|
به نام خداوند رحمتگر مهربان |
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
|
چهره در هم كشيد و روى گردانيد
(1) |
|
عَبَسَ وَتَوَلَّى ﴿1﴾
|
|
كه آن مرد نابينا پيش او آمد
(2) |
|
أَن جَاءهُ الْأَعْمَى ﴿2﴾
|
|
و تو چه دانى شايد او به پاكى
گرايد (3) |
|
وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّى ﴿3﴾
|
|
يا پند پذيرد و اندرز سودش دهد
(4) |
|
أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ الذِّكْرَى ﴿4﴾
|
|
اما آن كس كه خود را بىنياز
مىپندارد (5) |
|
أَمَّا مَنِ اسْتَغْنَى ﴿5﴾
|
|
تو بدو مىپردازى
(6) |
|
فَأَنتَ لَهُ تَصَدَّى ﴿6﴾
|
|
با آنكه اگر پاك نگردد بر تو
[مسؤوليتى] نيست (7)
|
|
وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّى ﴿7﴾
|
|
و اما آن كس كه شتابان پيش تو
آمد (8) |
|
وَأَمَّا مَن جَاءكَ يَسْعَى ﴿8﴾
|
|
در حالى كه [از خدا] مىترسيد
(9) |
|
وَهُوَ يَخْشَى ﴿9﴾
|
|
تو از او به ديگران مىپردازى
(10) |
|
فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّى ﴿10﴾
|
|
زنهار [چنين مكن] اين [آيات]
پندى است (11) |
|
كَلَّا إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ ﴿11﴾
|
|
تا هر كه خواهد از آن پند گيرد
(12) |
|
فَمَن شَاء ذَكَرَهُ ﴿12﴾
|
|
در صحيفههايى ارجمند
(13) |
|
فِي صُحُفٍ مُّكَرَّمَةٍ ﴿13﴾
|
|
والا و پاكشده
(14) |
|
مَّرْفُوعَةٍ مُّطَهَّرَةٍ ﴿14﴾
|
|
به دست فرشتگانى
(15) |
|
بِأَيْدِي سَفَرَةٍ ﴿15﴾
|
|
ارجمند و نيكوكار
(16) |
|
كِرَامٍ بَرَرَةٍ ﴿16﴾
|
|
كشته باد انسان چه ناسپاس است
(17) |
|
قُتِلَ الْإِنسَانُ مَا أَكْفَرَهُ ﴿17﴾
|
|
او را از چه چيز آفريده است
(18) |
|
مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ ﴿18﴾
|
|
از نطفهاى خلقش كرد و اندازه
مقررش بخشيد (19) |
|
مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ ﴿19﴾
|
|
سپس راه را بر او آسان گردانيد
(20) |
|
ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ ﴿20﴾
|
|
آنگاه به مرگش رسانيد و در قبرش
نهاد (21) |
|
ثُمَّ أَمَاتَهُ فَأَقْبَرَهُ ﴿21﴾
|
|
سپس چون بخواهد او را برانگيزد
(22) |
|
ثُمَّ إِذَا شَاء أَنشَرَهُ ﴿22﴾
|
|
ولى نه هنوز آنچه را به او
دستور داده به جاى نياورده است (23)
|
|
كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَا أَمَرَهُ ﴿23﴾
|
|
پس انسان بايد به خوراك خود
بنگرد (24) |
|
فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ إِلَى طَعَامِهِ ﴿24﴾
|
|
كه ما آب را به صورت بارشى فرو
ريختيم (25) |
|
أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاء صَبًّا ﴿25﴾
|
|
آنگاه زمين را با شكافتنى
[لازم] شكافتيم (26)
|
|
ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا ﴿26﴾
|
|
پس در آن دانه رويانيديم
(27) |
|
فَأَنبَتْنَا فِيهَا حَبًّا ﴿27﴾
|
|
و انگور و سبزى
(28) |
|
وَعِنَبًا وَقَضْبًا ﴿28﴾
|
|
و زيتون و درختخرما
(29) |
|
وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا ﴿29﴾
|
|
و باغهاى انبوه
(30) |
|
وَحَدَائِقَ غُلْبًا ﴿30﴾
|
|
و ميوه و چراگاه
(31) |
|
وَفَاكِهَةً وَأَبًّا ﴿31﴾
|
|
[تا وسيله] استفاده شما و
دامهايتان باشد (32)
|
|
مَّتَاعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ ﴿32﴾
|
|
پس چون فرياد گوشخراش دررسد
(33) |
|
فَإِذَا جَاءتِ الصَّاخَّةُ ﴿33﴾
|
|
روزى كه آدمى از برادرش
(34) |
|
يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿34﴾
|
|
و از مادرش و پدرش
(35) |
|
وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ ﴿35﴾
|
|
و از همسرش و پسرانش مىگريزد
(36) |
|
وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ ﴿36﴾
|
|
در آن روز هر كسى از آنان را
كارى است كه او را به خود مشغول مىدارد (37)
|
|
لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ
﴿37﴾ |
|
در آن روز چهرههايى درخشانند
(38) |
|
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُّسْفِرَةٌ ﴿38﴾
|
|
خندان [و] شادانند
(39) |
|
ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ ﴿39﴾
|
|
و در آن روز چهرههايى است كه
بر آنها غبار نشسته (40)
|
|
وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ ﴿40﴾
|
|
[و] آنها را تاريكى پوشانده است
(41) |
|
تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿41﴾
|
|
آنان همان كافران بدكارند
(42) |
|
أُوْلَئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ ﴿42﴾ |
