|
به نام خداوند رحمتگر مهربان |
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
|
بگو به من وحى شده است كه تنى
چند از جنيان گوش فرا داشتند و گفتند راستى ما قرآنى شگفتآور شنيديم
(1) |
|
قُلْ أُوحِيَ إِلَيَّ أَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مِّنَ الْجِنِّ فَقَالُوا
إِنَّا سَمِعْنَا قُرْآنًا عَجَبًا ﴿1﴾
|
|
[كه] به راه راست هدايت مىكند
پس به آن ايمان آورديم و هرگز كسى را شريك پروردگارمان قرار نخواهيم داد
(2) |
|
يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ فَآمَنَّا بِهِ وَلَن نُّشْرِكَ بِرَبِّنَا
أَحَدًا ﴿2﴾ |
|
و اينكه او پروردگار والاى ما
همسر و فرزندى اختيار نكرده است (3)
|
|
وَأَنَّهُ تَعَالَى جَدُّ رَبِّنَا مَا اتَّخَذَ صَاحِبَةً وَلَا وَلَدًا
﴿3﴾ |
|
و [شگفت] آنكه كم خرد ما در
باره خدا سخنانى ياوه مىسرايد (4)
|
|
وَأَنَّهُ كَانَ يَقُولُ سَفِيهُنَا عَلَى اللَّهِ شَطَطًا
﴿4﴾ |
|
و ما پنداشته بوديم كه انس و جن
هرگز به خدا دروغ نمىبندند (5)
|
|
وَأَنَّا ظَنَنَّا أَن لَّن تَقُولَ الْإِنسُ وَالْجِنُّ عَلَى اللَّهِ
كَذِبًا ﴿5﴾ |
|
و مردانى از آدميان به مردانى
از جن پناه مىبردند و بر سركشى آنها مىافزودند
(6) |
|
وَأَنَّهُ كَانَ رِجَالٌ مِّنَ الْإِنسِ يَعُوذُونَ بِرِجَالٍ مِّنَ
الْجِنِّ فَزَادُوهُمْ رَهَقًا ﴿6﴾
|
|
و آنها [نيز] آن گونه كه [شما]
پنداشتهايد گمان بردند كه خدا هرگز كسى را زنده نخواهد گردانيد
(7) |
|
وَأَنَّهُمْ ظَنُّوا كَمَا ظَنَنتُمْ أَن لَّن يَبْعَثَ اللَّهُ أَحَدًا
﴿7﴾ |
|
و ما بر آسمان دستيافتيم و آن
را پر از نگهبانان توانا و تيرهاى شهاب يافتيم
(8) |
|
وَأَنَّا لَمَسْنَا السَّمَاء فَوَجَدْنَاهَا مُلِئَتْ حَرَسًا شَدِيدًا
وَشُهُبًا ﴿8﴾ |
|
و در [آسمان] براى شنيدن به
كمين مىنشستيم [اما] اكنون هر كه بخواهد به گوش باشد تير شهابى در كمين
خود مىيابد (9) |
|
وَأَنَّا كُنَّا نَقْعُدُ مِنْهَا مَقَاعِدَ لِلسَّمْعِ فَمَن يَسْتَمِعِ
الْآنَ يَجِدْ لَهُ شِهَابًا رَّصَدًا ﴿9﴾
|
|
و ما [درست] نمىدانيم كه آيا
براى كسانى كه در زمينند بدى خواسته شده يا پروردگارشان برايشان
هدايتخواسته است (10)
|
|
وَأَنَّا لَا نَدْرِي أَشَرٌّ أُرِيدَ بِمَن فِي الْأَرْضِ أَمْ أَرَادَ
بِهِمْ رَبُّهُمْ رَشَدًا ﴿10﴾
|
|
و از ميان ما برخى درستكارند و
برخى غير آن و ما فرقههايى گوناگونيم (11)
|
|
وَأَنَّا مِنَّا الصَّالِحُونَ وَمِنَّا دُونَ ذَلِكَ كُنَّا طَرَائِقَ
قِدَدًا ﴿11﴾ |
|
و ما مىدانيم كه هرگز
نمىتوانيم در زمين خداى را به ستوه آوريم و هرگز او را با گريز [خود]
درمانده نتوانيم كرد (12)
|
|
وَأَنَّا ظَنَنَّا أَن لَّن نُّعجِزَ اللَّهَ فِي الْأَرْضِ وَلَن
نُّعْجِزَهُ هَرَبًا ﴿12﴾
|
|
و ما چون هدايت را شنيديم بدان
گرويديم پس كسى كه به پروردگار خود ايمان آورد از كمى [پاداش] و سختى بيم
ندارد (13) |
|
وَأَنَّا لَمَّا سَمِعْنَا الْهُدَى آمَنَّا بِهِ فَمَن يُؤْمِن بِرَبِّهِ
فَلَا يَخَافُ بَخْسًا وَلَا رَهَقًا ﴿13﴾
|
|
و از ميان ما برخى فرمانبردار و
برخى از ما منحرفند پس كسانى كه به فرمانند آنان در جستجوى راه درستند
(14) |
|
وَأَنَّا مِنَّا الْمُسْلِمُونَ وَمِنَّا الْقَاسِطُونَ فَمَنْ أَسْلَمَ
فَأُوْلَئِكَ تَحَرَّوْا رَشَدًا ﴿14﴾
|
|
ولى منحرفان هيزم جهنم خواهند
بود (15) |
|
وَأَمَّا الْقَاسِطُونَ فَكَانُوا لِجَهَنَّمَ حَطَبًا
﴿15﴾ |
|
و اگر [مردم] در راه درست
پايدارى ورزند قطعا آب گوارايى بديشان نوشانيم
(16) |
|
وَأَلَّوِ اسْتَقَامُوا عَلَى الطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْنَاهُم مَّاء غَدَقًا
﴿16﴾ |
|
تا در اين باره آنان را
بيازماييم و هر كس از ياد پروردگار خود دل بگرداند وى را در قيد عذابى
[روز]افزون درآورد (17)
|
|
لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ وَمَن يُعْرِضْ عَن ذِكْرِ رَبِّهِ يَسْلُكْهُ
عَذَابًا صَعَدًا ﴿17﴾
|
|
و مساجد ويژه خداست پس هيچ كس
را با خدا مخوانيد (18)
|
|
وَأَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَدًا
﴿18﴾ |
|
و همين كه بنده خدا برخاست تا
او را بخواند چيزى نمانده بود كه بر سر وى فرو افتند
(19) |
|
وَأَنَّهُ لَمَّا قَامَ عَبْدُ اللَّهِ يَدْعُوهُ كَادُوا يَكُونُونَ
عَلَيْهِ لِبَدًا ﴿19﴾
|
|
بگو من تنها پروردگار خود را
مىخوانم و كسى را با او شريك نمىگردانم (20)
|
|
قُلْ إِنَّمَا أَدْعُو رَبِّي وَلَا أُشْرِكُ بِهِ أَحَدًا
﴿20﴾ |
|
بگو من براى شما اختيار زيان و
هدايتى را ندارم (21)
|
|
قُلْ إِنِّي لَا أَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَلَا رَشَدًا
﴿21﴾ |
|
بگو هرگز كسى مرا در برابر خدا
پناه نمىدهد و هرگز پناهگاهى غير از او نمىيابم
(22) |
|
قُلْ إِنِّي لَن يُجِيرَنِي مِنَ اللَّهِ أَحَدٌ وَلَنْ أَجِدَ مِن دُونِهِ
مُلْتَحَدًا ﴿22﴾ |
|
[وظيفه من] تنها ابلاغى از خدا
و [رساندن] پيامهاى اوست و هر كس خدا و پيامبرش را نافرمانى كند قطعا آتش
دوزخ براى اوست و جاودانه در آن خواهند ماند
(23) |
|
إِلَّا بَلَاغًا مِّنَ اللَّهِ وَرِسَالَاتِهِ وَمَن يَعْصِ اللَّهَ
وَرَسُولَهُ فَإِنَّ لَهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا
﴿23﴾ |
|
[باش] تا آنچه را وعده داده
مىشوند ببينند آنگاه دريابند كه ياور چه كسى ضعيفتر و كدام يك شمارهاش
كمتر است (24) |
|
حَتَّى إِذَا رَأَوْا مَا يُوعَدُونَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ أَضْعَفُ
نَاصِرًا وَأَقَلُّ عَدَدًا ﴿24﴾
|
|
بگو نمىدانم آنچه را كه وعده
داده شدهايد نزديك استيا پروردگارم براى آن زمانى نهاده است
(25) |
|
قُلْ إِنْ أَدْرِي أَقَرِيبٌ مَّا تُوعَدُونَ أَمْ يَجْعَلُ لَهُ رَبِّي
أَمَدًا ﴿25﴾ |
|
داناى نهان است و كسى را بر غيب
خود آگاه نمىكند (26)
|
|
عَالِمُ الْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلَى غَيْبِهِ أَحَدًا
﴿26﴾ |
|
جز پيامبرى را كه از او خشنود
باشد كه [در اين صورت] براى او از پيش رو و از پشتسرش نگاهبانانى بر خواهد
گماشت (27) |
|
إِلَّا مَنِ ارْتَضَى مِن رَّسُولٍ فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِن بَيْنِ يَدَيْهِ
وَمِنْ خَلْفِهِ رَصَدًا ﴿27﴾
|
|
تا معلوم بدارد كه پيامهاى
پروردگار خود را رسانيدهاند و [خدا] بدانچه نزد ايشان است احاطه دارد و هر
چيزى را به عدد شماره كرده است (28)
|
|
لِيَعْلَمَ أَن قَدْ أَبْلَغُوا رِسَالَاتِ رَبِّهِمْ وَأَحَاطَ بِمَا
لَدَيْهِمْ وَأَحْصَى كُلَّ شَيْءٍ عَدَدًا
﴿28﴾ |
