|
به نام خداوند رحمتگر مهربان |
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
|
آيا زمانى طولانى بر انسان گذشت
كه چيز قابل ذكرى نبود (1)
|
|
هَلْ أَتَى عَلَى الْإِنسَانِ حِينٌ مِّنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُن شَيْئًا
مَّذْكُورًا ﴿1﴾ |
|
ما انسان را از نطفه مختلطى
آفريديم و او را مىآزماييم بدين جهت او را شنوا و بينا قرار داديم
(2) |
|
إِنَّا خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن نُّطْفَةٍ أَمْشَاجٍ نَّبْتَلِيهِ
فَجَعَلْنَاهُ سَمِيعًا بَصِيرًا ﴿2﴾
|
|
ما راه را به او نشان داديم
خواه شاكر باشد و پذيرا گردد يا ناسپاس (3)
|
|
إِنَّا هَدَيْنَاهُ السَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًا وَإِمَّا كَفُورًا
﴿3﴾ |
|
ما براى كافران زنجيرها و غلها
و شعلههاى سوزان آتش آماده كردهايم (4)
|
|
إِنَّا أَعْتَدْنَا لِلْكَافِرِينَ سَلَاسِلَا وَأَغْلَالًا وَسَعِيرًا
﴿4﴾ |
|
به يقين ابرار و نيكان از جامى
مىنوشند كه با عطر خوشى آميخته است (5)
|
|
إِنَّ الْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِن كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا
﴿5﴾ |
|
چشمهاى كه بندگان خدا از آن
مىنوشند و [به دلخواه خويش] جاريش مىكنند
(6) |
|
عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًا
﴿6﴾ |
|
[همان بندگانى كه] به نذر خود
وفا مىكردند و از روزى كه گزند آن فراگيرنده است مىترسيدند
(7) |
|
يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا
﴿7﴾ |
|
و به [پاس] دوستى [خدا] بينوا و
يتيم و اسير را خوراك مىدادند (8)
|
|
وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا
﴿8﴾ |
|
ما براى خشنودى خداست كه به شما
مىخورانيم و پاداش و سپاسى از شما نمىخواهيم
(9) |
|
إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاء وَلَا
شُكُورًا ﴿9﴾ |
|
ما از پروردگارمان از روز عبوسى
سخت هراسناكيم (10)
|
|
إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِيرًا
﴿10﴾ |
|
پس خدا [هم] آنان را از آسيب آن
روز نگاه داشت و شادابى و شادمانى به آنان ارزانى داشت
(11) |
|
فَوَقَاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذَلِكَ الْيَوْمِ وَلَقَّاهُمْ نَضْرَةً
وَسُرُورًا ﴿11﴾ |
|
و به [پاس] آنكه صبر كردند بهشت
و پرنيان پاداششان داد (12)
|
|
وَجَزَاهُم بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَحَرِيرًا
﴿12﴾ |
|
در آن [بهشت] بر تختها[ى خويش]
تكيه زنند در آنجا نه آفتابى بينند و نه سرمايى
(13) |
|
مُتَّكِئِينَ فِيهَا عَلَى الْأَرَائِكِ لَا يَرَوْنَ فِيهَا شَمْسًا وَلَا
زَمْهَرِيرًا ﴿13﴾ |
|
و سايهها[ى درختان] به آنان
نزديك است و ميوههايش [براى چيدن] رام (14)
|
|
وَدَانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلَالُهَا وَذُلِّلَتْ قُطُوفُهَا تَذْلِيلًا
﴿14﴾ |
|
و ظروف سيمين و جامهاى بلورين
پيرامون آنان گردانده مىشود (15)
|
|
وَيُطَافُ عَلَيْهِم بِآنِيَةٍ مِّن فِضَّةٍ وَأَكْوَابٍ كَانَتْ
قَوَارِيرَا ﴿15﴾ |
|
جامهايى از سيم كه درست به
اندازه [و با كمال ظرافت] آنها را از كار در آوردهاند
(16) |
|
قَوَارِيرَ مِن فِضَّةٍ قَدَّرُوهَا تَقْدِيرًا
﴿16﴾ |
|
و در آنجا از جامى كه آميزه
زنجبيل دارد به آنان مىنوشانند (17)
|
|
وَيُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْسًا كَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِيلًا
﴿17﴾ |
|
از چشمهاى در آنجا كه سلسبيل
ناميده مىشود (18)
|
|
عَيْنًا فِيهَا تُسَمَّى سَلْسَبِيلًا ﴿18﴾
|
|
و بر گرد آنان پسرانى جاودانى
مىگردند چون آنها را ببينى گويى كه مرواريدهايى پراكندهاند
(19) |
|
وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُّخَلَّدُونَ إِذَا رَأَيْتَهُمْ
حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًا مَّنثُورًا ﴿19﴾
|
|
و چون بدانجا نگرى [سرزمينى از]
نعمت و كشورى پهناور مىبينى (20)
|
|
وَإِذَا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيمًا وَمُلْكًا كَبِيرًا
﴿20﴾ |
|
[بهشتيان را] جامههاى ابريشمى
سبز و ديباى ستبر در بر است و پيرايه آنان دستبندهاى سيمين است و
پروردگارشان بادهاى پاك به آنان مىنوشاند
(21) |
|
عَالِيَهُمْ ثِيَابُ سُندُسٍ خُضْرٌ وَإِسْتَبْرَقٌ وَحُلُّوا أَسَاوِرَ
مِن فِضَّةٍ وَسَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا
﴿21﴾ |
|
اين [پاداش] براى شماست و كوشش
شما مقبول افتاده است (22)
|
|
إِنَّ هَذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاء وَكَانَ سَعْيُكُم مَّشْكُورًا
﴿22﴾ |
|
در حقيقت ما قرآن را بر تو به
تدريج فرو فرستاديم (23)
|
|
إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ تَنزِيلًا
﴿23﴾ |
|
پس در برابر فرمان پروردگارت
شكيبايى كن و از آنان گناهكار يا ناسپاسگزار را فرمان مبر
(24) |
|
فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تُطِعْ مِنْهُمْ آثِمًا أَوْ كَفُورًا
﴿24﴾ |
|
و نام پروردگارت را بامدادان و
شامگاهان ياد كن (25)
|
|
وَاذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةً وَأَصِيلًا
﴿25﴾ |
|
و بخشى از شب را در برابر او
سجده كن و شب[هاى] دراز او را به پاكى بستاى
(26) |
|
وَمِنَ اللَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهُ وَسَبِّحْهُ لَيْلًا طَوِيلًا
﴿26﴾ |
|
اينان دنياى زودگذر را دوست
دارند و روزى گرانبار را [به غفلت] پشتسر مىافكنند
(27) |
|
إِنَّ هَؤُلَاء يُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ وَيَذَرُونَ وَرَاءهُمْ يَوْمًا
ثَقِيلًا ﴿27﴾ |
|
ماييم كه آنان را آفريده و
پيوند مفاصل آنها را استوار كردهايم و چون بخواهيم [آنان را] به نظايرشان
تبديل مىكنيم (28)
|
|
نَحْنُ خَلَقْنَاهُمْ وَشَدَدْنَا أَسْرَهُمْ وَإِذَا شِئْنَا بَدَّلْنَا
أَمْثَالَهُمْ تَبْدِيلًا ﴿28﴾
|
|
اين [آيات] پندنامهاى است تا
هر كه خواهد راهى به سوى پروردگار خود پيش گيرد
(29) |
|
إِنَّ هَذِهِ تَذْكِرَةٌ فَمَن شَاء اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِيلًا
﴿29﴾ |
|
و تا خدا نخواهد [شما] نخواهيد
خواست قطعا خدا داناى حكيم است (30)
|
|
وَمَا تَشَاؤُونَ إِلَّا أَن يَشَاء اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلِيمًا
حَكِيمًا ﴿30﴾ |
|
هر كه را خواهد به رحمتخويش در
مىآورد و براى ظالمان عذابى پردرد آماده كرده است
(31) |
|
يُدْخِلُ مَن يَشَاء فِي رَحْمَتِهِ وَالظَّالِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ
عَذَابًا أَلِيمًا ﴿31﴾
|
