صفحه اول(فهرست)
		به نام خداوند رحمتگر مهربان   بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ   آن واقعه چون وقوع يابد (1)   إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ ﴿1﴾   [كه] در وقوع آن دروغى نيست (2)   لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ﴿2﴾   پست‏كننده [و] بالابرنده است (3)   خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ ﴿3﴾   چون زمين با تكان [سختى] لرزانده شود (4)   إِذَا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا ﴿4﴾   و كوهها [جمله] ريزه ريزه شوند (5)   وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا ﴿5﴾   و غبارى پراكنده گردند (6)   فَكَانَتْ هَبَاء مُّنبَثًّا ﴿6﴾   و شما سه دسته شويد (7)   وَكُنتُمْ أَزْوَاجًا ثَلَاثَةً ﴿7﴾   ياران دست راست كدامند ياران دست راست (8)   فَأَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ﴿8﴾   و ياران چپ كدامند ياران چپ (9)   وَأَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ﴿9﴾   و سبقت‏گيرندگان مقدمند (10)   وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ ﴿10﴾   آنانند همان مقربان [خدا] (11)   أُوْلَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ ﴿11﴾   در باغستانهاى پر نعمت (12)   فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ﴿12﴾   گروهى از پيشينيان (13)   ثُلَّةٌ مِّنَ الْأَوَّلِينَ ﴿13﴾   و اندكى از متاخران (14)   وَقَلِيلٌ مِّنَ الْآخِرِينَ ﴿14﴾   بر تختهايى جواهرنشان (15)   عَلَى سُرُرٍ مَّوْضُونَةٍ ﴿15﴾   كه روبروى هم بر آنها تكيه داده‏اند (16)   مُتَّكِئِينَ عَلَيْهَا مُتَقَابِلِينَ ﴿16﴾   بر گردشان پسرانى جاودان [به خدمت] مى‏گردند (17)   يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُّخَلَّدُونَ ﴿17﴾   با جامها و آبريزها و پياله[ها]يى از باده ناب روان (18)   بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِّن مَّعِينٍ ﴿18﴾   [كه] نه از آن دردسر گيرند و نه بى‏خرد گردند (19)   لَا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ﴿19﴾   و ميوه از هر چه اختيار كنند (20)   وَفَاكِهَةٍ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ﴿20﴾   و از گوشت پرنده هر چه بخواهند (21)   وَلَحْمِ طَيْرٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ﴿21﴾   و حوران چشم‏درشت (22)   وَحُورٌ عِينٌ ﴿22﴾   مثل لؤلؤ نهان ميان صدف (23)   كَأَمْثَالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ ﴿23﴾   [اينها] پاداشى است براى آنچه مى‏كردند (24)   جَزَاء بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿24﴾   در آنجا نه بيهوده‏اى مى‏شنوند و نه [سخنى] گناه‏آلود (25)   لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا ﴿25﴾   سخنى جز سلام و درود نيست (26)   إِلَّا قِيلًا سَلَامًا سَلَامًا ﴿26﴾   و ياران راست‏ياران راست كدامند (27)   وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ مَا أَصْحَابُ الْيَمِينِ ﴿27﴾   در [زير] درختان كنار بى‏خار (28)   فِي سِدْرٍ مَّخْضُودٍ ﴿28﴾   و درختهاى موز كه ميوه‏اش خوشه خوشه روى هم چيده است (29)   وَطَلْحٍ مَّنضُودٍ ﴿29﴾   و سايه‏اى پايدار (30)   وَظِلٍّ مَّمْدُودٍ ﴿30﴾   و آبى ريزان (31)   وَمَاء مَّسْكُوبٍ ﴿31﴾   و ميوه‏اى فراوان (32)   وَفَاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ ﴿32﴾   نه بريده و نه ممنوع (33)   لَّا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ ﴿33﴾   و همخوابگانى بالا بلند (34)   وَفُرُشٍ مَّرْفُوعَةٍ ﴿34﴾   ما آنان را پديد آورده‏ايم پديد آوردنى (35)   إِنَّا أَنشَأْنَاهُنَّ إِنشَاء ﴿35﴾   و ايشان را دوشيزه گردانيده‏ايم (36)   فَجَعَلْنَاهُنَّ أَبْكَارًا ﴿36﴾   شوى دوست همسال (37)   عُرُبًا أَتْرَابًا ﴿37﴾   براى ياران راست (38)   لِّأَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿38﴾   كه گروهى از پيشينيانند (39)   ثُلَّةٌ مِّنَ الْأَوَّلِينَ ﴿39﴾   و گروهى از متاخران (40)   وَثُلَّةٌ مِّنَ الْآخِرِينَ ﴿40﴾   و ياران چپ كدامند ياران چپ (41)   وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ ﴿41﴾   در [ميان] باد گرم و آب داغ (42)   فِي سَمُومٍ وَحَمِيمٍ ﴿42﴾   و سايه‏اى از دود تار (43)   وَظِلٍّ مِّن يَحْمُومٍ ﴿43﴾   نه خنك و نه خوش (44)   لَّا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ ﴿44﴾   اينان بودند كه پيش از اين ناز پروردگان بودند (45)   إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَلِكَ مُتْرَفِينَ ﴿45﴾   و بر گناه بزرگ پافشارى مى‏كردند (46)   وَكَانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنثِ الْعَظِيمِ ﴿46﴾   و مى‏گفتند آيا چون مرديم و خاك واستخوان شديم واقعا [باز] زنده مى‏گرديم (47)   وَكَانُوا يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَئِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿47﴾   يا پدران گذشته ما [نيز] (48)   أَوَ آبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ ﴿48﴾   بگو در حقيقت اولين و آخرين (49)   قُلْ إِنَّ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ ﴿49﴾   قطعا همه در موعد روزى معلوم گرد آورده شوند (50)   لَمَجْمُوعُونَ إِلَى مِيقَاتِ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ ﴿50﴾   آنگاه شما اى گمراهان دروغپرداز (51)   ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ ﴿51﴾   قطعا از درختى كه از زقوم است‏خواهيد خورد (52)   لَآكِلُونَ مِن شَجَرٍ مِّن زَقُّومٍ ﴿52﴾   و از آن شكمهايتان را خواهيد آكند (53)   فَمَالِؤُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ ﴿53﴾   و روى آن از آب جوش مى‏نوشيد (54)   فَشَارِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ الْحَمِيمِ ﴿54﴾   [مانند] نوشيدن اشتران تشنه (55)   فَشَارِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ ﴿55﴾   اين است پذيرايى آنان در روز جزا (56)   هَذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّينِ ﴿56﴾   ماييم كه شما را آفريده‏ايم پس چرا تصديق نمى‏كنيد (57)   نَحْنُ خَلَقْنَاكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ﴿57﴾   آيا آنچه را [كه به صورت نطفه] فرو مى‏ريزيد ديده‏ايد (58)   أَفَرَأَيْتُم مَّا تُمْنُونَ ﴿58﴾   آيا شما آن را خلق مى‏كنيد يا ما آفريننده‏ايم (59)   أَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخَالِقُونَ ﴿59﴾   ماييم كه ميان شما مرگ را مقدر كرده‏ايم و بر ما سبقت نتوانيد جست (60)   نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ الْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿60﴾   [و مى‏توانيم] امثال شما را به جاى شما قرار دهيم و شما را [به صورت] آنچه نمى‏دانيد پديدار گردانيم (61)   عَلَى أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَالَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِي مَا لَا تَعْلَمُونَ ﴿61﴾   و قطعا پديدار شدن نخستين خود را شناختيد پس چرا سر عبرت گرفتن نداريد (62)   وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْأَةَ الْأُولَى فَلَوْلَا تَذكَّرُونَ ﴿62﴾   آيا آنچه را كشت مى‏كنيد ملاحظه كرده‏ايد (63)   أَفَرَأَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ ﴿63﴾   آيا شما آن را [بى‏يارى ما] زراعت مى‏كنيد يا ماييم كه زراعت مى‏كنيم (64)   أَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ ﴿64﴾   اگر بخواهيم قطعا خاشاكش مى‏گردانيم پس در افسوس [و تعجب] مى‏افتيد (65)   لَوْ نَشَاء لَجَعَلْنَاهُ حُطَامًا فَظَلَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ﴿65﴾   [و مى‏گوييد] واقعا ما زيان زده‏ايم (66)   إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ﴿66﴾   بلكه ما محروم شدگانيم (67)   بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿67﴾   آيا آبى را كه مى‏نوشيد ديده‏ايد (68)   أَفَرَأَيْتُمُ الْمَاء الَّذِي تَشْرَبُونَ ﴿68﴾   آيا شما آن را از [دل] ابر سپيد فرود آورده‏ايد يا ما فرودآورنده‏ايم (69)   أَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنزِلُونَ ﴿69﴾   اگر بخواهيم آن را تلخ مى‏گردانيم پس چرا سپاس نمى‏داريد (70)   لَوْ نَشَاء جَعَلْنَاهُ أُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ﴿70﴾   آيا آن آتشى را كه برمى‏افروزيد ملاحظه كرده‏ايد (71)   أَفَرَأَيْتُمُ النَّارَ الَّتِي تُورُونَ ﴿71﴾   آيا شما [چوب] درخت آن را پديدار كرده‏ايد يا ما پديدآورنده‏ايم (72)   أَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَا أَمْ نَحْنُ الْمُنشِؤُونَ ﴿72﴾   ما آن را [مايه] عبرت و [وسيله] استفاده براى بيابانگردان قرار داده‏ايم (73)   نَحْنُ جَعَلْنَاهَا تَذْكِرَةً وَمَتَاعًا لِّلْمُقْوِينَ ﴿73﴾   پس به نام پروردگار بزرگت تسبيح گوى (74)   فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ﴿74﴾   نه [چنين است كه مى‏پنداريد] سوگند به جايگاه‏هاى [ويژه و فواصل معين] ستارگان (75)   فَلَا أُقْسِمُ بِمَوَاقِعِ النُّجُومِ ﴿75﴾   اگر بدانيد آن سوگندى سخت بزرگ است (76)   وَإِنَّهُ لَقَسَمٌ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ﴿76﴾   كه اين [پيام] قطعا قرآنى است ارجمند (77)   إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ ﴿77﴾   در كتابى نهفته (78)   فِي كِتَابٍ مَّكْنُونٍ ﴿78﴾   كه جز پاك‏شدگان بر آن دست ندارند (79)   لَّا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ ﴿79﴾   وحيى است از جانب پروردگار جهانيان (80)   تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ الْعَالَمِينَ ﴿80﴾   آيا شما اين سخن را سبك [و سست] مى‏گيريد (81)   أَفَبِهَذَا الْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ ﴿81﴾   و تنها نصيب خود را در تكذيب [آن] قرار مى‏دهيد (82)   وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ﴿82﴾   پس چرا آنگاه كه [جان شما] به گلو مى‏رسد (83)   فَلَوْلَا إِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ ﴿83﴾   و در آن هنگام خود نظاره گريد (84)   وَأَنتُمْ حِينَئِذٍ تَنظُرُونَ ﴿84﴾   و ما به آن [محتضر] از شما نزديكتريم ولى نمى‏بينيد (85)   وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَكِن لَّا تُبْصِرُونَ ﴿85﴾   پس چرا اگر شما بى‏جزا مى‏مانيد [و حساب و كتابى در كار نيست] (86)   فَلَوْلَا إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ﴿86﴾   اگر راست مى‏گوييد [روح] را برنمى‏گردانيد (87)   تَرْجِعُونَهَا إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ﴿87﴾   و اما اگر [او] از مقربان باشد (88)   فَأَمَّا إِن كَانَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ ﴿88﴾   [در] آسايش و راحت و بهشت پر نعمت [خواهد بود] (89)   فَرَوْحٌ وَرَيْحَانٌ وَجَنَّةُ نَعِيمٍ ﴿89﴾   و اما اگر از ياران راست باشد (90)   وَأَمَّا إِن كَانَ مِنَ أَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿90﴾   از ياران راست بر تو سلام باد (91)   فَسَلَامٌ لَّكَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿91﴾   و اما اگر از دروغزنان گمراه است (92)   وَأَمَّا إِن كَانَ مِنَ الْمُكَذِّبِينَ الضَّالِّينَ ﴿92﴾   پس با آبى جوشان پذيرايى خواهد شد (93)   فَنُزُلٌ مِّنْ حَمِيمٍ ﴿93﴾   و [فرجامش] درافتادن به جهنم است (94)   وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ﴿94﴾   اين است همان حقيقت راست [و] يقين (95)   إِنَّ هَذَا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِينِ ﴿95﴾   پس به نام پروردگار بزرگ خود تسبيح گوى (96)   فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ﴿96﴾