صفحه اول(فهرست)
		به نام خداوند رحمتگر مهربان   بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ   آيا خبر غاشيه به تو رسيده است (1)   هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ الْغَاشِيَةِ ﴿1﴾   در آن روز چهره‏هايى زبونند (2)   وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خَاشِعَةٌ ﴿2﴾   كه تلاش كرده رنج [بيهوده] برده‏اند (3)   عَامِلَةٌ نَّاصِبَةٌ ﴿3﴾   [ناچار] در آتشى سوزان درآيند (4)   تَصْلَى نَارًا حَامِيَةً ﴿4﴾   از چشمه‏اى داغ نوشانيده شوند (5)   تُسْقَى مِنْ عَيْنٍ آنِيَةٍ ﴿5﴾   خوراكى جز خار خشك ندارند (6)   لَّيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٍ ﴿6﴾   [كه] نه فربه كند و نه گرسنگى را باز دارد (7)   لَا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِي مِن جُوعٍ ﴿7﴾   در آن روز چهره‏هايى شادابند (8)   وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاعِمَةٌ ﴿8﴾   از كوشش خود خشنودند (9)   لِسَعْيِهَا رَاضِيَةٌ ﴿9﴾   در بهشت برين‏اند (10)   فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٍ ﴿10﴾   سخن بيهوده‏اى در آنجا نشنوند (11)   لَّا تَسْمَعُ فِيهَا لَاغِيَةً ﴿11﴾   در آن چشمه‏اى روان باشد (12)   فِيهَا عَيْنٌ جَارِيَةٌ ﴿12﴾   تختهايى بلند در آنجاست (13)   فِيهَا سُرُرٌ مَّرْفُوعَةٌ ﴿13﴾   و قدحهايى نهاده شده (14)   وَأَكْوَابٌ مَّوْضُوعَةٌ ﴿14﴾   و بالشهايى پهلوى هم [چيده] (15)   وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌ ﴿15﴾   و فرشهايى [زربفت] گسترده (16)   وَزَرَابِيُّ مَبْثُوثَةٌ ﴿16﴾   آيا به شتر نمى‏نگرند كه چگونه آفريده شده (17)   أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ ﴿17﴾   و به آسمان كه چگونه برافراشته شده (18)   وَإِلَى السَّمَاء كَيْفَ رُفِعَتْ ﴿18﴾   و به كوه‏ها كه چگونه برپا داشته شده (19)   وَإِلَى الْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ ﴿19﴾   و به زمين كه چگونه گسترده شده است (20)   وَإِلَى الْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ ﴿20﴾   پس تذكر ده كه تو تنها تذكردهنده‏اى (21)   فَذَكِّرْ إِنَّمَا أَنتَ مُذَكِّرٌ ﴿21﴾   بر آنان تسلطى ندارى (22)   لَّسْتَ عَلَيْهِم بِمُصَيْطِرٍ ﴿22﴾   مگر كسى كه روى بگرداند و كفر ورزد (23)   إِلَّا مَن تَوَلَّى وَكَفَرَ ﴿23﴾   كه خدا او را به آن عذاب بزرگتر عذاب كند (24)   فَيُعَذِّبُهُ اللَّهُ الْعَذَابَ الْأَكْبَرَ ﴿24﴾   در حقيقت بازگشت آنان به سوى ماست (25)   إِنَّ إِلَيْنَا إِيَابَهُمْ ﴿25﴾   آنگاه حساب [خواستن از] آنان به عهده ماست (26)   ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُمْ ﴿26﴾