|
به نام خداوند رحمتگر مهربان |
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
|
بزرگوار [و خجسته] است آنكه
فرمانروايى به دست اوست و او بر هر چيزى تواناست
(1) |
|
تَبَارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
﴿1﴾ |
|
همانكه مرگ و زندگى را پديد
آورد تا شما را بيازمايد كه كدامتان نيكوكارتريد و اوست ارجمند آمرزنده
(2) |
|
الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيَاةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ
عَمَلًا وَهُوَ الْعَزِيزُ الْغَفُورُ ﴿2﴾
|
|
همان كه هفت آسمان را طبقه طبقه
بيافريد در آفرينش آن [خداى] بخشايشگر هيچ گونه اختلاف [و تفاوتى] نمىبينى
بازبنگر آيا خلل [و نقصانى] مىبينى (3)
|
|
الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ طِبَاقًا مَّا تَرَى فِي خَلْقِ
الرَّحْمَنِ مِن تَفَاوُتٍ فَارْجِعِ الْبَصَرَ هَلْ تَرَى مِن فُطُورٍ
﴿3﴾ |
|
باز دوباره بنگر تا نگاهت زبون
و درمانده به سويت بازگردد (4)
|
|
ثُمَّ ارْجِعِ الْبَصَرَ كَرَّتَيْنِ يَنقَلِبْ إِلَيْكَ الْبَصَرُ خَاسِأً
وَهُوَ حَسِيرٌ ﴿4﴾
|
|
و در حقيقت آسمان دنيا را با
چراغهايى زينت داديم و آن را مايه طرد شياطين [= قواى مزاحم] گردانيديم و
براى آنها عذاب آتش فروزان آماده كردهايم (5)
|
|
وَلَقَدْ زَيَّنَّا السَّمَاء الدُّنْيَا بِمَصَابِيحَ وَجَعَلْنَاهَا
رُجُومًا لِّلشَّيَاطِينِ وَأَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابَ السَّعِيرِ
﴿5﴾ |
|
و كسانى كه به پروردگارشان
انكار آوردند عذاب آتش جهنم خواهند داشت و چه بد سرانجامى است
(6) |
|
وَلِلَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ
﴿6﴾ |
|
چون در آنجا افكنده شوند از آن
خروشى مىشنوند در حالى كه مىجوشد (7)
|
|
إِذَا أُلْقُوا فِيهَا سَمِعُوا لَهَا شَهِيقًا وَهِيَ تَفُورُ
﴿7﴾ |
|
نزديك است كه از خشم شكافته شود
هر بار كه گروهى در آن افكنده شوند نگاهبانان آن از ايشان پرسند مگر شما را
هشدار دهندهاى نيامد (8)
|
|
تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ الْغَيْظِ كُلَّمَا أُلْقِيَ فِيهَا فَوْجٌ
سَأَلَهُمْ خَزَنَتُهَا أَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيرٌ
﴿8﴾ |
|
گويند چرا هشدار دهندهاى به
سوى ما آمد و[لى] تكذيب كرديم و گفتيم خدا چيزى فرو نفرستاده استشما جز در
گمراهى بزرگ نيستيد (9)
|
|
قَالُوا بَلَى قَدْ جَاءنَا نَذِيرٌ فَكَذَّبْنَا وَقُلْنَا مَا نَزَّلَ
اللَّهُ مِن شَيْءٍ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِي ضَلَالٍ كَبِيرٍ
﴿9﴾ |
|
و گويند اگر شنيده [و پذيرفته]
بوديم يا تعقل كرده بوديم در [ميان] دوزخيان نبوديم
(10) |
|
وَقَالُوا لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا فِي أَصْحَابِ
السَّعِيرِ ﴿10﴾ |
|
پس به گناه خود اقرار مىكنند و
مرگ باد بر اهل جهنم (11)
|
|
فَاعْتَرَفُوا بِذَنبِهِمْ فَسُحْقًا لِّأَصْحَابِ السَّعِيرِ
﴿11﴾ |
|
كسانى كه در نهان از
پروردگارشان مىترسند آنان را آمرزش و پاداشى بزرگ خواهد بود
(12) |
|
إِنَّ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِالْغَيْبِ لَهُم مَّغْفِرَةٌ
وَأَجْرٌ كَبِيرٌ ﴿12﴾
|
|
و [اگر] سخن خود را پنهان داريد
يا آشكارش نماييد در حقيقت وى به راز دلها آگاه است
(13) |
|
وَأَسِرُّوا قَوْلَكُمْ أَوِ اجْهَرُوا بِهِ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ
الصُّدُورِ ﴿13﴾ |
|
آيا كسى كه آفريده است نمىداند
با اينكه او خود باريك بين آگاه است (14)
|
|
أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ
﴿14﴾ |
|
اوست كسى كه زمين را براى شما
رام گردانيد پس در فراخناى آن رهسپار شويد و از روزى [خدا] بخوريد و
رستاخيز به سوى اوست (15)
|
|
هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِي مَنَاكِبِهَا
وَكُلُوا مِن رِّزْقِهِ وَإِلَيْهِ النُّشُورُ
﴿15﴾ |
|
آيا از آن كس كه در آسمان است
ايمن شدهايد كه شما را در زمين فرو برد پس بناگاه [زمين] به تپيدن افتد
(16) |
|
أَأَمِنتُم مَّن فِي السَّمَاء أَن يَخْسِفَ بِكُمُ الأَرْضَ فَإِذَا هِيَ
تَمُورُ ﴿16﴾ |
|
يا از آن كس كه در آسمان است
ايمن شدهايد كه بر [سر] شما تندبادى از سنگريزه فرو فرستد پس به زودى
خواهيد دانست كه بيم دادن من چگونه است (17)
|
|
أَمْ أَمِنتُم مَّن فِي السَّمَاء أَن يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا
فَسَتَعْلَمُونَ كَيْفَ نَذِيرِ ﴿17﴾
|
|
و پيش از آنان [نيز] كسانى به
تكذيب پرداختند پس عذاب من چگونه بود (18)
|
|
وَلَقَدْ كَذَّبَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ
﴿18﴾ |
|
آيا در بالاى سرشان به پرندگان
ننگريستهاند [كه گاه] بال مىگسترند و [گاه] بال مىآنند جز خداى رحمان
[كسى] آنها را نگاه نمىدارد او به هر چيزى بيناست
(19) |
|
أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صَافَّاتٍ وَيَقْبِضْنَ مَا
يُمْسِكُهُنَّ إِلَّا الرَّحْمَنُ إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ بَصِيرٌ
﴿19﴾ |
|
يا آن كسى كه خود براى شما
[چون] سپاهى است كه ياريتان مىكند جز خداى رحمان كيست كافران جز گرفتار
فريب نيستند (20) |
|
أَمَّنْ هَذَا الَّذِي هُوَ جُندٌ لَّكُمْ يَنصُرُكُم مِّن دُونِ
الرَّحْمَنِ إِنِ الْكَافِرُونَ إِلَّا فِي غُرُورٍ
﴿20﴾ |
|
يا كيست آن كه به شما روزى دهد
اگر [خدا] روزى خود را [از شما] باز دارد [نه] بلكه در سركشى و نفرت
پافشارى كردند (21)
|
|
أَمَّنْ هَذَا الَّذِي يَرْزُقُكُمْ إِنْ أَمْسَكَ رِزْقَهُ بَل لَّجُّوا
فِي عُتُوٍّ وَنُفُورٍ ﴿21﴾
|
|
پس آيا آن كس كه نگونسار راه
مىپيمايد هدايتيافته تر استيا آن كس كه ايستاده بر راه راست مىرود
(22) |
|
أَفَمَن يَمْشِي مُكِبًّا عَلَى وَجْهِهِ أَهْدَى أَمَّن يَمْشِي سَوِيًّا
عَلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ ﴿22﴾
|
|
بگو اوست آن كس كه شما را پديد
آورده و براى شما گوش و ديدگان و دلها آفريده است چه كم سپاسگزاريد
(23) |
|
قُلْ هُوَ الَّذِي أَنشَأَكُمْ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ
وَالْأَفْئِدَةَ قَلِيلًا مَّا تَشْكُرُونَ
﴿23﴾ |
|
بگو اوست كه شما را در زمين
پراكنده كرده و به نزد او [ست كه] گرد آورده خواهيد شد
(24) |
|
قُلْ هُوَ الَّذِي ذَرَأَكُمْ فِي الْأَرْضِ وَإِلَيْهِ تُحْشَرُونَ
﴿24﴾ |
|
و مىگويند اگر راست مىگوييد
اين وعده كى خواهد بود (25)
|
|
وَيَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ
﴿25﴾ |
|
بگو علم [آن] فقط پيش خداست و
من صرفا هشدار دهندهاى آشكارم (26)
|
|
قُلْ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِندَ اللَّهِ وَإِنَّمَا أَنَا نَذِيرٌ مُّبِينٌ
﴿26﴾ |
|
و آنگاه كه آن [لحظه موعود] را
نزديك ببينند چهرههاى كسانى كه كافر شدهاند در هم رود و گفته شود اين است
همان چيزى كه آن را فرا مىخوانديد (27)
|
|
فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِيئَتْ وُجُوهُ الَّذِينَ كَفَرُوا وَقِيلَ
هَذَا الَّذِي كُنتُم بِهِ تَدَّعُونَ ﴿27﴾
|
|
بگو به من خبر دهيد اگر خدا مرا
و هر كه را با من است هلاك كند يا ما را مورد رحمت قرار دهد چه كسى كافران
را از عذابى پر درد پناه خواهد داد (28)
|
|
قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَهْلَكَنِيَ اللَّهُ وَمَن مَّعِيَ أَوْ رَحِمَنَا
فَمَن يُجِيرُ الْكَافِرِينَ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ
﴿28﴾ |
|
بگو اوستخداى بخشايشگر به او
ايمان آورديم و بر او توكل كرديم و به زودى خواهيد دانست چه كسى است كه خود
در گمراهى آشكارى است (29)
|
|
قُلْ هُوَ الرَّحْمَنُ آمَنَّا بِهِ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَا
فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ
﴿29﴾ |
|
بگو به من خبر دهيد اگر آب
[آشاميدنى] شما [به زمين] فرو رود چه كسى آب روان برايتان خواهد آورد
(30) |
|
قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَاؤُكُمْ غَوْرًا فَمَن يَأْتِيكُم
بِمَاء مَّعِينٍ ﴿30﴾
|
