|
به نام خداوند رحمتگر مهربان |
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
|
نزديك شد قيامت و از هم شكافت
ماه (1) |
|
اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَانشَقَّ الْقَمَرُ
﴿1﴾ |
|
و هر گاه نشانهاى ببينند روى
بگردانند و گويند سحرى دايم است (2)
|
|
وَإِن يَرَوْا آيَةً يُعْرِضُوا وَيَقُولُوا سِحْرٌ مُّسْتَمِرٌّ
﴿2﴾ |
|
و به تكذيب دست زدند و هوسهاى
خويش را دنبال كردند و [لى] هر كارى را [آخر] قرارى است
(3) |
|
وَكَذَّبُوا وَاتَّبَعُوا أَهْوَاءهُمْ وَكُلُّ أَمْرٍ مُّسْتَقِرٌّ
﴿3﴾ |
|
و قطعا از اخبار آنچه در آن
مايه انزجار [از كفر] است به ايشان رسيد (4)
|
|
وَلَقَدْ جَاءهُم مِّنَ الْأَنبَاء مَا فِيهِ مُزْدَجَرٌ
﴿4﴾ |
|
حكمت بالغه [حق اين بود] ولى
هشدارها سود نكرد (5)
|
|
حِكْمَةٌ بَالِغَةٌ فَمَا تُغْنِ النُّذُرُ
﴿5﴾ |
|
پس از آنان روى برتاب روزى كه
داعى [حق] به سوى امرى دهشتناك دعوت مىكند
(6) |
|
فَتَوَلَّ عَنْهُمْ يَوْمَ يَدْعُ الدَّاعِ إِلَى شَيْءٍ نُّكُرٍ
﴿6﴾ |
|
در حالى كه ديدگان خود را
فروهشتهاند چون ملخهاى پراكنده از گورها[ى خود] برمىآيند
(7) |
|
خُشَّعًا أَبْصَارُهُمْ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْدَاثِ كَأَنَّهُمْ جَرَادٌ
مُّنتَشِرٌ ﴿7﴾ |
|
به سرعتسوى آن دعوتگر
مىشتابند كافران مىگويند امروز [چه] روز دشوارى است
(8) |
|
مُّهْطِعِينَ إِلَى الدَّاعِ يَقُولُ الْكَافِرُونَ هَذَا يَوْمٌ عَسِرٌ
﴿8﴾ |
|
پيش از آنان قوم نوح [نيز] به
تكذيب پرداختند و بنده ما را دروغزن خواندند و گفتند ديوانهاى است و [بسى]
آزار كشيد (9) |
|
كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ فَكَذَّبُوا عَبْدَنَا وَقَالُوا
مَجْنُونٌ وَازْدُجِرَ ﴿9﴾
|
|
تا پروردگارش را خواند كه من
مغلوب شدم به داد من برس (10)
|
|
فَدَعَا رَبَّهُ أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانتَصِرْ
﴿10﴾ |
|
پس درهاى آسمان را به آبى ريزان
گشوديم (11) |
|
فَفَتَحْنَا أَبْوَابَ السَّمَاء بِمَاء مُّنْهَمِرٍ
﴿11﴾ |
|
و از زمين چشمهها جوشانيديم تا
آب [زمين و آسمان] براى امرى كه مقدر شده بود به هم پيوستند
(12) |
|
وَفَجَّرْنَا الْأَرْضَ عُيُونًا فَالْتَقَى الْمَاء عَلَى أَمْرٍ قَدْ
قُدِرَ ﴿12﴾ |
|
و او را بر [كشتى] تختهدار و
ميخآجين سوار كرديم (13)
|
|
وَحَمَلْنَاهُ عَلَى ذَاتِ أَلْوَاحٍ وَدُسُرٍ
﴿13﴾ |
|
[كشتى] زير نظر ما روان بود
[اين] پاداش كسى بود كه مورد انكار واقع شده بود
(14) |
|
تَجْرِي بِأَعْيُنِنَا جَزَاء لِّمَن كَانَ كُفِرَ
﴿14﴾ |
|
و به راستى آن [سفينه] را بر
جاى نهاديم [تا] عبرتى [باشد] پس آيا پندگيرندهاى هست
(15) |
|
وَلَقَد تَّرَكْنَاهَا آيَةً فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ
﴿15﴾ |
|
پس چگونه بود عذاب من و
هشدارها[ى من] (16)
|
|
فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿16﴾
|
|
و قطعا قرآن را براى پندآموزى
آسان كردهايم پس آيا پندگيرندهاى هست (17)
|
|
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ
﴿17﴾ |
|
عاديان به تكذيب پرداختند پس
چگونه بود عذاب من و هشدارها[ى من] (18)
|
|
كَذَّبَتْ عَادٌ فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ
﴿18﴾ |
|
ما بر [سر] آنان در روز شومى به
طور مداوم تندبادى توفنده فرستاديم (19)
|
|
إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًا صَرْصَرًا فِي يَوْمِ نَحْسٍ
مُّسْتَمِرٍّ ﴿19﴾ |
|
[كه] مردم را از جا مىكند گويى
تنههاى نخلى بودند كه ريشهكن شده بودند (20)
|
|
تَنزِعُ النَّاسَ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ مُّنقَعِرٍ
﴿20﴾ |
|
پس چگونه بود عذاب من و
هشدارها[ى من] (21)
|
|
فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿21﴾
|
|
و قطعا قرآن را براى پندآموزى
آسان كردهايم پس آيا پندگيرندهاى هست (22)
|
|
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ
﴿22﴾ |
|
قوم ثمود هشداردهندگان را تكذيب
كردند (23) |
|
كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِالنُّذُرِ ﴿23﴾
|
|
و گفتند آيا تنها بشرى از
خودمان را پيروى كنيم در اين صورت ما واقعا در گمراهى و جنون خواهيم بود
(24) |
|
فَقَالُوا أَبَشَرًا مِّنَّا وَاحِدًا نَّتَّبِعُهُ إِنَّا إِذًا لَّفِي
ضَلَالٍ وَسُعُرٍ ﴿24﴾
|
|
آيا از ميان ما [وحى] بر او
القا شده است [نه] بلكه او دروغگويى گستاخ است
(25) |
|
أَؤُلْقِيَ الذِّكْرُ عَلَيْهِ مِن بَيْنِنَا بَلْ هُوَ كَذَّابٌ أَشِرٌ
﴿25﴾ |
|
به زودى فردا بدانند دروغگوى
گستاخ كيست (26) |
|
سَيَعْلَمُونَ غَدًا مَّنِ الْكَذَّابُ الْأَشِرُ
﴿26﴾ |
|
ما براى آزمايش آنان [آن]
مادهشتر را فرستاديم و [به صالح گفتيم]مراقب آنان باش و شكيبايى كن
(27) |
|
إِنَّا مُرْسِلُو النَّاقَةِ فِتْنَةً لَّهُمْ فَارْتَقِبْهُمْ وَاصْطَبِرْ
﴿27﴾ |
|
و به آنان خبر ده كه آب ميانشان
بخش شدهاست هر كدام را آب به نوبتخواهد بود
(28) |
|
وَنَبِّئْهُمْ أَنَّ الْمَاء قِسْمَةٌ بَيْنَهُمْ كُلُّ شِرْبٍ مُّحْتَضَرٌ
﴿28﴾ |
|
پس رفيقشان را صدا كردند و [او]
شمشير كشيد و [شتر را] پى كرد (29)
|
|
فَنَادَوْا صَاحِبَهُمْ فَتَعَاطَى فَعَقَرَ
﴿29﴾ |
|
پس چگونه بود عذاب من و
هشدارها[ى من] (30)
|
|
فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿30﴾
|
|
ما بر [سر]شان يك فرياد
[مرگبار] فرستاديم و چون گياه خشكيده [كومهها] ريزريز شدند
(31) |
|
إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ صَيْحَةً وَاحِدَةً فَكَانُوا كَهَشِيمِ
الْمُحْتَظِرِ ﴿31﴾
|
|
و قطعا قرآن را براى پندآموزى
آسان كرديم پس آيا پندگيرندهاى هست (32)
|
|
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ
﴿32﴾ |
|
قوم لوط هشداردهندگان را تكذيب
كردند (33) |
|
كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ بِالنُّذُرِ ﴿33﴾
|
|
ما بر [سر] آنان سنگبارانى
[انفجارى] فروفرستاديم [و] فقط خانواده لوط بودند كه سحرگاهشان رهانيديم
(34) |
|
إِنَّا أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ حَاصِبًا إِلَّا آلَ لُوطٍ نَّجَّيْنَاهُم
بِسَحَرٍ ﴿34﴾ |
|
[و اين] رحمتى از جانب ما بود
هر كه سپاس دارد بدينسان [او را] پاداش مىدهيم
(35) |
|
نِعْمَةً مِّنْ عِندِنَا كَذَلِكَ نَجْزِي مَن شَكَرَ
﴿35﴾ |
|
و [لوط] آنها را از عذاب ما سخت
بيم داده بود و[لى] در تهديدها[ى ما] به جدال برخاستند
(36) |
|
وَلَقَدْ أَنذَرَهُم بَطْشَتَنَا فَتَمَارَوْا بِالنُّذُرِ
﴿36﴾ |
|
و از مهمان[هاى] او كام دل
خواستند پس فروغ ديدگانشان را سترديم و [گفتيم] [مزه] عذاب و هشدارهاى مرا
بچشيد (37) |
|
وَلَقَدْ رَاوَدُوهُ عَن ضَيْفِهِ فَطَمَسْنَا أَعْيُنَهُمْ فَذُوقُوا
عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿37﴾
|
|
و به راستى كه سپيدهدم عذابى
پيگير به سر وقت آنان آمد (38)
|
|
وَلَقَدْ صَبَّحَهُم بُكْرَةً عَذَابٌ مُّسْتَقِرٌّ
﴿38﴾ |
|
پس عذاب و هشدارهاى مرا بچشيد
(39) |
|
فَذُوقُوا عَذَابِي وَنُذُرِ ﴿39﴾
|
|
و قطعا قرآن را براى پندآموزى
آسان كرديم پس آيا پندگيرندهاى هست (40)
|
|
وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ
﴿40﴾ |
|
و در حقيقت هشداردهندگان به
جانب فرعونيان آمدند (41)
|
|
وَلَقَدْ جَاء آلَ فِرْعَوْنَ النُّذُرُ ﴿41﴾
|
|
[اما آنها] همه معجزات ما را
تكذيب كردند تا چون زبردستى زورمند [گريبان] آنان را گرفتيم
(42) |
|
كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا كُلِّهَا فَأَخَذْنَاهُمْ أَخْذَ عَزِيزٍ
مُّقْتَدِرٍ ﴿42﴾ |
|
آيا كافران شما از اينان [كه
برشمرديم] برترند يا شما را در نوشتهها[ى آسمانى] خط امانى است
(43) |
|
أَكُفَّارُكُمْ خَيْرٌ مِّنْ أُوْلَئِكُمْ أَمْ لَكُم بَرَاءةٌ فِي
الزُّبُرِ ﴿43﴾ |
|
يا مىگويند ما همگى
انتقامگيرنده [و يار و ياور همديگر]يم (44)
|
|
أَمْ يَقُولُونَ نَحْنُ جَمِيعٌ مُّنتَصِرٌ
﴿44﴾ |
|
زودا كه اين جمع در هم شكسته
شود و پشت كنند (45)
|
|
سَيُهْزَمُ الْجَمْعُ وَيُوَلُّونَ الدُّبُرَ
﴿45﴾ |
|
بلكه موعدشان قيامت است و قيامت
[بسى] سختتر و تلختر است (46)
|
|
بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ أَدْهَى وَأَمَرُّ
﴿46﴾ |
|
قطعا بزهكاران در گمراهى و
جنونند (47) |
|
إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِي ضَلَالٍ وَسُعُرٍ
﴿47﴾ |
|
روزى كه در آتش به رو كشيده
مىشوند [و به آنان گفته مىشود] لهيب آتش را بچشيد [و احساس كنيد]
(48) |
|
يَوْمَ يُسْحَبُونَ فِي النَّارِ عَلَى وُجُوهِهِمْ ذُوقُوا مَسَّ سَقَرَ
﴿48﴾ |
|
ماييم كه هر چيزى را به اندازه
آفريدهايم (49) |
|
إِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْنَاهُ بِقَدَرٍ
﴿49﴾ |
|
و فرمان ما جز يك بار نيست [آن
هم] چون چشم به هم زدنى (50)
|
|
وَمَا أَمْرُنَا إِلَّا وَاحِدَةٌ كَلَمْحٍ بِالْبَصَرِ
﴿50﴾ |
|
و هم مسلكان شما را سخت به
هلاكت رسانديم پس آيا پندگيرندهاى هست (51)
|
|
وَلَقَدْ أَهْلَكْنَا أَشْيَاعَكُمْ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ
﴿51﴾ |
|
و هر چه كردهاند در كتابها[ى
اعمالشان درج] است (52)
|
|
وَكُلُّ شَيْءٍ فَعَلُوهُ فِي الزُّبُرِ ﴿52﴾
|
|
و هر خرد و بزرگى [در آن] نوشته
شده (53) |
|
وَكُلُّ صَغِيرٍ وَكَبِيرٍ مُسْتَطَرٌ ﴿53﴾
|
|
در حقيقت مردم پرهيزگار در ميان
باغها و نهرها (54)
|
|
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَهَرٍ
﴿54﴾ |
|
در قرارگاه صدق نزد پادشاهى
توانايند (55) |
|
فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِندَ مَلِيكٍ مُّقْتَدِرٍ
﴿55﴾ |
