|
به نام خداوند رحمتگر مهربان |
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
|
چون منافقان نزد تو آيند گويند
گواهى مىدهيم كه تو واقعا پيامبر خدايى و خدا [هم] مىداند كه تو واقعا
پيامبر او هستى و خدا گواهى مىدهد كه مردم دوچهره سخت دروغگويند
(1) |
|
إِذَا جَاءكَ الْمُنَافِقُونَ قَالُوا نَشْهَدُ إِنَّكَ لَرَسُولُ اللَّهِ
وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّكَ لَرَسُولُهُ وَاللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّ
الْمُنَافِقِينَ لَكَاذِبُونَ ﴿1﴾
|
|
سوگندهاى خود را [چون] سپرى بر
خود گرفته و [مردم را] از راه خدا بازداشتهاند راستى كه آنان چه بد
مىكنند (2) |
|
اتَّخَذُوا أَيْمَانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَن سَبِيلِ اللَّهِ إِنَّهُمْ
سَاء مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿2﴾
|
|
اين بدان سبب است كه آنان ايمان
آورده سپس به انكار پرداختهاند و در نتيجه بر دلهايشان مهر زده شده و
[ديگر] نمىفهمند (3)
|
|
ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا فَطُبِعَ عَلَى قُلُوبِهِمْ
فَهُمْ لَا يَفْقَهُونَ ﴿3﴾
|
|
و چون آنان را ببينى هيكلهايشان
تو را به تعجب وا مىدارد و چون سخن گويند به گفتارشان گوش فرا مىدهى گويى
آنان شمعكهايى پشت بر ديوارند [كه پوك شده و درخور اعتماد نيستند] هر
فريادى را به زيان خويش مىپندارند خودشان دشمنند از آنان بپرهيز خدا
بكشدشان تا كجا [از حقيقت] انحراف يافتهاند
(4) |
|
وَإِذَا رَأَيْتَهُمْ تُعْجِبُكَ أَجْسَامُهُمْ وَإِن يَقُولُوا تَسْمَعْ
لِقَوْلِهِمْ كَأَنَّهُمْ خُشُبٌ مُّسَنَّدَةٌ يَحْسَبُونَ كُلَّ صَيْحَةٍ
عَلَيْهِمْ هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ قَاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى
يُؤْفَكُونَ ﴿4﴾ |
|
و چون بديشان گفته شود بياييد
تا پيامبر خدا براى شما آمرزش بخواهد سرهاى خود را بر مىگردانند و آنان را
مىبينى كه تكبركنان روى برمىتابند (5)
|
|
وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اللَّهِ
لَوَّوْا رُؤُوسَهُمْ وَرَأَيْتَهُمْ يَصُدُّونَ وَهُم مُّسْتَكْبِرُونَ
﴿5﴾ |
|
براى آنان يكسان است چه برايشان
آمرزش بخواهى يا برايشان آمرزش نخواهى خدا هرگز بر ايشان نخواهد بخشود خدا
فاسقان را راهنمايى نمىكند (6)
|
|
سَوَاء عَلَيْهِمْ أَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ أَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ
لَن يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ
الْفَاسِقِينَ ﴿6﴾ |
|
آنان كسانىاند كه مىگويند به
كسانى كه نزد پيامبر خدايند انفاق مكنيد تا پراكنده شوند و حال آنكه
گنجينههاى آسمانها و زمين از آن خداست ولى منافقان درنمىيابند
(7) |
|
هُمُ الَّذِينَ يَقُولُونَ لَا تُنفِقُوا عَلَى مَنْ عِندَ رَسُولِ اللَّهِ
حَتَّى يَنفَضُّوا وَلِلَّهِ خَزَائِنُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ
وَلَكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَا يَفْقَهُونَ
﴿7﴾ |
|
مىگويند اگر به مدينه برگرديم
قطعا آنكه عزتمندتر است آن زبونتر را از آنجا بيرون خواهد كرد و[لى] عزت
از آن خدا و از آن پيامبر او و از آن مؤمنان است ليكن اين دورويان
نمىدانند (8) |
|
يَقُولُونَ لَئِن رَّجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ
مِنْهَا الْأَذَلَّ وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ
وَلَكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ
﴿8﴾ |
|
اى كسانى كه ايمان آوردهايد
[زنهار] اموال شما و فرزندانتان شما را از ياد خدا غافل نگرداند و هر كس
چنين كند آنان خود زيانكارانند (9)
|
|
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُلْهِكُمْ أَمْوَالُكُمْ وَلَا
أَوْلَادُكُمْ عَن ذِكْرِ اللَّهِ وَمَن يَفْعَلْ ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ
الْخَاسِرُونَ ﴿9﴾ |
|
و از آنچه روزى شما
گردانيدهايم انفاق كنيد پيش از آنكه يكى از شما را مرگ فرا رسد و بگويد
پروردگارا چرا تا مدتى بيشتر [اجل] مرا به تاخير نينداختى تا صدقه دهم و از
نيكوكاران باشم (10)
|
|
وَأَنفِقُوا مِن مَّا رَزَقْنَاكُم مِّن قَبْلِ أَن يَأْتِيَ أَحَدَكُمُ
الْمَوْتُ فَيَقُولَ رَبِّ لَوْلَا أَخَّرْتَنِي إِلَى أَجَلٍ قَرِيبٍ
فَأَصَّدَّقَ وَأَكُن مِّنَ الصَّالِحِينَ
﴿10﴾ |
|
و[لى] هر كس اجلش فرا رسد هرگز
خدا [آن را] به تاخير نمىافكند و خدا به آنچه مىكنيد آگاه است
(11) |
|
وَلَن يُؤَخِّرَ اللَّهُ نَفْسًا إِذَا جَاء أَجَلُهَا وَاللَّهُ خَبِيرٌ
بِمَا تَعْمَلُونَ ﴿11﴾ |
