|
به نام خداوند رحمتگر مهربان |
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
|
واى بر كمفروشان (1)
|
|
وَيْلٌ لِّلْمُطَفِّفِينَ
﴿1﴾ |
|
كه چون از مردم پيمانه ستانند تمام ستانند
(2) |
|
الَّذِينَ إِذَا اكْتَالُواْ عَلَى النَّاسِ
يَسْتَوْفُونَ ﴿2﴾
|
|
و چون براى آنان پيمانه يا وزن كنند به ايشان كم دهند
(3) |
|
وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ
يُخْسِرُونَ ﴿3﴾
|
|
مگر آنان گمان نمىدارند كه برانگيخته خواهند شد
(4) |
|
أَلَا يَظُنُّ أُولَئِكَ أَنَّهُم
مَّبْعُوثُونَ ﴿4﴾
|
|
[در] روزى بزرگ (5)
|
|
لِيَوْمٍ عَظِيمٍ
﴿5﴾ |
|
روزى كه مردم در برابر پروردگار جهانيان به پاى ايستند
(6) |
|
يَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ
الْعَالَمِينَ ﴿6﴾
|
|
نه چنين است [كه مىپندارند] كه كارنامه بدكاران در سجين است
(7) |
|
كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الفُجَّارِ لَفِي
سِجِّينٍ ﴿7﴾
|
|
و تو چه دانى كه سجين چيست (8)
|
|
وَمَا أَدْرَاكَ مَا سِجِّينٌ
﴿8﴾ |
|
كتابى است نوشتهشده (9)
|
|
كِتَابٌ مَّرْقُومٌ
﴿9﴾ |
|
واى بر تكذيبكنندگان در آن هنگام
(10) |
|
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ
﴿10﴾ |
|
آنان كه روز جزا را دروغ مىپندارند
(11) |
|
الَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ
﴿11﴾ |
|
و جز هر تجاوزپيشه گناهكارى آن را به دروغ نمىگيرد
(12) |
|
وَمَا يُكَذِّبُ بِهِ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ
أَثِيمٍ ﴿12﴾
|
|
[همان كه] چون آيات ما بر او خوانده شود گويد [اينها]
افسانههاى پيشينيان است (13)
|
|
إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ
أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ ﴿13﴾
|
|
نه چنين است بلكه آنچه مرتكب مىشدند زنگار بر دلهايشان بسته
است (14) |
|
كَلَّا بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِم مَّا
كَانُوا يَكْسِبُونَ ﴿14﴾
|
|
زهى پندار كه آنان در آن روز از پروردگارشان سخت محجوبند
(15) |
|
كَلَّا إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ
لَّمَحْجُوبُونَ ﴿15﴾
|
|
آنگاه به يقين آنان به جهنم درآيند
(16) |
|
ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُو الْجَحِيمِ
﴿16﴾ |
|
سپس [به ايشان] گفته خواهد شد اين همان است كه آن را به دروغ
مىگرفتيد (17) |
|
ثُمَّ يُقَالُ هَذَا الَّذِي كُنتُم بِهِ
تُكَذِّبُونَ ﴿17﴾
|
|
نه چنين است در حقيقت كتاب نيكان در عليون است
(18) |
|
كَلَّا إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي
عِلِّيِّينَ ﴿18﴾
|
|
و تو چه دانى كه عليون چيست (19)
|
|
وَمَا أَدْرَاكَ مَا عِلِّيُّونَ
﴿19﴾ |
|
كتابى است نوشتهشده (20)
|
|
كِتَابٌ مَّرْقُومٌ
﴿20﴾ |
|
مقربان آن را مشاهده خواهند كرد
(21) |
|
يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ
﴿21﴾ |
|
براستى نيكوكاران در نعيم [الهى] خواهند بود
(22) |
|
إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ
﴿22﴾ |
|
بر تختها [نشسته] مىنگرند (23)
|
|
عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ
﴿23﴾ |
|
از چهرههايشان طراوت نعمت [بهشت] را درمىيابى
(24) |
|
تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ
النَّعِيمِ ﴿24﴾
|
|
از بادهاى مهر شده نوشانيده شوند
(25) |
|
يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍ مَّخْتُومٍ
﴿25﴾ |
|
[بادهاى كه] مهر آن مشك است و در اين [نعمتها] مشتاقان بايد
بر يكديگر پيشى گيرند (26)
|
|
خِتَامُهُ مِسْكٌ وَفِي ذَلِكَ
فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ ﴿26﴾
|
|
و تركيبش از [چشمه] تسنيم است
(27) |
|
وَمِزَاجُهُ مِن تَسْنِيمٍ
﴿27﴾ |
|
چشمهاى كه مقربان [خدا] از آن نوشند
(28) |
|
عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ
﴿28﴾ |
|
[آرى در دنيا] كسانى كه گناه مىكردند آنان را كه ايمان آورده
بودند به ريشخند مىگرفتند (29)
|
|
إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُواْ مِنَ
الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ ﴿29﴾
|
|
و چون بر ايشان مىگذشتند اشاره چشم و ابرو با هم رد و بدل
مىكردند (30) |
|
وَإِذَا مَرُّواْ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ
﴿30﴾ |
|
و هنگامى كه نزد خانواده[هاى] خود بازمىگشتند به شوخطبعى
مىپرداختند (31) |
|
وَإِذَا انقَلَبُواْ إِلَى أَهْلِهِمُ
انقَلَبُواْ فَكِهِينَ ﴿31﴾
|
|
و چون مؤمنان را مىديدند مىگفتند اينها [جماعتى] گمراهند
(32) |
|
وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوا إِنَّ هَؤُلَاء
لَضَالُّونَ ﴿32﴾
|
|
و حال آنكه آنان براى بازرسى [كار]شان فرستاده نشده بودند
(33) |
|
وَمَا أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حَافِظِينَ
﴿33﴾ |
|
و[لى] امروز مؤمنانند كه بر كافران خنده مىزنند
(34) |
|
فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُواْ مِنَ
الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ﴿34﴾
|
|
بر تختها[ى خود نشسته] نظاره مىكنند
(35) |
|
عَلَى الْأَرَائِكِ يَنظُرُونَ
﴿35﴾ |
|
[تا ببينند] آيا كافران به پاداش آنچه مىكردند رسيدهاند
(36) |
|
هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ مَا كَانُوا
يَفْعَلُونَ ﴿36﴾
|
