صفحه اول(فهرست)
		به نام خداوند رحمتگر مهربان   بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ   پرسنده‏اى از عذاب واقع‏شونده‏اى پرسيد (1)   سَأَلَ سَائِلٌ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ ﴿1﴾   كه اختصاص به كافران دارد [و] آن را بازدارنده‏اى نيست (2)   لِّلْكَافِرينَ لَيْسَ لَهُ دَافِعٌ ﴿2﴾   [و] از جانب خداوند صاحب درجات [و مراتب] است (3)   مِّنَ اللَّهِ ذِي الْمَعَارِجِ ﴿3﴾   فرشتگان و روح در روزى كه مقدارش پنجاه هزار سال است به سوى او بالا مى‏روند (4)   تَعْرُجُ الْمَلَائِكَةُ وَالرُّوحُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ ﴿4﴾   پس صبر كن صبرى نيكو (5)   فَاصْبِرْ صَبْرًا جَمِيلًا ﴿5﴾   زيرا آنان [عذاب] را دور مى‏بينند (6)   إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعِيدًا ﴿6﴾   و [ما] نزديكش مى‏بينيم (7)   وَنَرَاهُ قَرِيبًا ﴿7﴾   روزى كه آسمانها چون فلز گداخته شود (8)   يَوْمَ تَكُونُ السَّمَاء كَالْمُهْلِ ﴿8﴾   و كوهها چون پشم زده گردد (9)   وَتَكُونُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ ﴿9﴾   و هيچ دوست صميمى از دوست صميمى [حال] نپرسد (10)   وَلَا يَسْأَلُ حَمِيمٌ حَمِيمًا ﴿10﴾   آنان را به ايشان نشان مى‏دهند گناهكار آرزو مى‏كند كه كاش براى رهايى از عذاب آن روز مى توانست پسران خود را عوض دهد (11)   يُبَصَّرُونَهُمْ يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِي مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍ بِبَنِيهِ ﴿11﴾   و [نيز] همسرش و برادرش را (12)   وَصَاحِبَتِهِ وَأَخِيهِ ﴿12﴾   و قبيله‏اش را كه به او پناه مى‏دهد (13)   وَفَصِيلَتِهِ الَّتِي تُؤْويهِ ﴿13﴾   و هر كه را كه در روى زمين است همه را [عوض مى‏داد] و آنگاه خود را رها مى‏كرد (14)   وَمَن فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ يُنجِيهِ ﴿14﴾   نه چنين است [آتش] زبانه مى‏كشد (15)   كَلَّا إِنَّهَا لَظَى ﴿15﴾   پوست‏سر و اندام را بركننده است (16)   نَزَّاعَةً لِّلشَّوَى ﴿16﴾   هر كه را پشت كرده و روى برتافته (17)   تَدْعُو مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّى ﴿17﴾   و گرد آورده و انباشته [و حسابش را نگاه داشته] فرا مى‏خواند (18)   وَجَمَعَ فَأَوْعَى ﴿18﴾   به راستى كه انسان سخت آزمند [و بى‏تاب] خلق شده است (19)   إِنَّ الْإِنسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿19﴾   چون صدمه‏اى به او رسد عجز و لابه كند (20)   إِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا ﴿20﴾   و چون خيرى به او رسد بخل ورزد (21)   وَإِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعًا ﴿21﴾   غير از نمازگزاران (22)   إِلَّا الْمُصَلِّينَ ﴿22﴾   همان كسانى كه بر نمازشان پايدارى مى‏كنند (23)   الَّذِينَ هُمْ عَلَى صَلَاتِهِمْ دَائِمُونَ ﴿23﴾   و همانان كه در اموالشان حقى معلوم است (24)   وَالَّذِينَ فِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَّعْلُومٌ ﴿24﴾   براى سائل و محروم (25)   لِّلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ ﴿25﴾   و كسانى كه روز جزا را باور دارند (26)   وَالَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ ﴿26﴾   و آنان كه از عذاب پروردگارشان بيمناكند (27)   وَالَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ﴿27﴾   چرا كه از عذاب پروردگارشان ايمن نمى‏توانند بود (28)   إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍ ﴿28﴾   و كسانى كه دامن خود را حفظ مى‏كنند (29)   وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ ﴿29﴾   مگر بر همسران خود يا كنيزانشان كه [در اين صورت] مورد نكوهش نيستند (30)   إِلَّا عَلَى أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ﴿30﴾   و هر كس پا از اين [حد] فراتر نهد آنان همان از حد درگذرندگانند (31)   فَمَنِ ابْتَغَى وَرَاء ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْعَادُونَ ﴿31﴾   و كسانى كه امانتها و پيمان خود را مراعات مى‏كنند (32)   وَالَّذِينَ هُمْ لِأَمَانَاتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُونَ ﴿32﴾   و آنان كه بر شهادتهاى خود ايستاده‏اند (33)   وَالَّذِينَ هُم بِشَهَادَاتِهِمْ قَائِمُونَ ﴿33﴾   و كسانى كه بر نمازشان مداومت مى‏ورزند (34)   وَالَّذِينَ هُمْ عَلَى صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ﴿34﴾   آنها هستند كه در باغهايى [از بهشت] گرامى خواهند بود (35)   أُوْلَئِكَ فِي جَنَّاتٍ مُّكْرَمُونَ ﴿35﴾   چه شده است كه آنان كه كفر ورزيده‏اند به سوى تو شتابان (36)   فَمَالِ الَّذِينَ كَفَرُوا قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ﴿36﴾   گروه گروه از راست و از چپ [هجوم مى‏آورند] (37)   عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ عِزِينَ ﴿37﴾   آيا هر يك از آنان طمع مى‏بندد كه در بهشت پر نعمت درآورده شود (38)   أَيَطْمَعُ كُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ ﴿38﴾   نه چنين است ما آنان را از آنچه [خود] مى‏دانند آفريديم (39)   كَلَّا إِنَّا خَلَقْنَاهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ﴿39﴾   [هرگز] به پروردگار خاوران و باختران سوگند ياد مى‏كنم كه ما تواناييم (40)   فَلَا أُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشَارِقِ وَالْمَغَارِبِ إِنَّا لَقَادِرُونَ ﴿40﴾   كه به جاى آنان بهتر از ايشان را بياوريم و بر ما پيشى نتوانند جست (41)   عَلَى أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿41﴾   پس بگذارشان ياوه گويند و بازى كنند تا روزى را كه وعده داده شده‏اند ملاقات نمايند (42)   فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَيَلْعَبُوا حَتَّى يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ ﴿42﴾   روزى كه از گورها[ى خود] شتابان برآيند گويى كه آنان به سوى پرچمهاى افراشته مى دوند (43)   يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْدَاثِ سِرَاعًا كَأَنَّهُمْ إِلَى نُصُبٍ يُوفِضُونَ ﴿43﴾   ديدگانشان فرو افتاده [غبار] مذلت آنان را فرو گرفته است اين است همان روزى كه به ايشان وعده داده مى‏شد (44)   خَاشِعَةً أَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ذَلِكَ الْيَوْمُ الَّذِي كَانُوا يُوعَدُونَ ﴿44﴾