|
به نام خداوند رحمتگر مهربان |
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
|
نون سوگند به قلم و آنچه
مىنويسند (1) |
|
ن
وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ ﴿1﴾
|
|
[كه] تو به لطف پروردگارت
ديوانه نيستى (2) |
|
مَا أَنتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُونٍ ﴿2﴾
|
|
و بىگمان تو را پاداشى
بىمنتخواهد بود (3)
|
|
وَإِنَّ لَكَ لَأَجْرًا غَيْرَ مَمْنُونٍ ﴿3﴾
|
|
و راستى كه تو را خويى والاست
(4) |
|
وَإِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ ﴿4﴾
|
|
به زودى خواهى ديد و خواهند ديد
(5) |
|
فَسَتُبْصِرُ وَيُبْصِرُونَ ﴿5﴾
|
|
[كه] كدام يك از شما دستخوش
جنونيد (6) |
|
بِأَييِّكُمُ الْمَفْتُونُ ﴿6﴾
|
|
پروردگارت خود بهتر مىداند چه
كسى از راه او منحرف شده و [هم] او به راه يافتگان داناتر است
(7) |
|
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ
بِالْمُهْتَدِينَ ﴿7﴾
|
|
پس از دروغزنان فرمان مبر
(8) |
|
فَلَا تُطِعِ الْمُكَذِّبِينَ ﴿8﴾
|
|
دوست دارند كه نرمى كنى تا نرمى
نمايند (9) |
|
وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ ﴿9﴾
|
|
و از هر قسم خورنده فرو مايهاى
فرمان مبر (10) |
|
وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَّهِينٍ ﴿10﴾
|
|
[كه] عيبجوست و براى خبرچينى
گام برمىدارد (11)
|
|
هَمَّازٍ مَّشَّاء بِنَمِيمٍ ﴿11﴾
|
|
مانع خير متجاوز گناه پيشه
(12) |
|
مَنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿12﴾
|
|
گستاخ [و] گذشته از آن زنازاده
است (13) |
|
عُتُلٍّ بَعْدَ ذَلِكَ زَنِيمٍ ﴿13﴾
|
|
به صرف اينكه مالدار و پسردار
است (14) |
|
أَن كَانَ ذَا مَالٍ وَبَنِينَ ﴿14﴾
|
|
چون آيات ما بر او خوانده شود
گويد افسانههاى پيشينيان است (15)
|
|
إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ
﴿15﴾ |
|
زودا كه بر بينىاش داغ نهيم [و
رسوايش كنيم] (16) |
|
سَنَسِمُهُ عَلَى الْخُرْطُومِ ﴿16﴾
|
|
ما آنان را همان گونه كه
باغداران را آزموديم مورد آزمايش قرار داديم آنگاه كه سوگند خوردند كه صبح
برخيزند و [ميوه] آن [باغ] را حتما بچينند
(17) |
|
إِنَّا بَلَوْنَاهُمْ كَمَا بَلَوْنَا أَصْحَابَ الْجَنَّةِ إِذْ
أَقْسَمُوا لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِينَ ﴿17﴾
|
|
و[لى] ان شاء الله نگفتند
(18) |
|
وَلَا يَسْتَثْنُونَ ﴿18﴾
|
|
پس در حالى كه آنان غنوده بودند
بلايى از جانب پروردگارت بر آن [باغ] به گردش در آمد
(19) |
|
فَطَافَ عَلَيْهَا طَائِفٌ مِّن رَّبِّكَ وَهُمْ نَائِمُونَ
﴿19﴾ |
|
و [باغ] آفت زده [و زمين باير]
گرديد (20) |
|
فَأَصْبَحَتْ كَالصَّرِيمِ ﴿20﴾
|
|
پس [باغداران] بامدادان يكديگر
را صدا زدند (21) |
|
فَتَنَادَوا مُصْبِحِينَ ﴿21﴾
|
|
كه اگر ميوه مىچينيد بامدادان
به سوى كشتخويش رويد (22)
|
|
أَنِ اغْدُوا عَلَى حَرْثِكُمْ إِن كُنتُمْ صَارِمِينَ
﴿22﴾ |
|
پس به راه افتادند و آهسته به
هم مىگفتند (23) |
|
فَانطَلَقُوا وَهُمْ يَتَخَافَتُونَ ﴿23﴾
|
|
كه امروز نبايد در باغ بينوايى
بر شما در آيد (24)
|
|
أَن لَّا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُم مِّسْكِينٌ
﴿24﴾ |
|
و صبحگاهان در حالى كه خود را
بر منع [بينوايان] توانا مىديدند رفتند (25)
|
|
وَغَدَوْا عَلَى حَرْدٍ قَادِرِينَ ﴿25﴾
|
|
و چون [باغ] را ديدند گفتند
قطعا ما راه گم كردهايم (26)
|
|
فَلَمَّا رَأَوْهَا قَالُوا إِنَّا لَضَالُّونَ
﴿26﴾ |
|
[نه] بلكه ما محروميم
(27) |
|
بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿27﴾
|
|
خردمندترينشان گفت آيا به شما
نگفتم چرا خدا را به پاكى نمىستاييد (28)
|
|
قَالَ أَوْسَطُهُمْ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُونَ
﴿28﴾ |
|
گفتند پروردگارا تو را به پاكى
مىستاييم ما واقعا ستمگر بوديم (29)
|
|
قَالُوا سُبْحَانَ رَبِّنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ
﴿29﴾ |
|
پس بعضىشان رو به بعضى ديگر
آوردند و همديگر را به نكوهش گرفتند (30)
|
|
فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ يَتَلَاوَمُونَ
﴿30﴾ |
|
گفتند اى واى بر ما كه سركش
بودهايم (31) |
|
قَالُوا يَا وَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا طَاغِينَ
﴿31﴾ |
|
اميد است كه پروردگار ما بهتر
از آن را به ما عوض دهد زيرا ما به پروردگارمان مشتاقيم
(32) |
|
عَسَى رَبُّنَا أَن يُبْدِلَنَا خَيْرًا مِّنْهَا إِنَّا إِلَى رَبِّنَا
رَاغِبُونَ ﴿32﴾ |
|
عذاب [دنيا] چنين است و عذاب
آخرت اگر مىدانستند قطعا بزرگتر خواهد بود
(33) |
|
كَذَلِكَ الْعَذَابُ وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَكْبَرُ لَوْ كَانُوا
يَعْلَمُونَ ﴿33﴾ |
|
براى پرهيزگاران نزد
پروردگارشان باغستانهاى پر ناز و نعمت است
(34) |
|
إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّاتِ النَّعِيمِ
﴿34﴾ |
|
پس آيا فرمانبرداران را چون
بدكاران قرار خواهيم داد (35)
|
|
أَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِينَ كَالْمُجْرِمِينَ
﴿35﴾ |
|
شما را چه شده چگونه داورى
مىكنيد (36) |
|
مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ ﴿36﴾
|
|
يا شما را كتابى هست كه در آن
فرا مىگيريد (37) |
|
أَمْ لَكُمْ كِتَابٌ فِيهِ تَدْرُسُونَ ﴿37﴾
|
|
كه هر چه را برمىگزينيد براى
شما در آن خواهد بود (38)
|
|
إِنَّ لَكُمْ فِيهِ لَمَا يَتَخَيَّرُونَ ﴿38﴾
|
|
يا اينكه شما تا روز قيامت [از
ما] سوگندهايى رسا گرفتهايد كه هر چه دلتان خواستحكم كنيد
(39) |
|
أَمْ لَكُمْ أَيْمَانٌ عَلَيْنَا بَالِغَةٌ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ
إِنَّ لَكُمْ لَمَا تَحْكُمُونَ ﴿39﴾
|
|
از آنان بپرس كدامشان ضامن اين
[ادعا] يند (40) |
|
سَلْهُم أَيُّهُم بِذَلِكَ زَعِيمٌ ﴿40﴾
|
|
يا شريكانى دارند پس اگر راست
مىگويند شريكانشان را بياورند (41)
|
|
أَمْ لَهُمْ شُرَكَاء فَلْيَأْتُوا بِشُرَكَائِهِمْ إِن كَانُوا صَادِقِينَ
﴿41﴾ |
|
روزى كه كار زار [و رهايى
دشوار] شود و به سجده فرا خوانده شوند و در خود توانايى نيابند
(42) |
|
يَوْمَ يُكْشَفُ عَن سَاقٍ وَيُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ فَلَا
يَسْتَطِيعُونَ ﴿42﴾
|
|
ديدگانشان به زير افتاده خوارى
آنان را فرو مىگيرد در حالى كه [پيش از اين] به سجده دعوت مىشدند و
تندرست بودند (43) |
|
خَاشِعَةً أَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ وَقَدْ كَانُوا يُدْعَوْنَ
إِلَى السُّجُودِ وَهُمْ سَالِمُونَ ﴿43﴾
|
|
پس مرا با كسى كه اين گفتار را
تكذيب مىكند واگذار به تدريج آنان را به گونهاى كه در نيابند [گريبان]
خواهيم گرفت (44) |
|
فَذَرْنِي وَمَن يُكَذِّبُ بِهَذَا الْحَدِيثِ سَنَسْتَدْرِجُهُم مِّنْ
حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَ ﴿44﴾
|
|
و مهلتشان مىدهم زيرا تدبير من
[سخت] استوار است (45)
|
|
وَأُمْلِي لَهُمْ إِنَّ كَيْدِي مَتِينٌ ﴿45﴾
|
|
آيا از آنان مزدى درخواست
مىكنى و آنان خود را زير بار تاوان گرانبار مىيابند
(46) |
|
أَمْ تَسْأَلُهُمْ أَجْرًا فَهُم مِّن مَّغْرَمٍ مُّثْقَلُونَ
﴿46﴾ |
|
يا [علم] غيب پيش آنهاست و آنها
مىنويسند (47) |
|
أَمْ عِندَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ
﴿47﴾ |
|
پس در [امتثال] حكم پروردگارت
شكيبايى ورز و مانند همدم ماهى [=يونس] مباش آنگاه كه اندوه زده ندا درداد
(48) |
|
فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُن كَصَاحِبِ الْحُوتِ إِذْ نَادَى
وَهُوَ مَكْظُومٌ ﴿48﴾
|
|
اگر لطفى از جانب پروردگارش
تدارك [حال] او نمىكرد قطعا نكوهش شده بر زمين خشك انداخته مىشد
(49) |
|
لَوْلَا أَن تَدَارَكَهُ نِعْمَةٌ مِّن رَّبِّهِ لَنُبِذَ بِالْعَرَاء
وَهُوَ مَذْمُومٌ ﴿49﴾
|
|
پس پروردگارش وى را برگزيد و از
شايستگانش گردانيد (50)
|
|
فَاجْتَبَاهُ رَبُّهُ فَجَعَلَهُ مِنَ الصَّالِحِينَ
﴿50﴾ |
|
و آنان كه كافر شدند چون قرآن
را شنيدند چيزى نمانده بود كه تو را چشم بزنند و مىگفتند او واقعا
ديوانهاى است (51)
|
|
وَإِن يَكَادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَارِهِمْ لَمَّا
سَمِعُوا الذِّكْرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ
﴿51﴾ |
|
و حال آنكه [قرآن] جز تذكارى
براى جهانيان نيست (52)
|
|
وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَالَمِينَ
﴿52﴾ |
