صفحه اول(فهرست)
		به نام خداوند رحمتگر مهربان   بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ   سوگند به آسمان و آن اختر شبگرد (1)   وَالسَّمَاء وَالطَّارِقِ ﴿1﴾   و تو چه دانى كه اختر شبگرد چيست (2)   وَمَا أَدْرَاكَ مَا الطَّارِقُ ﴿2﴾   آن اختر فروزان (3)   النَّجْمُ الثَّاقِبُ ﴿3﴾   هيچ كس نيست مگر اينكه نگاهبانى بر او [گماشته شده] است (4)   إِن كُلُّ نَفْسٍ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ ﴿4﴾   پس انسان بايد بنگرد كه از چه آفريده شده است (5)   فَلْيَنظُرِ الْإِنسَانُ مِمَّ خُلِقَ ﴿5﴾   از آب جهنده‏اى خلق شده (6)   خُلِقَ مِن مَّاء دَافِقٍ ﴿6﴾   [كه] از صلب مرد و ميان استخوانهاى سينه زن بيرون مى‏آيد (7)   يَخْرُجُ مِن بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ ﴿7﴾   در حقيقت او [= خدا] بر بازگردانيدن وى بخوبى تواناست (8)   إِنَّهُ عَلَى رَجْعِهِ لَقَادِرٌ ﴿8﴾   آن روز كه رازها [همه] فاش شود (9)   يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ ﴿9﴾   پس او را نه نيرويى ماند و نه يارى (10)   فَمَا لَهُ مِن قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ ﴿10﴾   سوگند به آسمان بارش‏انگيز (11)   وَالسَّمَاء ذَاتِ الرَّجْعِ ﴿11﴾   سوگند به زمين شكافدار [آماده كشت] (12)   وَالْأَرْضِ ذَاتِ الصَّدْعِ ﴿12﴾   [كه] در حقيقت قرآن گفتارى قاطع و روشنگر است (13)   إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ ﴿13﴾   و آن شوخى نيست (14)   وَمَا هُوَ بِالْهَزْلِ ﴿14﴾   آنان دست به نيرنگ مى‏زنند (15)   إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًا ﴿15﴾   و [من نيز] دست به نيرنگ مى‏زنم (16)   وَأَكِيدُ كَيْدًا ﴿16﴾   پس كافران را مهلت ده و كمى آنان را به حال خود واگذار (17)   فَمَهِّلِ الْكَافِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًا ﴿17﴾