|
به نام خداوند رحمتگر مهربان |
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
|
درباره چه چيز از يكديگر
مىپرسند (1) |
|
عَمَّ يَتَسَاءلُونَ ﴿1﴾
|
|
از آن خبر بزرگ
(2) |
|
عَنِ النَّبَإِ الْعَظِيمِ ﴿2﴾
|
|
كه در باره آن با هم اختلاف
دارند (3) |
|
الَّذِي هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ﴿3﴾
|
|
نه چنان است به زودى خواهند
دانست (4) |
|
كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿4﴾
|
|
باز هم نه چنان است بزودى
خواهند دانست (5) |
|
ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿5﴾
|
|
آيا زمين را گهوارهاى
نگردانيديم (6) |
|
أَلَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهَادًا ﴿6﴾
|
|
و كوهها را [چون] ميخهايى
[نگذاشتيم] (7) |
|
وَالْجِبَالَ أَوْتَادًا ﴿7﴾
|
|
و شما را جفت آفريديم
(8) |
|
وَخَلَقْنَاكُمْ أَزْوَاجًا ﴿8﴾
|
|
و خواب شما را [مايه] آسايش
گردانيديم (9) |
|
وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًا ﴿9﴾
|
|
و شب را [براى شما] پوششى قرار
داديم (10) |
|
وَجَعَلْنَا اللَّيْلَ لِبَاسًا ﴿10﴾
|
|
و روز را [براى] معاش [شما]
نهاديم (11) |
|
وَجَعَلْنَا النَّهَارَ مَعَاشًا ﴿11﴾
|
|
و بر فراز شما هفت [آسمان]
استوار بنا كرديم (12)
|
|
وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًا شِدَادًا ﴿12﴾
|
|
و چراغى فروزان گذارديم
(13) |
|
وَجَعَلْنَا سِرَاجًا وَهَّاجًا ﴿13﴾
|
|
و از ابرهاى متراكم آبى ريزان
فرود آورديم (14) |
|
وَأَنزَلْنَا مِنَ الْمُعْصِرَاتِ مَاء ثَجَّاجًا
﴿14﴾ |
|
تا بدان دانه و گياه برويانيم
(15) |
|
لِنُخْرِجَ بِهِ حَبًّا وَنَبَاتًا ﴿15﴾
|
|
و باغهاى در هم پيچيده و انبوه
(16) |
|
وَجَنَّاتٍ أَلْفَافًا ﴿16﴾
|
|
قطعا وعدگاه [ما با شما] روز
داورى است (17) |
|
إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيقَاتًا ﴿17﴾
|
|
روزى كه در صور دميده شود و
گروه گروه بياييد (18)
|
|
يَوْمَ يُنفَخُ فِي الصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًا
﴿18﴾ |
|
و آسمان گشوده و درهايى [پديد]
شود (19) |
|
وَفُتِحَتِ السَّمَاء فَكَانَتْ أَبْوَابًا
﴿19﴾ |
|
و كوهها را روان كنند و [چون]
سرابى گردند (20) |
|
وَسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا
﴿20﴾ |
|
[آرى] جهنم [از دير باز]
كمينگاهى بوده (21)
|
|
إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًا ﴿21﴾
|
|
[كه] براى سركشان بازگشتگاهى
است (22) |
|
لِلْطَّاغِينَ مَآبًا ﴿22﴾
|
|
روزگارى دراز در آن درنگ كنند
(23) |
|
لَابِثِينَ فِيهَا أَحْقَابًا ﴿23﴾
|
|
در آنجا نه خنكى چشند و نه
شربتى (24) |
|
لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًا وَلَا شَرَابًا
﴿24﴾ |
|
جز آب جوشان و چركابهاى
(25) |
|
إِلَّا حَمِيمًا وَغَسَّاقًا ﴿25﴾
|
|
كيفرى مناسب [با جرم آنها]
(26) |
|
جَزَاء وِفَاقًا ﴿26﴾
|
|
آنان بودند كه به [روز] حساب
اميد نداشتند (27) |
|
إِنَّهُمْ كَانُوا لَا يَرْجُونَ حِسَابًا
﴿27﴾ |
|
و آيات ما را سخت تكذيب
مىكردند (28) |
|
وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا كِذَّابًا ﴿28﴾
|
|
و حال آنكه هر چيزى را برشمرده
[به صورت] كتابى در آوردهايم (29)
|
|
وَكُلَّ شَيْءٍ أَحْصَيْنَاهُ كِتَابًا ﴿29﴾
|
|
پس بچشيد كه جز عذاب هرگز
[چيزى] بر شما نمىافزاييم (30)
|
|
فَذُوقُوا فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا
﴿30﴾ |
|
مسلما پرهيزگاران را رستگارى
است (31) |
|
إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ﴿31﴾
|
|
باغچهها و تاكستانها
(32) |
|
حَدَائِقَ وَأَعْنَابًا ﴿32﴾
|
|
و دخترانى همسال با سينههاى
برجسته (33) |
|
وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًا ﴿33﴾
|
|
و پيالههاى لبالب
(34) |
|
وَكَأْسًا دِهَاقًا ﴿34﴾
|
|
در آنجا نه بيهودهاى شنوند و
نه [يكديگر را] تكذيب [كنند] (35)
|
|
لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا كِذَّابًا
﴿35﴾ |
|
[اين است] پاداشى از پروردگار
تو عطايى از روى حساب (36)
|
|
جَزَاء مِّن رَّبِّكَ عَطَاء حِسَابًا ﴿36﴾
|
|
پروردگار آسمانها و زمين و آنچه
ميان آن دو است بخشايشگرى كه كس را ياراى خطاب با او نيست
(37) |
|
رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الرحْمَنِ لَا
يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًا ﴿37﴾
|
|
روزى كه روح و فرشتگان به صف
مىايستند و [مردم] سخن نگويند مگر كسى كه [خداى] رحمان به او رخصت دهد و
سخن راست گويد (38)
|
|
يَوْمَ يَقُومُ الرُّوحُ وَالْمَلَائِكَةُ صَفًّا لَّا يَتَكَلَّمُونَ
إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرحْمَنُ وَقَالَ صَوَابًا
﴿38﴾ |
|
آن [روز] روز حق است پس هر كه
خواهد راه بازگشتى به سوى پروردگار خود بجويد
(39) |
|
ذَلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّ فَمَن شَاء اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ مَآبًا
﴿39﴾ |
|
ما شما را از عذابى نزديك هشدار
داديم روزى كه آدمى آنچه را با دستخويش پيش فرستاده است بنگرد و كافر گويد
كاش من خاك بودم (40)
|
|
إِنَّا أَنذَرْنَاكُمْ عَذَابًا قَرِيبًا يَوْمَ يَنظُرُ الْمَرْءُ مَا
قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ الْكَافِرُ يَا لَيْتَنِي كُنتُ تُرَابًا
﴿40﴾ |
