|
به نام خداوند رحمتگر مهربان |
|
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ |
|
الف لام ميم
(1) |
|
الم ﴿1﴾ |
|
اين است كتابى كه در [حقانيت]
آن هيچ ترديدى نيست [و] مايه هدايت تقواپيشگان است
(2) |
|
ذَلِكَ الْكِتَابُ لاَ رَيْبَ فِيهِ هُدًى لِّلْمُتَّقِينَ
﴿2﴾ |
|
آنان كه به غيب ايمان مىآورند
و نماز را بر پا مىدارند و از آنچه به ايشان روزى دادهايم انفاق مىكنند
(3) |
|
الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَيُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَمِمَّا
رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ ﴿3﴾
|
|
و آنان كه بدانچه به سوى تو
فرود آمده و به آنچه پيش از تو نازل شده است ايمان مى آورند و آنانند كه به
آخرت يقين دارند (4)
|
|
والَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنزِلَ مِن قَبْلِكَ
وَبِالآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ ﴿4﴾
|
|
آنان برخوردار از هدايتى از سوى
پروردگار خويشند و آنان همان رستگارانند (5)
|
|
أُوْلَئِكَ عَلَى هُدًى مِّن رَّبِّهِمْ وَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
﴿5﴾ |
|
در حقيقت كسانى كه كفر ورزيدند
چه بيمشان دهى چه بيمشان ندهى بر ايشان يكسان است [آنها] نخواهند گرويد
(6) |
|
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ
تُنذِرْهُمْ لاَ يُؤْمِنُونَ ﴿6﴾
|
|
خداوند بر دلهاى آنان و بر
شنوايى ايشان مهر نهاده و بر ديدگانشان پردهاى است و آنان را عذابى دردناك
است (7) |
|
خَتَمَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ وَعَلَى أَبْصَارِهِمْ
غِشَاوَةٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ عظِيمٌ ﴿7﴾
|
|
و برخى از مردم مىگويند ما به
خدا و روز بازپسين ايمان آوردهايم ولى گروندگان [راستين] نيستند
(8) |
|
وَمِنَ النَّاسِ مَن يَقُولُ آمَنَّا بِاللّهِ وَبِالْيَوْمِ الآخِرِ وَمَا
هُم بِمُؤْمِنِينَ ﴿8﴾
|
|
با خدا و مؤمنان نيرنگ مىبازند
ولى جز بر خويشتن نيرنگ نمىزنند و نمىفهمند
(9) |
|
يُخَادِعُونَ اللّهَ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَمَا يَخْدَعُونَ إِلاَّ
أَنفُسَهُم وَمَا يَشْعُرُونَ ﴿9﴾
|
|
در دلهايشان مرضى است و خدا بر
مرضشان افزود و به [سزاى] آنچه به دروغ مى گفتند عذابى دردناك [در پيش]
خواهند داشت (10) |
|
فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ فَزَادَهُمُ اللّهُ مَرَضاً وَلَهُم عَذَابٌ
أَلِيمٌ بِمَا كَانُوا يَكْذِبُونَ ﴿10﴾
|
|
و چون به آنان گفته شود در زمين
فساد مكنيد مىگويند ما خود اصلاحگريم (11)
|
|
وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ لاَ تُفْسِدُواْ فِي الأَرْضِ قَالُواْ إِنَّمَا
نَحْنُ مُصْلِحُونَ ﴿11﴾
|
|
بهوش باشيد كه آنان فسادگرانند
ليكن نمىفهمند (12)
|
|
أَلا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَلَكِن لاَّ يَشْعُرُونَ
﴿12﴾ |
|
و چون به آنان گفته شود همان
گونه كه مردم ايمان آوردند شما هم ايمان بياوريد مىگويند آيا همان گونه كه
كم خردان ايمان آوردهاند ايمان بياوريم هشدار كه آنان همان كمخردانند ولى
نمىدانند (13) |
|
وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ آمِنُواْ كَمَا آمَنَ النَّاسُ قَالُواْ أَنُؤْمِنُ
كَمَا آمَنَ السُّفَهَاء أَلا إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهَاء وَلَكِن لاَّ
يَعْلَمُونَ ﴿13﴾ |
|
و چون با كسانى كه ايمان
آوردهاند برخورد كنند مىگويند ايمان آورديم و چون با شيطانهاى خود خلوت
كنند مىگويند در حقيقت ما با شماييم ما فقط [آنان را] ريشخند مىكنيم
(14) |
|
وَإِذَا لَقُواْ الَّذِينَ آمَنُواْ قَالُواْ آمَنَّا وَإِذَا خَلَوْاْ
إِلَى شَيَاطِينِهِمْ قَالُواْ إِنَّا مَعَكْمْ إِنَّمَا نَحْنُ
مُسْتَهْزِؤُونَ ﴿14﴾
|
|
خدا [است كه] ريشخندشان مىكند
و آنان را در طغيانشان فرو مىگذارد تا سرگردان شوند
(15) |
|
اللّهُ يَسْتَهْزِىءُ بِهِمْ وَيَمُدُّهُمْ فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ
﴿15﴾ |
|
همين كسانند كه گمراهى را به
[بهاى] هدايتخريدند در نتيجه داد و ستدشان سود[ى به بار] نياورد و
هدايتيافته نبودند (16)
|
|
أُوْلَئِكَ الَّذِينَ اشْتَرُوُاْ الضَّلاَلَةَ بِالْهُدَى فَمَا رَبِحَت
تِّجَارَتُهُمْ وَمَا كَانُواْ مُهْتَدِينَ
﴿16﴾ |
|
مثل آنان همچون مثل كسانى است
كه آتشى افروختند و چون پيرامون آنان را روشنايى داد خدا نورشان را برد و
در ميان تاريكيهايى كه نمىبينند رهايشان كرد
(17) |
|
مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ نَاراً فَلَمَّا أَضَاءتْ مَا
حَوْلَهُ ذَهَبَ اللّهُ بِنُورِهِمْ وَتَرَكَهُمْ فِي ظُلُمَاتٍ لاَّ
يُبْصِرُونَ ﴿17﴾ |
|
كرند لالند كورند بنابراين به
راه نمىآيند (18) |
|
صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لاَ يَرْجِعُونَ
﴿18﴾ |
|
يا چون [كسانى كه در معرض]
رگبارى از آسمان كه در آن تاريكيها و رعد و برقى است [قرار گرفتهاند] از
[نهيب] آذرخش [و] بيم مرگ سر انگشتان خود را در گوشهايشان نهند ولى خدا بر
كافران احاطه دارد (19)
|
|
أَوْ كَصَيِّبٍ مِّنَ السَّمَاء فِيهِ ظُلُمَاتٌ وَرَعْدٌ وَبَرْقٌ
يَجْعَلُونَ أَصْابِعَهُمْ فِي آذَانِهِم مِّنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ
الْمَوْتِ واللّهُ مُحِيطٌ بِالْكافِرِينَ
﴿19﴾ |
|
نزديك است كه برق چشمانشان را
بربايد هر گاه كه بر آنان روشنى بخشد در آن گام زنند و چون راهشان را تاريك
كند [بر جاى خود] بايستند و اگر خدا مىخواستشنوايى و بينايىشان را
برمىگرفت كه خدا بر همه چيز تواناست (20)
|
|
يَكَادُ الْبَرْقُ يَخْطَفُ أَبْصَارَهُمْ كُلَّمَا أَضَاء لَهُم مَّشَوْاْ
فِيهِ وَإِذَا أَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قَامُواْ وَلَوْ شَاء اللّهُ لَذَهَبَ
بِسَمْعِهِمْ وَأَبْصَارِهِمْ إِنَّ اللَّه عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
﴿20﴾ |
|
اى مردم پروردگارتان را كه شما
و كسانى را كه پيش از شما بودهاند آفريده است پرستش كنيد باشد كه به تقوا
گراييد (21) |
|
يَا أَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُواْ رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ
وَالَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ
﴿21﴾ |
|
همان [خدايى] كه زمين را براى
شما فرشى [گسترده] و آسمان را بنايى [افراشته] قرار داد و از آسمان آبى
فرود آورد و بدان از ميوهها رزقى براى شما بيرون آورد پس براى خدا
همتايانى قرار ندهيد در حالى كه خود مىدانيد
(22) |
|
الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الأَرْضَ فِرَاشاً وَالسَّمَاء بِنَاء وَأَنزَلَ
مِنَ السَّمَاء مَاء فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقاً لَّكُمْ
فَلاَ تَجْعَلُواْ لِلّهِ أَندَاداً وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ
﴿22﴾ |
|
و اگر در آنچه بر بنده خود نازل
كردهايم شك داريد پس اگر راست مىگوييد سورهاى مانند آن بياوريد و گواهان
خود را غير خدا فرا خوانيد (23)
|
|
وَإِن كُنتُمْ فِي رَيْبٍ مِّمَّا نَزَّلْنَا عَلَى عَبْدِنَا فَأْتُواْ
بِسُورَةٍ مِّن مِّثْلِهِ وَادْعُواْ شُهَدَاءكُم مِّن دُونِ اللّهِ إِنْ
كُنْتُمْ صَادِقِينَ ﴿23﴾
|
|
پس اگر نكرديد و هرگز
نمىتوانيد كرد از آن آتشى كه سوختش مردمان و سنگها هستند و براى كافران
آماده شده بپرهيزيد (24)
|
|
فَإِن لَّمْ تَفْعَلُواْ وَلَن تَفْعَلُواْ فَاتَّقُواْ النَّارَ الَّتِي
وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ أُعِدَّتْ لِلْكَافِرِينَ
﴿24﴾ |
|
و كسانى را كه ايمان آوردهاند
و كارهاى شايسته انجام دادهاند مژده ده كه ايشان را باغهايى خواهد بود كه
از زير [درختان] آنها جويها روان است هر گاه ميوهاى از آن روزى ايشان شود
مىگويند اين همان است كه پيش از اين [نيز] روزى ما بوده و مانند آن
[نعمتها] به ايشان داده شود و در آنجا همسرانى پاكيزه خواهند داشت و در
آنجا جاودانه بمانند (25)
|
|
وَبَشِّرِ الَّذِين آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ
جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ كُلَّمَا رُزِقُواْ مِنْهَا
مِن ثَمَرَةٍ رِّزْقاً قَالُواْ هَذَا الَّذِي رُزِقْنَا مِن قَبْلُ
وَأُتُواْ بِهِ مُتَشَابِهاً وَلَهُمْ فِيهَا أَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ
وَهُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ﴿25﴾
|
|
خداى را از اينكه به پشهاى يا
فروتر [يا فراتر] از آن مثل زند شرم نيايد پس كسانى كه ايمان آوردهاند
مىدانند كه آن [مثل] از جانب پروردگارشان بجاست ولى كسانى كه به كفر
گراييدهاند مىگويند خدا از اين مثل چه قصد داشته است [خدا] بسيارى را با
آن گمراه و بسيارى را با آن راهنمايى مىكند و[لى] جز نافرمانان را با آن
گمراه نمىكند (26)
|
|
إِنَّ اللَّهَ لاَ يَسْتَحْيِي أَن يَضْرِبَ مَثَلاً مَّا بَعُوضَةً فَمَا
فَوْقَهَا فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُواْ فَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِن
رَّبِّهِمْ وَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُواْ فَيَقُولُونَ مَاذَا أَرَادَ
اللَّهُ بِهَذَا مَثَلاً يُضِلُّ بِهِ كَثِيراً وَيَهْدِي بِهِ كَثِيراً
وَمَا يُضِلُّ بِهِ إِلاَّ الْفَاسِقِينَ ﴿26﴾
|
|
همانانى كه پيمان خدا را پس از
بستن آن مىشكنند و آنچه را خداوند به پيوستنش امر فرموده مىگسلند و در
زمين به فساد مىپردازند آنانند كه زيانكارانند
(27) |
|
الَّذِينَ يَنقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِن بَعْدِ مِيثَاقِهِ وَيَقْطَعُونَ
مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَن يُوصَلَ وَيُفْسِدُونَ فِي الأَرْضِ أُولَئِكَ
هُمُ الْخَاسِرُونَ ﴿27﴾
|
|
چگونه خدا را منكريد با آنكه
مردگانى بوديد و شما را زنده كرد باز شما را مى ميراند [و] باز زنده مىكند
[و] آنگاه به سوى او بازگردانده مىشويد (28)
|
|
كَيْفَ تَكْفُرُونَ بِاللَّهِ وَكُنتُمْ أَمْوَاتاً فَأَحْيَاكُمْ ثُمَّ
يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيكُمْ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
﴿28﴾ |
|
اوست آن كسى كه آنچه در زمين
است همه را براى شما آفريد سپس به [آفرينش] آسمان پرداخت و هفت آسمان را
استوار كرد و او به هر چيزى داناست (29)
|
|
هُوَ الَّذِي خَلَقَ لَكُم مَّا فِي الأَرْضِ جَمِيعاً ثُمَّ اسْتَوَى
إِلَى السَّمَاء فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ
عَلِيمٌ ﴿29﴾ |
|
و چون پروردگار تو به فرشتگان
گفت من در زمين جانشينى خواهم گماشت [فرشتگان] گفتند آيا در آن كسى را
مىگمارى كه در آن فساد انگيزد و خونها بريزد و حال آنكه ما با ستايش تو
[تو را] تنزيه مىكنيم و به تقديست مىپردازيم فرمود من چيزى مىدانم كه
شما نمىدانيد (30)
|
|
وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلاَئِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الأَرْضِ
خَلِيفَةً قَالُواْ أَتَجْعَلُ فِيهَا مَن يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ
الدِّمَاء وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ قَالَ إِنِّي
أَعْلَمُ مَا لاَ تَعْلَمُونَ ﴿30﴾
|
|
و [خدا] همه [معانى] نامها را
به آدم آموختسپس آنها را بر فرشتگان عرضه نمود و فرمود اگر راست مىگوييد
از اسامى اينها به من خبر دهيد (31)
|
|
وَعَلَّمَ آدَمَ الأَسْمَاء كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى
الْمَلاَئِكَةِ فَقَالَ أَنبِئُونِي بِأَسْمَاء هَؤُلاء إِن كُنتُمْ
صَادِقِينَ ﴿31﴾ |
|
گفتند منزهى تو ما را جز آنچه
[خود] به ما آموختهاى هيچ دانشى نيست تويى داناى حكيم
(32) |
|
قَالُواْ سُبْحَانَكَ لاَ عِلْمَ لَنَا إِلاَّ مَا عَلَّمْتَنَا إِنَّكَ
أَنتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ ﴿32﴾
|
|
فرمود اى آدم ايشان را از اسامى
آنان خبر ده و چون [آدم] ايشان را از اسماءشان خبر داد فرمود آيا به شما
نگفتم كه من نهفته آسمانها و زمين را مىدانم و آنچه را آشكار مىكنيد و
آنچه را پنهان مىداشتيد مىدانم (33)
|
|
قَالَ يَا آدَمُ أَنبِئْهُم بِأَسْمَآئِهِمْ فَلَمَّا أَنبَأَهُمْ
بِأَسْمَآئِهِمْ قَالَ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ
السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَأَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَمَا كُنتُمْ
تَكْتُمُونَ ﴿33﴾ |
|
و چون فرشتگان را فرموديم براى
آدم سجده كنيد پس بجز ابليس كه سر باز زد و كبر ورزيد و از كافران شد [همه]
به سجده درافتادند (34)
|
|
وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلاَئِكَةِ اسْجُدُواْ لآدَمَ فَسَجَدُواْ إِلاَّ
إِبْلِيسَ أَبَى وَاسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ الْكَافِرِينَ
﴿34﴾ |
|
و گفتيم اى آدم خود و همسرت در
اين باغ سكونت گير[يد] و از هر كجاى آن خواهيد فراوان بخوريد و[لى] به اين
درخت نزديك نشويد كه از ستمكاران خواهيد بود
(35) |
|
وَقُلْنَا يَا آدَمُ اسْكُنْ أَنتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَكُلاَ مِنْهَا
رَغَداً حَيْثُ شِئْتُمَا وَلاَ تَقْرَبَا هَذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونَا
مِنَ الْظَّالِمِينَ ﴿35﴾
|
|
پس شيطان هر دو را از آن
بلغزانيد و از آنچه در آن بودند ايشان را به درآورد و فرموديم فرود آييد
شما دشمن همديگريد و براى شما در زمين قرارگاه و تا چندى برخوردارى خواهد
بود (36) |
|
فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطَانُ عَنْهَا فَأَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيهِ
وَقُلْنَا اهْبِطُواْ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَلَكُمْ فِي الأَرْضِ
مُسْتَقَرٌّ وَمَتَاعٌ إِلَى حِينٍ ﴿36﴾
|
|
سپس آدم از پروردگارش كلماتى را
دريافت نمود و [خدا] بر او ببخشود آرى او[ست كه] توبهپذير مهربان است
(37) |
|
فَتَلَقَّى آدَمُ مِن رَّبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ
التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ﴿37﴾
|
|
فرموديم جملگى از آن فرود آييد
پس اگر از جانب من شما را هدايتى رسد آنان كه هدايتم را پيروى كنند بر
ايشان بيمى نيست و غمگين نخواهند شد (38)
|
|
قُلْنَا اهْبِطُواْ مِنْهَا جَمِيعاً فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّي
هُدًى فَمَن تَبِعَ هُدَايَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ
يَحْزَنُونَ ﴿38﴾ |
|
و[لى] كسانى كه كفر ورزيدند و
نشانههاى ما را دروغ انگاشتند آنانند كه اهل آتشند و در آن ماندگار خواهند
بود (39) |
|
وَالَّذِينَ كَفَرواْ وَكَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا أُولَئِكَ أَصْحَابُ
النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ﴿39﴾
|
|
اى فرزندان اسرائيل نعمتهايم را
كه بر شما ارزانى داشتم به ياد آريد و به پيمانم وفا كنيد تا به پيمانتان
وفا كنم و تنها از من بترسيد (40)
|
|
يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ اذْكُرُواْ نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ
عَلَيْكُمْ وَأَوْفُواْ بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ وَإِيَّايَ
فَارْهَبُونِ ﴿40﴾ |
|
و بدانچه نازل كردهام كه مؤيد
همان چيزى است كه با شماست ايمان آريد و نخستين منكر آن نباشيد و آيات مرا
به بهايى ناچيز نفروشيد و تنها از من پروا كنيد
(41) |
|
وَآمِنُواْ بِمَا أَنزَلْتُ مُصَدِّقاً لِّمَا مَعَكُمْ وَلاَ تَكُونُواْ
أَوَّلَ كَافِرٍ بِهِ وَلاَ تَشْتَرُواْ بِآيَاتِي ثَمَناً قَلِيلاً
وَإِيَّايَ فَاتَّقُونِ ﴿41﴾
|
|
و حق را به باطل درنياميزيد و
حقيقت را با آنكه خود مىدانيد كتمان نكنيد
(42) |
|
وَلاَ تَلْبِسُواْ الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُواْ الْحَقَّ وَأَنتُمْ
تَعْلَمُونَ ﴿42﴾ |
|
و نماز را بر پا داريد و زكات
را بدهيد و با ركوعكنندگان ركوع كنيد (43)
|
|
وَأَقِيمُواْ الصَّلاَةَ وَآتُواْ الزَّكَاةَ وَارْكَعُواْ مَعَ
الرَّاكِعِينَ ﴿43﴾
|
|
آيا مردم را به نيكى فرمان
مىدهيد و خود را فراموش مىكنيد با اينكه شما كتاب [خدا] را مىخوانيد آيا
[هيچ] نمىانديشيد (44)
|
|
أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنسَوْنَ أَنفُسَكُمْ وَأَنتُمْ
تَتْلُونَ الْكِتَابَ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ
﴿44﴾ |
|
از شكيبايى و نماز يارى جوييد و
به راستى اين [كار] گران است مگر بر فروتنان
(45) |
|
وَاسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاَةِ وَإِنَّهَا لَكَبِيرَةٌ إِلاَّ
عَلَى الْخَاشِعِينَ ﴿45﴾
|
|
همان كسانى كه مىدانند با
پروردگار خود ديدار خواهند كرد و به سوى او باز خواهند گشت
(46) |
|
الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُم مُّلاَقُوا رَبِّهِمْ وَأَنَّهُمْ إِلَيْهِ
رَاجِعُونَ ﴿46﴾ |
|
اى فرزندان اسرائيل از نعمتهايم
كه بر شما ارزانى داشتم و [از] اينكه من شما را بر جهانيان برترى دادم ياد
كنيد (47) |
|
يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ اذْكُرُواْ نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ
عَلَيْكُمْ وَأَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعَالَمِينَ
﴿47﴾ |
|
و بترسيد از روزى كه هيچ كس
چيزى [از عذاب خدا] را از كسى دفع نمىكند و نه از او شفاعتى پذيرفته و نه
به جاى وى بدلى گرفته مىشود و نه يارى خواهند شد
(48) |
|
وَاتَّقُواْ يَوْماً لاَّ تَجْزِي نَفْسٌ عَن نَّفْسٍ شَيْئاً وَلاَ
يُقْبَلُ مِنْهَا شَفَاعَةٌ وَلاَ يُؤْخَذُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلاَ هُمْ
يُنصَرُونَ ﴿48﴾ |
|
و [به ياد آريد] آنگاه كه شما
را از [چنگ] فرعونيان رهانيديم [آنان] شما را سختشكنجه مىكردند پسران شما
را سر مىبريدند و زنهايتان را زنده مىگذاشتند و در آن [امر بلا و] آزمايش
بزرگى از جانب پروردگارتان بود (49)
|
|
وَإِذْ نَجَّيْنَاكُم مِّنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوَءَ
الْعَذَابِ يُذَبِّحُونَ أَبْنَاءكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاءكُمْ وَفِي
ذَلِكُم بَلاء مِّن رَّبِّكُمْ عَظِيمٌ ﴿49﴾
|
|
و هنگامى كه دريا را براى شما
شكافتيم و شما را نجات بخشيديم و فرعونيان را در حالى كه شما نظاره
مىكرديد غرق كرديم (50)
|
|
وَإِذْ فَرَقْنَا بِكُمُ الْبَحْرَ فَأَنجَيْنَاكُمْ وَأَغْرَقْنَا آلَ
فِرْعَوْنَ وَأَنتُمْ تَنظُرُونَ ﴿50﴾
|
|
و آنگاه كه با موسى چهل شب قرار
گذاشتيم آنگاه در غياب وى شما گوساله را [به پرستش] گرفتيد در حالى كه
ستمكار بوديد (51) |
|
وَإِذْ وَاعَدْنَا مُوسَى أَرْبَعِينَ لَيْلَةً ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ
الْعِجْلَ مِن بَعْدِهِ وَأَنتُمْ ظَالِمُونَ
﴿51﴾ |
|
پس از آن بر شما بخشوديم باشد
كه شكرگزارى كنيد (52)
|
|
ثُمَّ عَفَوْنَا عَنكُمِ مِّن بَعْدِ ذَلِكَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
﴿52﴾ |
|
و آنگاه كه موسى را كتاب و
فرقان [=جداكننده حق از باطل] داديم شايد هدايت يابيد
(53) |
|
وَإِذْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ وَالْفُرْقَانَ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ
﴿53﴾ |
|
و چون موسى به قوم خود گفت اى
قوم من شما با [به پرستش] گرفتن گوساله برخود ستم كرديد پس به درگاه
آفريننده خود توبه كنيد و [خطاكاران] خودتان را به قتل برسانيد كه اين
[كار] نزد آفريدگارتان براى شما بهتر است پس [خدا] توبه شما را پذيرفت كه
او توبهپذير مهربان است (54)
|
|
وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ
أَنفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُواْ إِلَى بَارِئِكُمْ
فَاقْتُلُواْ أَنفُسَكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ عِندَ بَارِئِكُمْ
فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ
﴿54﴾ |
|
و چون گفتيد اى موسى تا خدا را
آشكارا نبينيم هرگز به تو ايمان نخواهيم آورد پس در حالى كه مىنگريستيد
صاعقه شما را فرو گرفت (55)
|
|
وَإِذْ قُلْتُمْ يَا مُوسَى لَن نُّؤْمِنَ لَكَ حَتَّى نَرَى اللَّهَ
جَهْرَةً فَأَخَذَتْكُمُ الصَّاعِقَةُ وَأَنتُمْ تَنظُرُونَ
﴿55﴾ |
|
سپس شما را پس از مرگتان
برانگيختيم باشد كه شكرگزارى كنيد (56)
|
|
ثُمَّ بَعَثْنَاكُم مِّن بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
﴿56﴾ |
|
و بر شما ابر را سايهگستر
كرديم و بر شما گزانگبين و بلدرچين فرو فرستاديم [و گفتيم] از خوراكيهاى
پاكيزهاى كه به شما روزى دادهايم بخوريد و[لى آنان] بر ما ستم نكردند
بلكه بر خويشتن ستم روا مىداشتند (57)
|
|
وَظَلَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْغَمَامَ وَأَنزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ
وَالسَّلْوَى كُلُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا
وَلَكِن كَانُواْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ
﴿57﴾ |
|
و [نيز به يادآريد] هنگامى را
كه گفتيم بدين شهر درآييد و از [نعمتهاى] آن هر گونه خواستيد فراوان بخوريد
و سجدهكنان از در [بزرگ] درآييد و بگوييد [خداوندا] گناهان ما را بريز تا
خطاهاى شما را ببخشاييم و [پاداش] نيكوكاران را خواهيم افزود
(58) |
|
وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ
شِئْتُمْ رَغَداً وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّداً وَقُولُواْ حِطَّةٌ
نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ وَسَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ
﴿58﴾ |
|
اما كسانى كه ستم كرده بودند
[آن سخن را] به سخن ديگرى غير از آنچه به ايشان گفته شده بود تبديل كردند و
ما [نيز] بر آنان كه ستم كردند به سزاى اينكه نافرمانى پيشه كرده بودند
عذابى از آسمان فرو فرستاديم (59)
|
|
فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُواْ قَوْلاً غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ
فَأَنزَلْنَا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ رِجْزاً مِّنَ السَّمَاء بِمَا
كَانُواْ يَفْسُقُونَ ﴿59﴾
|
|
و هنگامى كه موسى براى قوم خود
در پى آب برآمد گفتيم با عصايت بر آن تختهسنگ بزن پس دوازده چشمه از آن
جوشيدن گرفت [به گونهاى كه] هر قبيلهاى آبشخور خود را مىدانست [و گفتيم]
از روزى خدا بخوريد و بياشاميد و[لى] در زمين سر به فساد برمداريد
(60) |
|
وَإِذِ اسْتَسْقَى مُوسَى لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِب بِّعَصَاكَ
الْحَجَرَ فَانفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْناً قَدْ عَلِمَ
كُلُّ أُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ كُلُواْ وَاشْرَبُواْ مِن رِّزْقِ اللَّهِ
وَلاَ تَعْثَوْاْ فِي الأَرْضِ مُفْسِدِينَ
﴿60﴾ |
|
و چون گفتيد اى موسى هرگز بر يك
[نوع] خوراك تاب نياوريم از خداى خود براى ما بخواه تا از آنچه زمين
مىروياند از [قبيل] سبزى و خيار و سير و عدس و پياز براى ما بروياند
[موسى] گفت آيا به جاى چيز بهتر خواهان چيز پستتريد پس به شهر فرود آييد
كه آنچه را خواستهايد براى شما [در آنجا مهيا]ست و [داغ] خوارى و نادارى
بر [پيشانى] آنان زده شد و به خشم خدا گرفتار آمدند چرا كه آنان به
نشانههاى خدا كفر ورزيده بودند و پيامبران را بناحق مىكشتند اين از آن
روى بود كه سركشى نموده و از حد درگذرانيده بودند
(61) |
|
وَإِذْ قُلْتُمْ يَا مُوسَى لَن نَّصْبِرَ عَلَىَ طَعَامٍ وَاحِدٍ فَادْعُ
لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنبِتُ الأَرْضُ مِن بَقْلِهَا
وَقِثَّآئِهَا وَفُومِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا قَالَ أَتَسْتَبْدِلُونَ
الَّذِي هُوَ أَدْنَى بِالَّذِي هُوَ خَيْرٌ اهْبِطُواْ مِصْراً فَإِنَّ
لَكُم مَّا سَأَلْتُمْ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ
وَبَآؤُوْاْ بِغَضَبٍ مِّنَ اللَّهِ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُواْ
يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ
الْحَقِّ ذَلِكَ بِمَا عَصَواْ وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ
﴿61﴾ |
|
در حقيقت كسانى كه [به اسلام]
ايمان آورده و كسانى كه يهودى شدهاند و ترسايان و صابئان هر كس به خدا و
روز بازپسين ايمان داشت و كار شايسته كرد پس اجرشان را پيش پروردگارشان
خواهند داشت و نه بيمى بر آنان است و نه اندوهناك خواهند شد
(62) |
|
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُواْ وَالَّذِينَ هَادُواْ وَالنَّصَارَى
وَالصَّابِئِينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَعَمِلَ
صَالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ
وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ ﴿62﴾
|
|
و چون از شما پيمان محكم گرفتيم
و [كوه] طور را بر فراز شما افراشتيم [و فرموديم] آنچه را به شما دادهايم
به جد و جهد بگيريد و آنچه را در آن است به خاطر داشته باشيد باشد كه به
تقوا گراييد (63) |
|
وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّورَ خُذُواْ
مَا آتَيْنَاكُم بِقُوَّةٍ وَاذْكُرُواْ مَا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ
﴿63﴾ |
|
سپس شما بعد از آن [پيمان]
رويگردان شديد و اگر فضل خدا و رحمت او بر شما نبود مسلما از زيانكاران
بوديد (64) |
|
ثُمَّ تَوَلَّيْتُم مِّن بَعْدِ ذَلِكَ فَلَوْلاَ فَضْلُ اللَّهِ
عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ لَكُنتُم مِّنَ الْخَاسِرِينَ
﴿64﴾ |
|
و كسانى از شما را كه در روز
شنبه [از فرمان خدا] تجاوز كردند نيك شناختيد پس ايشان را گفتيم بوزينگانى
طردشده باشيد (65) |
|
وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِينَ اعْتَدَواْ مِنكُمْ فِي السَّبْتِ فَقُلْنَا
لَهُمْ كُونُواْ قِرَدَةً خَاسِئِينَ ﴿65﴾
|
|
و ما آن [عقوبت] را براى حاضران
و [نسلهاى] پس از آن عبرتى و براى پرهيزگاران پندى قرار داديم
(66) |
|
فَجَعَلْنَاهَا نَكَالاً لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهَا وَمَا خَلْفَهَا
وَمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِينَ ﴿66﴾
|
|
و هنگامى كه موسى به قوم خود
گفتخدا به شما فرمان مىدهد كه ماده گاوى را سر ببريد گفتند آيا ما را به
ريشخند مىگيرى گفت پناه مىبرم به خدا كه [مبادا] از جاهلان باشم
(67) |
|
وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ
تَذْبَحُواْ بَقَرَةً قَالُواْ أَتَتَّخِذُنَا هُزُواً قَالَ أَعُوذُ
بِاللّهِ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْجَاهِلِينَ
﴿67﴾ |
|
گفتند پروردگارت را براى ما
بخوان تا بر ما روشن سازد كه آن چگونه [گاوى] است گفت وى مىفرمايد آن ماده
گاوى است نه پير و نه خردسال [بلكه] ميانسالى است بين اين دو پس آنچه را
[بدان] ماموريد به جاى آريد (68)
|
|
قَالُواْ ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّن لّنَا مَا هِيَ قَالَ إِنَّهُ
يَقُولُ إِنَّهَا بَقَرَةٌ لاَّ فَارِضٌ وَلاَ بِكْرٌ عَوَانٌ بَيْنَ
ذَلِكَ فَافْعَلُواْ مَا تُؤْمَرونَ ﴿68﴾
|
|
گفتند از پروردگارت بخواه تا بر
ما روشن كند كه رنگش چگونه است گفت وى مىفرمايد آن ماده گاوى است زرد
يكدست و خالص كه رنگش بينندگان را شاد مىكند
(69) |
|
قَالُواْ ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّن لَّنَا مَا لَوْنُهَا قَالَ إِنَّهُ
يَقُولُ إِنّهَا بَقَرَةٌ صَفْرَاء فَاقِعٌ لَّوْنُهَا تَسُرُّ
النَّاظِرِينَ ﴿69﴾
|
|
گفتند از پروردگارت بخواه تا بر
ما روشن گرداند كه آن چگونه [گاوى] باشد زيرا [چگونگى] اين ماده گاو بر ما
مشتبه شده و[لى با توضيحات بيشتر تو] ما ان شاء الله حتما دايتخواهيم شد
(70) |
|
قَالُواْ ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّن لَّنَا مَا هِيَ إِنَّ البَقَرَ
تَشَابَهَ عَلَيْنَا وَإِنَّآ إِن شَاء اللَّهُ لَمُهْتَدُونَ
﴿70﴾ |
|
گفت وى مىفرمايد در حقيقت آن
ماده گاوى است كه نه رام است تا زمين را شخم زند و نه كشتزار را آبيارى كند
بىنقص است و هيچ لكهاى در آن نيست گفتند اينك سخن درست آوردى پس آن را سر
بريدند و چيزى نمانده بود كه نكنند (71)
|
|
قَالَ إِنَّهُ يَقُولُ إِنَّهَا بَقَرَةٌ لاَّ ذَلُولٌ تُثِيرُ الأَرْضَ
وَلاَ تَسْقِي الْحَرْثَ مُسَلَّمَةٌ لاَّ شِيَةَ فِيهَا قَالُواْ الآنَ
جِئْتَ بِالْحَقِّ فَذَبَحُوهَا وَمَا كَادُواْ يَفْعَلُونَ
﴿71﴾ |
|
و چون شخصى را كشتيد و در باره
او با يكديگر به ستيزه برخاستيد و حال آنكه خدا آنچه را كتمان مىكرديد
آشكار گردانيد (72)
|
|
وَإِذْ قَتَلْتُمْ نَفْساً فَادَّارَأْتُمْ فِيهَا وَاللّهُ مُخْرِجٌ مَّا
كُنتُمْ تَكْتُمُونَ ﴿72﴾
|
|
پس فرموديم پارهاى از آن [گاو
سر بريده را] به آن [مقتول] بزنيد [تا زنده شود] اين گونه خدا مردگان را
زنده مىكند و آيات خود را به شما مىنماياند باشد كه بينديشيد
(73) |
|
فَقُلْنَا اضْرِبُوهُ بِبَعْضِهَا كَذَلِكَ يُحْيِي اللّهُ الْمَوْتَى
وَيُرِيكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ
﴿73﴾ |
|
سپس دلهاى شما بعد از اين
[واقعه] سخت گرديد همانند سنگ يا سختتر از آن چرا كه از برخى سنگها
جويهايى بيرون مىزند و پارهاى از آنها مىشكافد و آب از آن خارج مىشود و
برخى از آنها از بيم خدا فرو مىريزد و خدا از آنچه مىكنيد غافل نيست
(74) |
|
ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُكُم مِّن بَعْدِ ذَلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ أَوْ
أَشَدُّ قَسْوَةً وَإِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ
الأَنْهَارُ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاء
وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللّهِ وَمَا اللّهُ
بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ ﴿74﴾
|
|
آيا طمع داريد كه [اينان] به
شما ايمان بياورند با آنكه گروهى از آنان سخنان خدا را مىشنيدند سپس آن را
بعد از فهميدنش تحريف مىكردند و خودشان هم مىدانستند
(75) |
|
أَفَتَطْمَعُونَ أَن يُؤْمِنُواْ لَكُمْ وَقَدْ كَانَ فَرِيقٌ مِّنْهُمْ
يَسْمَعُونَ كَلاَمَ اللّهِ ثُمَّ يُحَرِّفُونَهُ مِن بَعْدِ مَا عَقَلُوهُ
وَهُمْ يَعْلَمُونَ ﴿75﴾
|
|
و [همين يهوديان] چون با كسانى
كه ايمان آوردهاند برخورد كنند مىگويند ما ايمان آوردهايم و وقتى با
همديگر خلوت مىكنند مىگويند چرا از آنچه خداوند بر شما گشوده است براى
آنان حكايت مىكنيد تا آنان به [استناد] آن پيش پروردگارتان بر ضد شما
استدلال كنند آيا فكر نمىكنيد (76)
|
|
وَإِذَا لَقُواْ الَّذِينَ آمَنُواْ قَالُواْ آمَنَّا وَإِذَا خَلاَ
بَعْضُهُمْ إِلَىَ بَعْضٍ قَالُواْ أَتُحَدِّثُونَهُم بِمَا فَتَحَ اللّهُ
عَلَيْكُمْ لِيُحَآجُّوكُم بِهِ عِندَ رَبِّكُمْ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ
﴿76﴾ |
|
آيا نمىدانند كه خداوند آنچه
را پوشيده مىدارند و آنچه را آشكار مىكنند مىداند
(77) |
|
أَوَلاَ يَعْلَمُونَ أَنَّ اللّهَ يَعْلَمُ مَا يُسِرُّونَ وَمَا
يُعْلِنُونَ ﴿77﴾ |
|
و [بعضى] از آنان بىسوادانى
هستند كه كتاب [خدا] را جز خيالات خامى نمىدانند و فقط گمان مىبرند
(78) |
|
وَمِنْهُمْ أُمِّيُّونَ لاَ يَعْلَمُونَ الْكِتَابَ إِلاَّ أَمَانِيَّ
وَإِنْ هُمْ إِلاَّ يَظُنُّونَ ﴿78﴾
|
|
پس واى بر كسانى كه كتاب
[تحريفشدهاى] با دستهاى خود مىنويسند سپس مىگويند اين از جانب خداست تا
بدان بهاى ناچيزى به دست آرند پس واى بر ايشان از آنچه دستهايشان نوشته و
واى بر ايشان از آنچه [از اين راه] به دست مىآورند
(79) |
|
فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتَابَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ
يَقُولُونَ هَذَا مِنْ عِندِ اللّهِ لِيَشْتَرُواْ بِهِ ثَمَناً قَلِيلاً
فَوَيْلٌ لَّهُم مِّمَّا كَتَبَتْ أَيْدِيهِمْ وَوَيْلٌ لَّهُمْ مِّمَّا
يَكْسِبُونَ ﴿79﴾ |
|
و گفتند جز روزهايى چند هرگز
آتش به ما نخواهد رسيد بگو مگر پيمانى از خدا گرفتهايد كه خدا پيمان خود
را هرگز خلاف نخواهد كرد يا آنچه را نمىدانيد به دروغ به خدا نسبت مىدهيد
(80) |
|
وَقَالُواْ لَن تَمَسَّنَا النَّارُ إِلاَّ أَيَّاماً مَّعْدُودَةً قُلْ
أَتَّخَذْتُمْ عِندَ اللّهِ عَهْدًا فَلَن يُخْلِفَ اللّهُ عَهْدَهُ أَمْ
تَقُولُونَ عَلَى اللّهِ مَا لاَ تَعْلَمُونَ
﴿80﴾ |
|
آرى كسى كه بدى به دست آورد و
گناهش او را در ميان گيرد پس چنين كسانى اهل آتشند و در آن ماندگار خواهند
بود (81) |
|
بَلَى مَن كَسَبَ سَيِّئَةً وَأَحَاطَتْ بِهِ خَطِيئَتُهُ فَأُوْلَئِكَ
أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ
﴿81﴾ |
|
و كسانى كه ايمان آورده و
كارهاى شايسته كردهاند آنان اهل بهشتند و در آن جاودان خواهند ماند
(82) |
|
وَالَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ أُولَئِكَ أَصْحَابُ
الْجَنَّةِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ﴿82﴾
|
|
و چون از فرزندان اسرائيل پيمان
محكم گرفتيم كه جز خدا را نپرستيد و به پدر و مادر و خويشان و يتيمان و
مستمندان احسان كنيد و با مردم [به زبان] خوش سخن بگوييد و نماز را به پا
داريد و زكات را بدهيد آنگاه جز اندكى از شما [همگى] به حالت اعراض روى
برتافتيد (83) |
|
وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَ بَنِي إِسْرَائِيلَ لاَ تَعْبُدُونَ إِلاَّ
اللّهَ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَاناً وَذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى
وَالْمَسَاكِينِ وَقُولُواْ لِلنَّاسِ حُسْناً وَأَقِيمُواْ الصَّلاَةَ
وَآتُواْ الزَّكَاةَ ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ إِلاَّ قَلِيلاً مِّنكُمْ
وَأَنتُم مِّعْرِضُونَ ﴿83﴾
|
|
و چون از شما پيمان محكم گرفتيم
كه خون همديگر را مريزيد و يكديگر را از سرزمين خود بيرون نكنيد سپس [به
اين پيمان] اقرار كرديد و خود گواهيد (84)
|
|
وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَكُمْ لاَ تَسْفِكُونَ دِمَاءكُمْ وَلاَ
تُخْرِجُونَ أَنفُسَكُم مِّن دِيَارِكُمْ ثُمَّ أَقْرَرْتُمْ وَأَنتُمْ
تَشْهَدُونَ ﴿84﴾ |
|
[ولى] باز همين شما هستيد كه
يكديگر را مىكشيد و گروهى از خودتان را از ديارشان بيرون مىرانيد و به
گناه و تجاوز بر ضد آنان به يكديگر كمك مىكنيد و اگر به اسارت پيش شما
آيند به [دادن] فديه آنان را آزاد مىكنيد با آنكه [نه تنها كشتن بلكه]
بيرون كردن آنان بر شما حرام شده است آيا شما به پارهاى از كتاب [تورات]
ايمان مىآوريد و به پارهاى كفر مىورزيد پس جزاى هر كس از شما كه چنين
كند جز خوارى در زندگى دنيا چيزى نخواهد بود و روز رستاخيز ايشان را به
سختترين عذابها باز برند و خداوند از آنچه مىكنيد غافل نيست
(85) |
|
ثُمَّ أَنتُمْ هَؤُلاء تَقْتُلُونَ أَنفُسَكُمْ وَتُخْرِجُونَ فَرِيقاً
مِّنكُم مِّن دِيَارِهِمْ تَظَاهَرُونَ عَلَيْهِم بِالإِثْمِ
وَالْعُدْوَانِ وَإِن يَأتُوكُمْ أُسَارَى تُفَادُوهُمْ وَهُوَ مُحَرَّمٌ
عَلَيْكُمْ إِخْرَاجُهُمْ أَفَتُؤْمِنُونَ بِبَعْضِ الْكِتَابِ
وَتَكْفُرُونَ بِبَعْضٍ فَمَا جَزَاء مَن يَفْعَلُ ذَلِكَ مِنكُمْ إِلاَّ
خِزْيٌ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ يُرَدُّونَ إِلَى
أَشَدِّ الْعَذَابِ وَمَا اللّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ
﴿85﴾ |
|
همين كسانند كه زندگى دنيا را
به [بهاى] جهان ديگر خريدند پس نه عذاب آنان سبك گردد و نه ايشان يارى شوند
(86) |
|
أُولَئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُاْ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا بِالآَخِرَةِ فَلاَ
يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلاَ هُمْ يُنصَرُونَ
﴿86﴾ |
|
و همانا به موسى كتاب [تورات]
را داديم و پس از او پيامبرانى را پشتسر هم فرستاديم و عيسى پسر مريم را
معجزههاى آشكار بخشيديم و او را با روح القدس تاييد كرديم پس چرا هر گاه
پيامبرى چيزى را كه خوشايند شما نبود برايتان آورد كبر ورزيديد گروهى را
دروغگو خوانديد و گروهى را كشتيد (87)
|
|
وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ وَقَفَّيْنَا مِن بَعْدِهِ
بِالرُّسُلِ وَآتَيْنَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنَاتِ
وَأَيَّدْنَاهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ أَفَكُلَّمَا جَاءكُمْ رَسُولٌ بِمَا لاَ
تَهْوَى أَنفُسُكُمُ اسْتَكْبَرْتُمْ فَفَرِيقاً كَذَّبْتُمْ وَفَرِيقاً
تَقْتُلُونَ ﴿87﴾ |
|
و گفتند دلهاى ما در غلاف است
[نه چنين نيست] بلكه خدا به سزاى كفرشان لعنتشان كرده است پس آنان كه ايمان
مىآورند چه اندكشمارهاند (88)
|
|
وَقَالُواْ قُلُوبُنَا غُلْفٌ بَل لَّعَنَهُمُ اللَّه بِكُفْرِهِمْ
فَقَلِيلاً مَّا يُؤْمِنُونَ ﴿88﴾
|
|
و هنگامى كه از جانب خداوند
كتابى كه مؤيد آنچه نزد آنان است برايشان آمد و از ديرباز [در انتظارش] بر
كسانى كه كافر شده بودند پيروزى مىجستند ولى همين كه آنچه [كه اوصافش] را
مىشناختند برايشان آمد انكارش كردند پس لعنتخدا بر كافران باد
(89) |
|
وَلَمَّا جَاءهُمْ كِتَابٌ مِّنْ عِندِ اللّهِ مُصَدِّقٌ لِّمَا مَعَهُمْ
وَكَانُواْ مِن قَبْلُ يَسْتَفْتِحُونَ عَلَى الَّذِينَ كَفَرُواْ فَلَمَّا
جَاءهُم مَّا عَرَفُواْ كَفَرُواْ بِهِ فَلَعْنَةُ اللَّه عَلَى
الْكَافِرِينَ ﴿89﴾
|
|
وه كه به چه بد بهايى خود را
فروختند كه به آنچه خدا نازل كرده بود از سر رشك انكار آوردند كه چرا
خداوند از فضل خويش بر هر كس از بندگانش كه بخواهد [آياتى] فرو مىفرستد پس
به خشمى بر خشم ديگر گرفتار آمدند و براى كافران عذابى خفتآور است
(90) |
|
بِئْسَمَا اشْتَرَوْاْ بِهِ أَنفُسَهُمْ أَن يَكْفُرُواْ بِمَا أنَزَلَ
اللّهُ بَغْياً أَن يُنَزِّلُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ عَلَى مَن يَشَاء مِنْ
عِبَادِهِ فَبَآؤُواْ بِغَضَبٍ عَلَى غَضَبٍ وَلِلْكَافِرِينَ عَذَابٌ
مُّهِينٌ ﴿90﴾ |
|
و چون به آنان گفته شود به آنچه
خدا نازل كرده ايمان آوريد مىگويند ما به آنچه بر [پيامبر] خودمان نازل
شده ايمان مىآوريم و غير آن را با آنكه [كاملا] حق و مؤيد همان چيزى است
كه با آنان است انكار مىكنند بگو اگر مؤمن بوديد پس چرا پيش از اين
پيامبران خدا را مىكشتيد (91)
|
|
وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ آمِنُواْ بِمَا أَنزَلَ اللّهُ قَالُواْ نُؤْمِنُ
بِمَآ أُنزِلَ عَلَيْنَا وَيَكْفُرونَ بِمَا وَرَاءهُ وَهُوَ الْحَقُّ
مُصَدِّقاً لِّمَا مَعَهُمْ قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُونَ أَنبِيَاء اللّهِ مِن
قَبْلُ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ﴿91﴾
|
|
و قطعا موسى براى شما معجزات
آشكارى آورد سپس آن گوساله را در غياب وى [به خدايى] گرفتيد و ستمكار شديد
(92) |
|
وَلَقَدْ جَاءكُم مُّوسَى بِالْبَيِّنَاتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ
مِن بَعْدِهِ وَأَنتُمْ ظَالِمُونَ ﴿92﴾
|
|
و آنگاه كه از شما پيمان محكم
گرفتيم و [كوه] طور را بر فراز شما برافراشتيم [و گفتيم] آنچه را به شما
دادهايم به جد و جهد بگيريد و [به دستورهاى آن] گوش فرا دهيد گفتند شنيديم
و نافرمانى كرديم و بر اثر كفرشان [مهر] گوساله در دلشان سرشته شد بگو اگر
مؤمنيد [بدانيد كه] ايمانتان شما را به بد چيزى وامىدارد
(93) |
|
وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّورَ خُذُواْ
مَا آتَيْنَاكُم بِقُوَّةٍ وَاسْمَعُواْ قَالُواْ سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا
وَأُشْرِبُواْ فِي قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ بِكُفْرِهِمْ قُلْ بِئْسَمَا
يَأْمُرُكُمْ بِهِ إِيمَانُكُمْ إِن كُنتُمْ مُّؤْمِنِينَ
﴿93﴾ |
|
بگو اگر در نزد خدا سراى
بازپسين يكسر به شما اختصاص دارد نه ديگر مردم پس اگر راست مىگوييد آرزوى
مرگ كنيد (94) |
|
قُلْ إِن كَانَتْ لَكُمُ الدَّارُ الآَخِرَةُ عِندَ اللّهِ خَالِصَةً مِّن
دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُاْ الْمَوْتَ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ
﴿94﴾ |
|
ولى به سبب كارهايى كه از پيش
كردهاند هرگز آن را آرزو نخواهند كرد و خدا به [حال] ستمگران داناست
(95) |
|
وَلَن يَتَمَنَّوْهُ أَبَدًا بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ وَاللّهُ عَلِيمٌ
بِالظَّالِمينَ ﴿95﴾
|
|
و آنان را مسلما آزمندترين مردم
به زندگى و [حتى حريصتر] از كسانى كه شرك مىورزند خواهى يافت هر يك از
ايشان آرزو دارد كه كاش هزار سال عمر كند با آنكه اگر چنين عمرى هم به او
داده شود وى را از عذاب دور نتواند داشت و خدا بر آنچه مىكنند بيناست
(96) |
|
وَلَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَى حَيَاةٍ وَمِنَ الَّذِينَ
أَشْرَكُواْ يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ وَمَا هُوَ
بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذَابِ أَن يُعَمَّرَ وَاللّهُ بَصِيرٌ بِمَا
يَعْمَلُونَ ﴿96﴾ |
|
بگو كسى كه دشمن جبرئيل است [در
واقع دشمن خداست] چرا كه او به فرمان خدا قرآن را بر قلبت نازل كرده است در
حالى كه مؤيد [كتابهاى آسمانى] پيش از آن و هدايت و بشارتى براى مؤمنان است
(97) |
|
قُلْ مَن كَانَ عَدُوًّا لِّجِبْرِيلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلَى قَلْبِكَ
بِإِذْنِ اللّهِ مُصَدِّقاً لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَهُدًى وَبُشْرَى
لِلْمُؤْمِنِينَ ﴿97﴾
|
|
هر كه دشمن خدا و فرشتگان و
فرستادگان او و جبرئيل و ميكائيل است [بداند كه] خدا يقينا دشمن كافران است
(98) |
|
مَن كَانَ عَدُوًّا لِّلّهِ وَمَلآئِكَتِهِ وَرُسُلِهِ وَجِبْرِيلَ
وَمِيكَالَ فَإِنَّ اللّهَ عَدُوٌّ لِّلْكَافِرِينَ
﴿98﴾ |
|
و همانا بر تو آياتى روشن فرو
فرستاديم و جز فاسقان [كسى] آنها را انكار نمىكند
(99) |
|
وَلَقَدْ أَنزَلْنَآ إِلَيْكَ آيَاتٍ بَيِّنَاتٍ وَمَا يَكْفُرُ بِهَا
إِلاَّ الْفَاسِقُونَ ﴿99﴾
|
|
و مگر نه اين بود كه [يهود] هر
گاه پيمانى بستند گروهى از ايشان آن را دور افكندند بلكه [حقيقت اين است
كه] بيشترشان ايمان نمىآورند (100)
|
|
أَوَكُلَّمَا عَاهَدُواْ عَهْداً نَّبَذَهُ فَرِيقٌ مِّنْهُم بَلْ
أَكْثَرُهُمْ لاَ يُؤْمِنُونَ ﴿100﴾
|
|
و آنگاه كه فرستادهاى از جانب
خداوند برايشان آمد كه آنچه را با آنان بود تصديق مىداشت گروهى از اهل
كتاب كتاب خدا را پشتسر افكندند چنانكه گويى [از آن هيچ] نمىدانند
(101) |
|
وَلَمَّا جَاءهُمْ رَسُولٌ مِّنْ عِندِ اللّهِ مُصَدِّقٌ لِّمَا مَعَهُمْ
نَبَذَ فَرِيقٌ مِّنَ الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ كِتَابَ اللّهِ وَرَاء
ظُهُورِهِمْ كَأَنَّهُمْ لاَ يَعْلَمُونَ
﴿101﴾ |
|
و آنچه را كه شيطان[صفت]ها در
سلطنتسليمان خوانده [و درس گرفته] بودند پيروى كردند و سليمان كفر نورزيد
ليكن آن شيطان[صفت]ها به كفر گراييدند كه به مردم سحر مىآموختند و [نيز
از] آنچه بر آن دو فرشته هاروت و ماروت در بابل فرو فرستاده شده بود [پيروى
كردند] با اينكه آن دو [فرشته] هيچ كس را تعليم [سحر] نمىكردند مگر آنكه
[قبلا به او] مىگفتند ما [وسيله] آزمايشى [براى شما] هستيم پس زنهار كافر
نشوى و[لى] آنها از آن دو [فرشته] چيزهايى مىآموختند كه به وسيله آن ميان
مرد و همسرش جدايى بيفكنند هر چند بدون فرمان خدا نمىتوانستند به وسيله آن
به احدى زيان برسانند و [خلاصه] چيزى مىآموختند كه برايشان زيان داشت و
سودى بديشان نمىرسانيد و قطعا [يهوديان] دريافته بودند كه هر كس خريدار
اين [متاع] باشد در آخرت بهرهاى ندارد وه كه چه بد بود آنچه به جان
خريدنداگر مىدانستند (102)
|
|
وَاتَّبَعُواْ مَا تَتْلُواْ الشَّيَاطِينُ عَلَى مُلْكِ سُلَيْمَانَ وَمَا
كَفَرَ سُلَيْمَانُ وَلَكِنَّ الشَّيْاطِينَ كَفَرُواْ يُعَلِّمُونَ
النَّاسَ السِّحْرَ وَمَا أُنزِلَ عَلَى الْمَلَكَيْنِ بِبَابِلَ هَارُوتَ
وَمَارُوتَ وَمَا يُعَلِّمَانِ مِنْ أَحَدٍ حَتَّى يَقُولاَ إِنَّمَا
نَحْنُ فِتْنَةٌ فَلاَ تَكْفُرْ فَيَتَعَلَّمُونَ مِنْهُمَا مَا
يُفَرِّقُونَ بِهِ بَيْنَ الْمَرْءِ وَزَوْجِهِ وَمَا هُم بِضَآرِّينَ بِهِ
مِنْ أَحَدٍ إِلاَّ بِإِذْنِ اللّهِ وَيَتَعَلَّمُونَ مَا يَضُرُّهُمْ
وَلاَ يَنفَعُهُمْ وَلَقَدْ عَلِمُواْ لَمَنِ اشْتَرَاهُ مَا لَهُ فِي
الآخِرَةِ مِنْ خَلاَقٍ وَلَبِئْسَ مَا شَرَوْاْ بِهِ أَنفُسَهُمْ لَوْ
كَانُواْ يَعْلَمُونَ ﴿102﴾
|
|
اگر آنها گرويده و پرهيزگارى
كرده بودند قطعا پاداشى [كه] از جانب خدا [مىيافتند] بهتر بوداگر
مىدانستند (103) |
|
وَلَوْ أَنَّهُمْ آمَنُواْ واتَّقَوْا لَمَثُوبَةٌ مِّنْ عِندِ اللَّه
خَيْرٌ لَّوْ كَانُواْ يَعْلَمُونَ ﴿103﴾
|
|
اى كسانى كه ايمان آوردهايد
نگوييد راعنا و بگوييد انظرنا و [اين توصيه را] بشنويد و [گر نه] كافران را
عذابى دردناك است (104)
|
|
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَقُولُواْ رَاعِنَا وَقُولُواْ
انظُرْنَا وَاسْمَعُوا ْوَلِلكَافِرِينَ عَذَابٌ أَلِيمٌ
﴿104﴾ |
|
نه كسانى كه از اهل كتاب كافر
شدهاند و نه مشركان [هيچ كدام] دوست نمىدارند خيرى از جانب پروردگارتان
بر شما فرود آيد با آنكه خدا هر كه را خواهد به رحمتخود اختصاص دهد و خدا
داراى فزونبخشى عظيم است (105)
|
|
مَّا يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُواْ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَلاَ
الْمُشْرِكِينَ أَن يُنَزَّلَ عَلَيْكُم مِّنْ خَيْرٍ مِّن رَّبِّكُمْ
وَاللّهُ يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَن يَشَاء وَاللّهُ ذُو الْفَضْلِ
الْعَظِيمِ ﴿105﴾ |
|
هر حكمى را نسخ كنيم يا آن را
به [دست] فراموشى بسپاريم بهتر از آن يا مانندش را مىآوريم مگر ندانستى كه
خدا بر هر كارى تواناست (106)
|
|
مَا نَنسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنسِهَا نَأْتِ بِخَيْرٍ مِّنْهَا أَوْ
مِثْلِهَا أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللّهَ عَلَىَ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
﴿106﴾ |
|
مگر ندانستى كه فرمانروايى
آسمانها و زمين از آن خداست و شما جز خدا سرور و ياورى نداريد
(107) |
|
أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللّهَ لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَا
لَكُم مِّن دُونِ اللّهِ مِن وَلِيٍّ وَلاَ نَصِيرٍ
﴿107﴾ |
|
آيا مىخواهيد از پيامبر خود
همان را بخواهيد كه قبلا از موسى خواسته شد و هر كس كفر را با ايمان عوض
كند مسلما از راه درست گمراه شده است (108)
|
|
أَمْ تُرِيدُونَ أَن تَسْأَلُواْ رَسُولَكُمْ كَمَا سُئِلَ مُوسَى مِن
قَبْلُ وَمَن يَتَبَدَّلِ الْكُفْرَ بِالإِيمَانِ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاء
السَّبِيلِ ﴿108﴾ |
|
بسيارى از اهل كتاب پس از اينكه
حق برايشان آشكار شد از روى حسدى كه در وجودشان بود آرزو مىكردند كه شما
را بعد از ايمانتان كافر گردانند پس عفو كنيد و درگذريد تا خدا فرمان خويش
را بياورد كه خدا بر هر كارى تواناست (109)
|
|
وَدَّ كَثِيرٌ مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يَرُدُّونَكُم مِّن بَعْدِ
إِيمَانِكُمْ كُفَّاراً حَسَدًا مِّنْ عِندِ أَنفُسِهِم مِّن بَعْدِ مَا
تَبَيَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ فَاعْفُواْ وَاصْفَحُواْ حَتَّى يَأْتِيَ اللّهُ
بِأَمْرِهِ إِنَّ اللّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
﴿109﴾ |
|
و نماز را به پا داريد و زكات
را بدهيد و هر گونه نيكى كه براى خويش از پيش فرستيد آن را نزد خدا باز
خواهيد يافت آرى خدا به آنچه مىكنيد بيناست
(110) |
|
وَأَقِيمُواْ الصَّلاَةَ وَآتُواْ الزَّكَاةَ وَمَا تُقَدِّمُواْ
لأَنفُسِكُم مِّنْ خَيْرٍ تَجِدُوهُ عِندَ اللّهِ إِنَّ اللّهَ بِمَا
تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ﴿110﴾
|
|
و گفتند هرگز كسى به بهشت
درنيايد مگر آنكه يهودى يا ترسا باشد اين آرزوهاى [واهى] ايشان است بگو اگر
راست مىگوييد دليل خود را بياوريد (111)
|
|
وَقَالُواْ لَن يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلاَّ مَن كَانَ هُوداً أَوْ نَصَارَى
تِلْكَ أَمَانِيُّهُمْ قُلْ هَاتُواْ بُرْهَانَكُمْ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ
﴿111﴾ |
|
آرى هر كس كه خود را با تمام
وجود به خدا تسليم كند و نيكوكار باشد پس مزد وى پيش پروردگار اوست و بيمى
بر آنان نيست و غمگين نخواهند شد (112)
|
|
بَلَى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ
عِندَ رَبِّهِ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ
﴿112﴾ |
|
و يهوديان گفتند ترسايان بر حق
نيستند و ترسايان گفتند يهوديان بر حق نيستند با آنكه آنان كتاب [آسمانى]
را مىخوانند افراد نادان نيز [سخنى] همانند گفته ايشان گفتند پس خداوند
روز رستاخيز در آنچه با هم اختلاف مىكردند ميان آنان داورى خواهد كرد
(113) |
|
وَقَالَتِ الْيَهُودُ لَيْسَتِ النَّصَارَى عَلَىَ شَيْءٍ وَقَالَتِ
النَّصَارَى لَيْسَتِ الْيَهُودُ عَلَى شَيْءٍ وَهُمْ يَتْلُونَ الْكِتَابَ
كَذَلِكَ قَالَ الَّذِينَ لاَ يَعْلَمُونَ مِثْلَ قَوْلِهِمْ فَاللّهُ
يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فِيمَا كَانُواْ فِيهِ
يَخْتَلِفُونَ ﴿113﴾
|
|
و كيست بيدادگرتر از آن كس كه
نگذارد در مساجد خدا نام وى برده شود و در ويرانى آنها بكوشد آنان حق
ندارند جز ترسانلرزان در آن [مسجد]ها درآيند در اين دنيا ايشان را خوارى و
در آخرت عذابى بزرگ است (114)
|
|
وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن مَّنَعَ مَسَاجِدَ اللّهِ أَن يُذْكَرَ فِيهَا
اسْمُهُ وَسَعَى فِي خَرَابِهَا أُوْلَئِكَ مَا كَانَ لَهُمْ أَن
يَدْخُلُوهَا إِلاَّ خَآئِفِينَ لهُمْ فِي الدُّنْيَا خِزْيٌ وَلَهُمْ فِي
الآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ ﴿114﴾
|
|
و مشرق و مغرب از آن خداست پس
به هر سو رو كنيد آنجا روى [به] خداست آرى خدا گشايشگر داناست
(115) |
|
وَلِلّهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ فَأَيْنَمَا تُوَلُّواْ فَثَمَّ وَجْهُ
اللّهِ إِنَّ اللّهَ وَاسِعٌ عَلِيمٌ ﴿115﴾
|
|
و گفتند خداوند فرزندى براى خود
اختيار كرده است او منزه است بلكه هر چه در آسمانها و زمين است از آن اوست
[و] همه فرمانپذير اويند (116)
|
|
وَقَالُواْ اتَّخَذَ اللّهُ وَلَدًا سُبْحَانَهُ بَل لَّهُ مَا فِي
السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ كُلٌّ لَّهُ قَانِتُونَ
﴿116﴾ |
|
[او] پديد آورنده آسمانها و
زمين [است] و چون به كارى اراده فرمايد فقط مىگويد [موجود] باش پس [فورا
موجود] مىشود (117)
|
|
بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَإِذَا قَضَى أَمْراً فَإِنَّمَا
يَقُولُ لَهُ كُن فَيَكُونُ ﴿117﴾
|
|
افراد نادان گفتند چرا خدا با
ما سخن نمىگويد يا براى ما معجزهاى نمىآيد كسانى كه پيش از اينان بودند
[نيز] مثل همين گفته ايشان را مىگفتند دلها [و افكار]شان به هم مىماند ما
نشانهها[ى خود] را براى گروهى كه يقين دارند نيك روشن گردانيدهايم
(118) |
|
وَقَالَ الَّذِينَ لاَ يَعْلَمُونَ لَوْلاَ يُكَلِّمُنَا اللّهُ أَوْ
تَأْتِينَا آيَةٌ كَذَلِكَ قَالَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّثْلَ
قَوْلِهِمْ تَشَابَهَتْ قُلُوبُهُمْ قَدْ بَيَّنَّا الآيَاتِ لِقَوْمٍ
يُوقِنُونَ ﴿118﴾ |
|
ما تو را بحق فرستاديم تا
بشارتگر و بيمدهنده باشى و [لى] درباره دوزخيان از تو پرسشى نخواهد شد
(119) |
|
إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ بِالْحَقِّ بَشِيرًا وَنَذِيرًا وَلاَ تُسْأَلُ عَنْ
أَصْحَابِ الْجَحِيمِ ﴿119﴾
|
|
و هرگز يهوديان و ترسايان از تو
راضى نمىشوند مگر آنكه از كيش آنان پيروى كنى بگو در حقيقت تنها
هدايتخداست كه هدايت [واقعى] است و چنانچه پس از آن علمى كه تو را حاصل شد
باز از هوسهاى آنان پيروى كنى در برابر خدا سرور و ياورى نخواهى داشت
(120) |
|
وَلَن تَرْضَى عَنكَ الْيَهُودُ وَلاَ النَّصَارَى حَتَّى تَتَّبِعَ
مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللّهِ هُوَ الْهُدَى وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ
أَهْوَاءهُم بَعْدَ الَّذِي جَاءكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللّهِ
مِن وَلِيٍّ وَلاَ نَصِيرٍ ﴿120﴾
|
|
كسانى كه كتاب [آسمانى] به آنان
دادهايم [و] آن را چنانكه بايد مىخوانند ايشانند كه بدان ايمان دارند
و[لى] كسانى كه بدان كفر ورزند همانانند كه زيانكارانند
(121) |
|
الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاَوَتِهِ
أُوْلَئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَمن يَكْفُرْ بِهِ فَأُوْلَئِكَ هُمُ
الْخَاسِرُونَ ﴿121﴾
|
|
اى فرزندان اسرائيل نعمتم را كه
بر شما ارزانى داشتم و اينكه شما را بر جهانيان برترى دادم ياد كنيد
(122) |
|
يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ اذْكُرُواْ نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ
عَلَيْكُمْ وَأَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعَالَمِينَ
﴿122﴾ |
|
و بترسيد از روزى كه هيچ كس
چيزى [از عذاب خدا] را از كسى دفع نمىكند و نه بدل و بلاگردانى از وى
پذيرفته شود و نه او را ميانجيگرى سودمند افتد و نه يارى شوند
(123) |
|
وَاتَّقُواْ يَوْماً لاَّ تَجْزِي نَفْسٌ عَن نَّفْسٍ شَيْئاً وَلاَ
يُقْبَلُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلاَ تَنفَعُهَا شَفَاعَةٌ وَلاَ هُمْ يُنصَرُونَ
﴿123﴾ |
|
و چون ابراهيم را پروردگارش با
كلماتى بيازمود و وى آن همه را به انجام رسانيد [خدا به او] فرمود من تو را
پيشواى مردم قرار دادم [ابراهيم] پرسيد از دودمانم [چطور] فرمود پيمان من
به بيدادگران نمىرسد (124)
|
|
وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ
إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِي قَالَ لاَ
يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ﴿124﴾
|
|
و چون خانه [كعبه] را براى مردم
محل اجتماع و [جاى] امنى قرار داديم [و فرموديم] در مقام ابراهيم نمازگاهى
براى خود اختيار كنيد و به ابراهيم و اسماعيل فرمان داديم كه خانه مرا براى
طوافكنندگان و معتكفان و ركوع و سجودكنندگان پاكيزه كنيد
(125) |
|
وَإِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِّلنَّاسِ وَأَمْناً وَاتَّخِذُواْ
مِن مَّقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى وَعَهِدْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ
وَإِسْمَاعِيلَ أَن طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْعَاكِفِينَ
وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ ﴿125﴾
|
|
و چون ابراهيم گفت پروردگارا
اين [سرزمين] را شهرى امن گردان و مردمش را هر كس از آنان كه به خدا و روز
بازپسين ايمان بياورد از فرآوردهها روزى بخش فرمود و[لى] هر كس كفر بورزد
اندكى برخوردارش مىكنم سپس او را با خوارى به سوى عذاب آتش [دوزخ]
مىكشانم و چه بد سرانجامى است (126)
|
|
وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَذَا بَلَدًا آمِنًا وَارْزُقْ
أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرَاتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُم بِاللّهِ وَالْيَوْمِ
الآخِرِ قَالَ وَمَن كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلاً ثُمَّ أَضْطَرُّهُ
إِلَى عَذَابِ النَّارِ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ
﴿126﴾ |
|
و هنگامى كه ابراهيم و اسماعيل
پايههاى خانه [كعبه] را بالا مىبردند [مىگفتند] اى پروردگار ما از ما
بپذير كه در حقيقت تو شنواى دانايى (127)
|
|
وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْمَاعِيلُ
رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
﴿127﴾ |
|
پروردگارا ما را تسليم [فرمان]
خود قرار ده و از نسل ما امتى فرمانبردار خود [پديد آر] و آداب دينى ما را
به ما نشان ده و بر ما ببخشاى كه تويى توبهپذير مهربان
(128) |
|
رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِن ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً
مُّسْلِمَةً لَّكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَآ إِنَّكَ أَنتَ
التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ﴿128﴾
|
|
پروردگارا در ميان آنان
فرستادهاى از خودشان برانگيز تا آيات تو را بر آنان بخواند و كتاب و حكمت
به آنان بياموزد و پاكيزهشان كند زيرا كه تو خود شكستناپذير حكيمى
(129) |
|
رَبَّنَا وَابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولاً مِّنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ
آيَاتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيهِمْ إِنَّكَ
أَنتَ العَزِيزُ الحَكِيمُ ﴿129﴾
|
|
و چه كسى جز آنكه به سبكمغزى
گرايد از آيين ابراهيم روى برمىتابد و ما او را در اين دنيا برگزيديم و
البته در آخرت [نيز] از شايستگان خواهد بود
(130) |
|
وَمَن يَرْغَبُ عَن مِّلَّةِ إِبْرَاهِيمَ إِلاَّ مَن سَفِهَ نَفْسَهُ
وَلَقَدِ اصْطَفَيْنَاهُ فِي الدُّنْيَا وَإِنَّهُ فِي الآخِرَةِ لَمِنَ
الصَّالِحِينَ ﴿130﴾
|
|
هنگامى كه پروردگارش به او
فرمود تسليم شو گفت به پروردگار جهانيان تسليم شدم
(131) |
|
إِذْ قَالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قَالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ
﴿131﴾ |
|
و ابراهيم و يعقوب پسران خود را
به همان [آيين] سفارش كردند [و هر دو در وصيتشان چنين گفتند] اى پسران من
خداوند براى شما اين دين را برگزيد پس البته نبايد جز مسلمان بميريد
(132) |
|
وَوَصَّى بِهَا إِبْرَاهِيمُ بَنِيهِ وَيَعْقُوبُ يَا بَنِيَّ إِنَّ اللّهَ
اصْطَفَى لَكُمُ الدِّينَ فَلاَ تَمُوتُنَّ إَلاَّ وَأَنتُم مُّسْلِمُونَ
﴿132﴾ |
|
آيا وقتى كه يعقوب را مرگ فرا
رسيد حاضر بوديد هنگامى كه به پسران خود گفت پس از من چه را خواهيد پرستيد
گفتند معبود تو و معبود پدرانت ابراهيم و اسماعيل و اسحاق معبودى يگانه را
مىپرستيم و در برابر او تسليم هستيم (133)
|
|
أَمْ كُنتُمْ شُهَدَاء إِذْ حَضَرَ يَعْقُوبَ الْمَوْتُ إِذْ قَالَ
لِبَنِيهِ مَا تَعْبُدُونَ مِن بَعْدِي قَالُواْ نَعْبُدُ إِلَهَكَ
وَإِلَهَ آبَائِكَ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَقَ إِلَهًا
وَاحِدًا وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ ﴿133﴾
|
|
آن جماعت را روزگار به سر آمد
دستاورد آنان براى آنان و دستاورد شما براى شماست و از آنچه آنان
مىكردهاند شما بازخواست نخواهيد شد (134)
|
|
تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُم مَّا كَسَبْتُمْ
وَلاَ تُسْأَلُونَ عَمَّا كَانُوا يَعْمَلُونَ
﴿134﴾ |
|
و [اهل كتاب] گفتند يهودى يا
مسيحى باشيد تا هدايتيابيد بگو نه بلكه [بر] آيين ابراهيم حقگرا [هستم] و
وى از مشركان نبود (135)
|
|
وَقَالُواْ كُونُواْ هُودًا أَوْ نَصَارَى تَهْتَدُواْ قُلْ بَلْ مِلَّةَ
إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ
﴿135﴾ |
|
بگوييد ما به خدا و به آنچه بر
ما نازل شده و به آنچه بر ابراهيم و اسحاق و يعقوب و اسباط نازل آمده و به
آنچه به موسى و عيسى داده شده و به آنچه به همه پيامبران از سوى
پروردگارشان داده شده ايمان آوردهايم ميان هيچ يك از ايشان فرق نمىگذاريم
و در برابر او تسليم هستيم (136)
|
|
قُولُواْ آمَنَّا بِاللّهِ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيْنَا وَمَا أُنزِلَ إِلَى
إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَقَ وَيَعْقُوبَ وَالأسْبَاطِ وَمَا
أُوتِيَ مُوسَى وَعِيسَى وَمَا أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِن رَّبِّهِمْ لاَ
نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ
﴿136﴾ |
|
پس اگر آنان [هم] به آنچه شما
بدان ايمان آوردهايد ايمان آوردند قطعا هدايتشدهاند ولى اگر روى
برتافتند جز اين نيست كه سر ستيز [و جدايى ] دارند و به زودى خداوند [شر]
آنان را از تو كفايتخواهد كرد كه او شنواى داناست
(137) |
|
فَإِنْ آمَنُواْ بِمِثْلِ مَا آمَنتُم بِهِ فَقَدِ اهْتَدَواْ وَّإِن
تَوَلَّوْاْ فَإِنَّمَا هُمْ فِي شِقَاقٍ فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللّهُ وَهُوَ
السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ﴿137﴾
|
|
اين است نگارگرى الهى و
كيستخوشنگارتر از خدا و ما او را پرستندگانيم
(138) |
|
صِبْغَةَ اللّهِ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللّهِ صِبْغَةً وَنَحْنُ لَهُ
عَابِدونَ ﴿138﴾ |
|
بگو آيا درباره خدا با ما بحث و
گفتگو مىكنيد با آنكه او پروردگار ما و پروردگار شماست و كردارهاى ما از
آن ما و كردارهاى شما از آن شماست و ما براى او اخلاص مىورزيم
(139) |
|
قُلْ أَتُحَآجُّونَنَا فِي اللّهِ وَهُوَ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ وَلَنَا
أَعْمَالُنَا وَلَكُمْ أَعْمَالُكُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُخْلِصُونَ
﴿139﴾ |
|
يا مىگوييد ابراهيم و اسماعيل
و اسحاق و يعقوب و اسباط [دوازدهگانه] يهودى يا نصرانى بودهاند بگو آيا
شما بهتر مىدانيد يا خدا و كيستستمكارتر از آن كس كه شهادتى از خدا را در
نزد خويش پوشيده دارد و خدا از آنچه مىكنيد غافل نيست
(140) |
|
أَمْ تَقُولُونَ إِنَّ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَقَ وَيَعْقُوبَ
وَالأسْبَاطَ كَانُواْ هُودًا أَوْ نَصَارَى قُلْ أَأَنتُمْ أَعْلَمُ أَمِ
اللّهُ وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن كَتَمَ شَهَادَةً عِندَهُ مِنَ اللّهِ وَمَا
اللّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ ﴿140﴾
|
|
آن جماعت را روزگار سپرى شد
براى ايشان است آنچه به دست آوردهاند و براى شماست آنچه به دست آوردهايد
و از آنچه آنان مىكردهاند شما بازخواست نخواهيد شد
(141) |
|
تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُم مَّا كَسَبْتُمْ
وَلاَ تُسْأَلُونَ عَمَّا كَانُواْ يَعْمَلُونَ
﴿141﴾ |
|
به زودى مردم كم خرد خواهند گفت
چه چيز آنان را از قبلهاى كه بر آن بودند رويگردان كرد بگو مشرق و مغرب از
آن خداست هر كه را خواهد به راه راست هدايت مىكند
(142) |
|
سَيَقُولُ السُّفَهَاء مِنَ النَّاسِ مَا وَلاَّهُمْ عَن قِبْلَتِهِمُ
الَّتِي كَانُواْ عَلَيْهَا قُل لِّلّهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ يَهْدِي
مَن يَشَاء إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ ﴿142﴾
|
|
و بدين گونه شما را امتى ميانه
قرار داديم تا بر مردم گواه باشيد و پيامبر بر شما گواه باشد و قبلهاى را
كه [چندى] بر آن بودى مقرر نكرديم جز براى آنكه كسى را كه از پيامبر پيروى
مىكند از آن كس كه از عقيده خود برمىگردد بازشناسيم هر چند [اين كار] جز
بر كسانى كه خدا هدايت[شان] كرده سخت گران بود و خدا بر آن نبود كه ايمان
شما را ضايع گرداند زيرا خدا [نسبت] به مردم دلسوز و مهربان است
(143) |
|
وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِّتَكُونُواْ شُهَدَاء عَلَى
النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا وَمَا جَعَلْنَا
الْقِبْلَةَ الَّتِي كُنتَ عَلَيْهَا إِلاَّ لِنَعْلَمَ مَن يَتَّبِعُ
الرَّسُولَ مِمَّن يَنقَلِبُ عَلَى عَقِبَيْهِ وَإِن كَانَتْ لَكَبِيرَةً
إِلاَّ عَلَى الَّذِينَ هَدَى اللّهُ وَمَا كَانَ اللّهُ لِيُضِيعَ
إِيمَانَكُمْ إِنَّ اللّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُوفٌ رَّحِيمٌ
﴿143﴾ |
|
ما [به هر سو] گردانيدن رويت در
آسمان را نيك مىبينيم پس [باش تا] تو را به قبلهاى كه بدان خشنود شوى
برگردانيم پس روى خود را به سوى مسجدالحرام كن و هر جا بوديد روى خود را به
سوى آن بگردانيد در حقيقت اهل كتاب نيك مىدانند كه اين [تغيير قبله] از
جانب پروردگارشان [بجا و] درست است و خدا از آنچه مىكنند غافل نيست
(144) |
|
قَدْ نَرَى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّمَاء فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً
تَرْضَاهَا فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَحَيْثُ مَا
كُنتُمْ فَو |
