|
به نام خداوند رحمتگر مهربان |
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
|
آنگاه كه خورشيد به هم درپيچد
(1) |
|
إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ
﴿1﴾ |
|
و آنگه كه ستارگان همىتيره شوند
(2) |
|
وَإِذَا النُّجُومُ انكَدَرَتْ
﴿2﴾ |
|
و آنگاه كه كوهها به رفتار آيند
(3) |
|
وَإِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْ
﴿3﴾ |
|
وقتى شتران ماده وانهاده شوند
(4) |
|
وَإِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْ
﴿4﴾ |
|
و آنگه كه وحوش را همىگرد آرند
(5) |
|
وَإِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ
﴿5﴾ |
|
درياها آنگه كه جوشان گردند (6)
|
|
وَإِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْ
﴿6﴾ |
|
و آنگاه كه جانها به هم درپيوندند
(7) |
|
وَإِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ
﴿7﴾ |
|
پرسند چو زان دخترك زنده بهگور
(8) |
|
وَإِذَا الْمَوْؤُودَةُ سُئِلَتْ
﴿8﴾ |
|
به كدامين گناه كشته شده است (9)
|
|
بِأَيِّ ذَنبٍ قُتِلَتْ
﴿9﴾ |
|
و آنگاه كه نامهها زهم بگشايند
(10) |
|
وَإِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ
﴿10﴾ |
|
و آنگاه كه آسمان زجا كنده شود
(11) |
|
وَإِذَا السَّمَاء كُشِطَتْ
﴿11﴾ |
|
و آنگه كه جحيم را برافروزانند
(12) |
|
وَإِذَا الْجَحِيمُ سُعِّرَتْ
﴿12﴾ |
|
و آنگه كه بهشت را فرا پيش آرند
(13) |
|
وَإِذَا الْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ
﴿13﴾ |
|
هر نفس بداند چه فراهم ديده (14)
|
|
عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّا أَحْضَرَتْ
﴿14﴾ |
|
نه نه سوگند به اختران گردان
(15) |
|
فَلَا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ
﴿15﴾ |
|
[كز ديده] نهان شوند و از نو آيند
(16) |
|
الْجَوَارِ الْكُنَّسِ
﴿16﴾ |
|
سوگند به شب چون پشت گرداند (17)
|
|
وَاللَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ
﴿17﴾ |
|
سوگند به صبح چون دميدن گيرد
(18) |
|
وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ
﴿18﴾ |
|
كه [قرآن] سخن فرشته بزرگوارى است
(19) |
|
إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ
﴿19﴾ |
|
نيرومند [كه] پيش خداوند عرش بلندپايگاه است
(20) |
|
ذِي قُوَّةٍ عِندَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ
﴿20﴾ |
|
در آنجا [هم] مطاع [و هم] امين است
(21) |
|
مُطَاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ
﴿21﴾ |
|
و رفيق شما مجنون نيست (22)
|
|
وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍ
﴿22﴾ |
|
و قطعا آن [فرشته وحى] را در افق رخشان ديده
(23) |
|
وَلَقَدْ رَآهُ بِالْأُفُقِ الْمُبِينِ
﴿23﴾ |
|
و او در امر غيب بخيل نيست (24)
|
|
وَمَا هُوَ عَلَى الْغَيْبِ بِضَنِينٍ
﴿24﴾ |
|
و [قرآن] نيستسخن ديو رجيم (25)
|
|
وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَانٍ رَجِيمٍ
﴿25﴾ |
|
پس به كجا مىرويد (26)
|
|
فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ
﴿26﴾ |
|
اين [سخن] بجز پندى براى عالميان نيست
(27) |
|
إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَالَمِينَ
﴿27﴾ |
|
براى هر يك از شما كه خواهد به راه راست رود
(28) |
|
لِمَن شَاء مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ
﴿28﴾ |
|
و تا خدا پروردگار جهانها نخواهد [شما نيز] نخواهيد خواست
(29) |
|
وَمَا تَشَاؤُونَ إِلَّا أَن يَشَاء اللَّهُ
رَبُّ الْعَالَمِينَ ﴿29﴾ |