|
به نام خداوند رحمتگر مهربان |
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
|
سوگند به روشنايى روز
(1) |
|
وَالضُّحَى ﴿1﴾ |
|
سوگند به شب چون آرام گيرد
(2) |
|
وَاللَّيْلِ إِذَا سَجَى ﴿2﴾
|
|
[كه] پروردگارت تو را وانگذاشته
و دشمن نداشته است (3)
|
|
مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَى ﴿3﴾
|
|
و قطعا آخرت براى تو از دنيا
نيكوتر خواهد بود (4)
|
|
وَلَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ الْأُولَى
﴿4﴾ |
|
و بزودى پروردگارت تو را عطا
خواهد داد تا خرسند گردى (5)
|
|
وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى ﴿5﴾
|
|
مگر نه تو را يتيم يافت پس پناه
داد (6) |
|
أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَآوَى ﴿6﴾
|
|
و تو را سرگشته يافت پس هدايت
كرد (7) |
|
وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَى ﴿7﴾
|
|
و تو را تنگدستيافت و بىنياز
گردانيد (8) |
|
وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَى ﴿8﴾
|
|
و اما [تو نيز به پاس نعمت ما]
يتيم را ميازار (9)
|
|
فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ﴿9﴾
|
|
و گدا را مران
(10) |
|
وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ ﴿10﴾
|
|
و از نعمت پروردگار خويش [با
مردم] سخن گوى (11)
|
|
وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ
﴿11﴾ |