|
بر تختهايى رديف هم تكيه
زدهاند و حوران درشتچشم را همسر آنان گرداندهايم
(20) |
|
مُتَّكِئِينَ عَلَى سُرُرٍ مَّصْفُوفَةٍ وَزَوَّجْنَاهُم بِحُورٍ عِينٍ
﴿20﴾ |
|
و كسانى كه گرويده و فرزندانشان
آنها را در ايمان پيروى كردهاند فرزندانشان را به آنان ملحق خواهيم كرد و
چيزى از كار[ها]شان را نمىكاهيم هر كسى در گرو دستاورد خويش است
(21) |
|
وَالَّذِينَ آمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُم بِإِيمَانٍ
أَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَا أَلَتْنَاهُم مِّنْ عَمَلِهِم
مِّن شَيْءٍ كُلُّ امْرِئٍ بِمَا كَسَبَ رَهِينٌ
﴿21﴾ |
|
با [هر نوع] ميوه و گوشتى كه
دلخواه آنهاست آنان را مدد [و تقويت] مىكنيم
(22) |
|
وَأَمْدَدْنَاهُم بِفَاكِهَةٍ وَلَحْمٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ
﴿22﴾ |
|
در آنجا جامى از دست هم
مىربايند [و بر سرش همچشمى مىكنند] كه در آن نه ياوه گويى است و نه گناه
(23) |
|
يَتَنَازَعُونَ فِيهَا كَأْسًا لَّا لَغْوٌ فِيهَا وَلَا تَأْثِيمٌ
﴿23﴾ |
|
و براى [خدمت] آنان پسرانى است
كه بر گردشان همىگردند انگارى آنها مرواريدىاند كه [در صدف] نهفته است
(24) |
|
وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمَانٌ لَّهُمْ كَأَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَّكْنُونٌ
﴿24﴾ |
|
و برخىشان رو به برخى كنند [و]
از هم پرسند (25) |
|
وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ يَتَسَاءلُونَ
﴿25﴾ |
|
گويند ما پيشتر در ميان خانواده
خود بيمناك بوديم (26)
|
|
قَالُوا إِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِي أَهْلِنَا مُشْفِقِينَ
﴿26﴾ |
|
پس خدا بر ما منت نهاد و ما را
از عذاب گرم [مرگبار] حفظ كرد (27)
|
|
فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْنَا وَوَقَانَا عَذَابَ السَّمُومِ
﴿27﴾ |
|
ما از ديرباز او را مىخوانديم
كه او همان نيكوكار مهربان است (28)
|
|
إِنَّا كُنَّا مِن قَبْلُ نَدْعُوهُ إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ
﴿28﴾ |
|
پس اندرز ده كه تو به لطف
پروردگارت نه كاهنى و نه ديوانه (29)
|
|
فَذَكِّرْ فَمَا أَنتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَلَا مَجْنُونٍ
﴿29﴾ |
|
يا مىگويند شاعرى است كه
انتظار مرگش را مىبريم [و چشم به راه بد زمانه بر اوييم]
(30) |
|
أَمْ يَقُولُونَ شَاعِرٌ نَّتَرَبَّصُ بِهِ رَيْبَ الْمَنُونِ
﴿30﴾ |
|
بگو منتظر باشيد كه من [نيز] با
شما از منتظرانم (31)
|
|
قُلْ تَرَبَّصُوا فَإِنِّي مَعَكُم مِّنَ الْمُتَرَبِّصِينَ
﴿31﴾ |
|
آيا پندارهايشان آنان را به اين
[موضعگيرى] وا مىدارد يا [نه] آنها مردمى سركشند
(32) |
|
أَمْ تَأْمُرُهُمْ أَحْلَامُهُم بِهَذَا أَمْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ
﴿32﴾ |
|
يا مىگويند آن را بربافته [نه]
بلكه باور ندارند (33)
|
|
أَمْ يَقُولُونَ تَقَوَّلَهُ بَل لَّا يُؤْمِنُونَ
﴿33﴾ |
|
پس اگر راست مىگويند سخنى مثل
آن بياورند (34) |
|
فَلْيَأْتُوا بِحَدِيثٍ مِّثْلِهِ إِن كَانُوا صَادِقِينَ
﴿34﴾ |
|
آيا از هيچ خلق شدهاند يا آنكه
خودشان خالق [خود] هستند (35)
|
|
أَمْ خُلِقُوا مِنْ غَيْرِ شَيْءٍ أَمْ هُمُ الْخَالِقُونَ
﴿35﴾ |
|
آيا آسمانها و زمين را [آنان]
خلق كردهاند [نه] بلكه يقين ندارند (36)
|
|
أَمْ خَلَقُوا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بَل لَّا يُوقِنُونَ
﴿36﴾ |
|
آيا ذخاير پروردگار تو پيش
آنهاستيا ايشان تسلط [تام] دارند (37)
|
|
أَمْ عِندَهُمْ خَزَائِنُ رَبِّكَ أَمْ هُمُ الْمُصَيْطِرُونَ
﴿37﴾ |
|
آيا نردبانى دارند كه بر آن [بر
شوند و] بشنوند پس بايد شنونده آنان برهانى آشكار بياورد
(38) |
|
أَمْ لَهُمْ سُلَّمٌ يَسْتَمِعُونَ فِيهِ فَلْيَأْتِ مُسْتَمِعُهُم
بِسُلْطَانٍ مُّبِينٍ ﴿38﴾
|
|
آيا خدا را دختران است و شما را
پسران (39) |
|
أَمْ لَهُ الْبَنَاتُ وَلَكُمُ الْبَنُونَ
﴿39﴾ |
|
آيا از آنها مزدى مطالبه مىكنى
و آنان از [تعهد اداى] تاوان گرانبارند (40)
|
|
أَمْ تَسْأَلُهُمْ أَجْرًا فَهُم مِّن مَّغْرَمٍ مُّثْقَلُونَ
﴿40﴾ |
|
آيا [علم] غيب پيش آنهاست و
آنها مىنويسند (41)
|
|
أَمْ عِندَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ
﴿41﴾ |
|
يا مىخواهند نيرنگى بزنند و
[لى] آنان كه كافر شدهاند خود دچار نيرنگ شدهاند
(42) |
|
أَمْ يُرِيدُونَ كَيْدًا فَالَّذِينَ كَفَرُوا هُمُ الْمَكِيدُونَ
﴿42﴾ |
|
آيا ايشان را جز خدا معبودى است
منزه استخدا از آنچه [با او] شريك مىگردانند
(43) |
|
أَمْ لَهُمْ إِلَهٌ غَيْرُ اللَّهِ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ
﴿43﴾ |
|
و اگر پارهسنگى را در حال سقوط
از آسمان ببينند مىگويند ابرى متراكم است
(44) |
|
وَإِن يَرَوْا كِسْفًا مِّنَ السَّمَاء سَاقِطًا يَقُولُوا سَحَابٌ
مَّرْكُومٌ ﴿44﴾ |
|
پس بگذارشان تا به آن روزى كه
در آن بيهوش مىافتند برسند (45)
|
|
فَذَرْهُمْ حَتَّى يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي فِيهِ يُصْعَقُونَ
﴿45﴾ |
|
روزى كه نيرنگشان به هيچوجه به
كارشان نيايد و حمايت نيابند (46)
|
|
يَوْمَ لَا يُغْنِي عَنْهُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئًا وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ
﴿46﴾ |
|
و در حقيقت غير از اين [مجازات]
عذابى [ديگر] براى كسانى كه ظلم كردهاند خواهد بود ولى بيشترشان نمىدانند
[كه آن عذاب چيست] (47)
|
|
وَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا عَذَابًا دُونَ ذَلِكَ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ
لَا يَعْلَمُونَ ﴿47﴾
|
|
و در برابر دستور پروردگارت
شكيبايى پيشه كن كه تو خود در حمايت مايى و هنگامى كه [از خواب] بر مىخيزى
به نيايش پروردگارت تسبيح گوى (48)
|
|
وَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنَا وَسَبِّحْ بِحَمْدِ
رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ ﴿48﴾
|
|
و [نيز] پارهاى از شب و در
فروشدن ستارگان تسبيحگوى او باش (49)
|
|
وَمِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَإِدْبَارَ النُّجُومِ
﴿49﴾ |
